ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Απορία περί ψάλτου*

Απορία περί ψάλτου*



Παραδοξολογώντας ή στα σοβαρά, ο προβοκάτορας Ουάιλντ έγραψε στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» ότι η ζωή μιμείται την τέχνη περισσότερο από όσο η τέχνη τη ζωή.
Δύσκολο να αποφανθεί κανείς τι ισχύει και ακόμα πιο δύσκολο να σκεφτείς με το μυαλό του Ουάιλντ, που προφανώς δεν είχε υπόψη του κάποια στατιστική. Πάντως από τότε που το ισχυρίστηκε ο Ουάιλντ, πέρασε ένας αιώνας τέχνης και ζωής. Και κανείς δεν είχε διανοηθεί να πυροβολήσει στο πρόσωπο έναν άνδρα μετά από καγβγά που επήλθε σε ώρα τραπεζώματος, και στη συνέχεια να σκύψει πάνω στο άψυχο σώμα και να ψάλει.
Συνέβη στα Καμίνια της Αχαΐας πριν 4 χρόνια. Η δίκη απασχόλησε το Εφετείο της Πάτρας. Ο ψαλμός δικαιολογείται: Ο δολοφόνος ήταν ψάλτης. Ηταν και επιστάτης στην εκκλησία. Αλλο πράγμα η δεξιά μας και άλλο η αριστερά μας. Με το ένα χέρι πατάμε τη σκανδάλη και με το άλλο υπηρετούμε τη θεία τάξη.
Η ζωή δεν μιμείται πάντα την τέχνη λοιπόν, αλλά της δίνει ιδέες. Η τέχνη- όπως βέβαια και η ψυχανάλυση- μπορούν να καταλάβουν τον άνθρωπο πολύ καλύτερα από όσο η δημοσιογραφία. Η δημοσιογραφία γράφει -όταν κάνει τη δουλειά της καλά- την αλήθεια για το γεγονός, αλλά όχι απαραίτητα την αλήθεια του γεγονότος. Το ρεπορτάζ θα αναφέρει τις λεπτομέρειες με ακρίβεια. Ποιος, ποιον, πότε, πώς και γιατί. Το γιατί, όμως, θα μείνει στην επιφάνεια. Λόγω διαφορών που έφεραν αψιμαχία που προκάλεσε προσβολή κατά της τιμής ή κάτι τέτοιο. Με το αλκοόλ σαν καταλύτη. Αλλά αυτά δεν μπορούν να διαβάσουν τη βαθύτερη αλήθεια της ψυχής, δεν μπορούν να αποκωδικοποιήσουν τη χαοτική ροή των ανέμων της συνείδησης, πολλώ δε μάλλον του ασυνείδητου, τις αλληλεπιδράσεις των βιοχημικών υλικών που καθορίζουν συναισθήματα, επιλογές και συμπεριφορές.
Δολοφόνος ήταν ο ψάλτης. Ελεμένταρι, Γουότσον: Τα πρώτα αστυνομικά διηγήματα έδιναν εξηγήσεις που δεν ήταν καθόλου προφανείς. Αλλά είχαν μια σοφία. Πλέκονταν πάνω στη δοκιμασμένη ανά τους αιώνες ιδέα ότι ο άνθρωπος έχει υπόβαθρα, τάρταρα, δαιμόνια και διαδρομές που τον καθιστούν ικανό για τα πάντα, ευάλωτο στις πιο απίθανες επιρροές , επιρρεπή σε πάθη και παρορμήσεις κάθε λογής.
Αυτά δεν είναι η δουλειά της δημοσιογραφίας. Η δημοσιογραφία προβλέπει σε μια επεξεργασία αντικειμενική. Σου επιτρέπει να ξέρεις τι έχει γίνει. Και ενώ ξέρεις τα πάντα για την πραγματικότητα, να μην ξέρεις τίποτα γι' αυτήν. Ο δολοφόνος ανέλαβε το διάβασμα του θύματος, για να συγχωρηθούν τα κρίματά του, εκλαμβάνοντας το κρίμα το δικό του ως απόδοση δικαιοσύνης. Πριν τα Καμίνια, δεν το είχε σκεφτεί κανείς. Μετά τα Καμίνια, ίσως το δούμε σε ταινία του Ταραντίνο.
Ο δολοφόνος ήταν ηλικιωμένος. Το δικαστήριο όρισε να εκτελέσει την ποινή του κατ' οίκον. Φυλακή του, ο εαυτός του. Οπως πάντοτε, ίσως. Και με εκείνον, και με όλους.
*Από την έντυπη έκδοση





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:57:05]