ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαρία Αρχιμανδρίτη: «Απολαμβάνω να γράφω ποίηση»

Μαρία Αρχιμανδρίτη: «Απολαμβάνω να γράφω ποίηση»



Η Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη γεννήθηκε το 1981. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε Βαλκανικές Σπουδές και εξειδικεύθηκε στο μάρκετινγκ. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει συμμετάσχει σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ ποίησης. Η "Μοναξιά της καμπύλης" (εκδόσεις Κεδρος, 2015) είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή, με την οποία συμπεριλήφθηκε στις βραχείες λίστες για το «Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη» της Εταιρείας Συγγραφέων καθώς και για το κρατικό βραβείο πρωτομφανιζόμενου καλύτερου Συγγραφέα. Η δεύτερη ποιητική της συλλογη «Πουέντε» θα εκδοθεί από τις εκδόσεις Πόλις, αρχές του 2020.


Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Οταν απαγγέλω η φωνή μου ηχεί στο μυαλό μου σταθερή, χωρίς ιδιαίτερες διακυμάνσεις με μακριές παύσεις ανάμεσα στους στίχους. Η απαγγελία θυμίζει περισσότερο διάλογο με την σιωπή. Οσο περισσότερο σιωπά ο ποιητής τόσο περισσότερο ακούγεται. Η φωνή μου εκπαιδεύεται ώστε να αποκτήσει κρυστάλλινη χροιά.
Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Βαριά κουβέντα. Η αγωνία της επίδρασης είναι μεγάλη σε όποιον ενδιαφέρεται να συνομιλήσει με το παρελθόν της τέχνης του. Υπό την έννοια αυτή, θα προτιμούσα να μιλήσω για κείμενα που με επηρέασαν παρά για το έργο ποιητών που θα μπορούσε να έχει μια άμεση γενετική σχέση με τα δικά μου κείμενα. Έτσι λοιπόν αν έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα στο τεράστιο φάσμα που καλύπτει η λυρική ανθρωπογνωσία, δηλαδή η ποίηση θα μπορούσα να αναφέρω δύο ποιητές που η σκιά τους πέφτει βαριά σε όλο τον ευρωπαϊκό 20ο αιώνα, τον R. M. Rilke και τον T.S.Eliot. Τον Rilke τον αγαπώ για την πνευματικότητα που αποπνέουν οι στίχοι του, για τον λυρισμό του καθώς και για την αιθέρια υπόσταση της ποίησης του. Υμνεί το θεϊκό στοιχείο στον κόσμο που τον περιβάλλει, αντίθετα ο Eliot, γράφει εκθειάζοντας την θνητή ανθρώπινη φύση, θέτοντας έτσι τα θεμέλια μιας συμβολικής και πολυσήμαντης ποιητικής γλώσσας. Ουσιαστικά μας παραδίδει ένα σύμπαν κλειστό γεμάτο στίχους - γρίφους, που η λύση τους βρίσκεται στον συλλογικό Νου. Από την μία λοιπόν o Rilke και η σύνδεση με το Θείο και από την άλλη ο Eliot και η σύνδεση με το θνητό πλέγμα. Οι δυο αυτοί ποιητές συντηρούν μέσα μου μια συμβολική ισορροπία ανάμεσα το ιδεατό και το πραγματικό.
Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Ισχύει, οι λογοτέχνες στην Ελλάδα δεν μπορούν επιβιώσουν οικονομικά από το έργο τους, μοναχά κάποιες λίγες περιπτώσεις. Προσωπικά, όμως θεωρώ πως οι άνθρωποι οφείλουν να ξετυλίγονται σε όλες τους τις εκφάνσεις. Ο λογοτέχνης δεν είναι απαραίτητο να είναι μόνο λογοτέχνης, μπορεί να συστηθεί ως η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του σε διαφορετικά πεδία.
Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Δεν με επισκέπτονται ποτέ και αυτό γιατί δεν με εγκατέλειψαν ποτέ. Με κατοικούν και τις κατοικώ. Ακόμα και όταν αποτυπώνονται στο χαρτί, σε στίχους, συνεχίζω να συνομιλώ με τις εικόνες και τα ερεθίσματα. Ο κόσμος του δημιουργού μοιάζει με ένα πατσγουόρκ στο οποίο είναι αποτυπωμένο το φαντασιακό του.
Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε πως η ζωή σε όλα της τα πεδία εμπεριέχει αψιμαχίες και σε αυτό το πλαίσιο καλούμαστε να πάρουμε θέση. Προσωπικά, δεν με αφορά να πάρω θέση μάχης, σε κανένα πεδίο και θεωρώ πως όλοι μας οφείλουμε να προσεγγίζουμε το έργο και την ύπαρξη του διπλανού μας με σεβασμό και αξιοπρέπεια χωρίς μικρότητες. Στην λογοτεχνία - και όχι μόνο - ο παράγοντας χρόνος δικαιώνει την υπομονή, την προσπάθεια και το ταλέντο. Και αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει κανείς. Το καλό βιβλίο στην συνείδηση των αναγνωστών θα παραμείνει ένα καλό βιβλίο. Ακόμα και βιβλία που στην εποχή τους περνούν πολλές φορές απαρατήρητα, ανακαλύπτονται από μεταγενέστερες γενιές. Οι αψιμαχίες αυτές είναι άνευ νοήματος, το μόνο που έχει σημασία είναι η ίδια η διαδικασία της γραφής και μέσω αυτής η συμμετοχή στο Όλον.
Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Απολαμβάνω να διαβάζω και να γράφω ποίηση. Όταν διαβάζω ποίηση ιχνηλατώ και όταν γράφω, γράφω για να διευρύνω το μονοπάτι ή και για να εξερευνήσω χαράζοντας καινούρια μονοπάτια. Η ολοκλήρωση της όποιας προσπάθειας τελικά έχει να κάνει με την προσωπική μου επιμονή να επιμηκύνω το ταξίδι.
Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που η ίδια φιλοτεχνείτε;
Σημασία για εμένα δεν έχει τόσο το που θα βρίσκεται το πορτρέτο μου αλλά πόσο ρεαλιστική θα είναι η απεικόνιση μου. Αν έχω έρθει στον κόσμο αυτό σαν αφήγηση που πρέπει να ειπωθεί, τότε πρέπει να φροντίσω η αφήγηση αυτή να είναι καλοειπωμένη και κυρίως ειλικρινής.
Πώς ορίζετε το ποίημα που "αντέχει στον χρόνο";
Ως γνωστόν, ο χρόνος του έργου τέχνης, επομένως και του ποιήματος είναι διπλός: χρόνος της παραγωγής και χρόνος της πρόσληψης. Όσο πιο αυθεντικό είναι το ποίημα, τόσο περισσότερο παρατείνεται ο χρόνος της πρόσληψής του, άρα ο χρόνος ζωής του ποιήματος. Πιστεύω πως το ποίημα που αντέχει στον χρόνο είναι αυτό που λέει περισσότερα με την σιωπή παρά με τους στίχους του. Που συνδιαλέγεται με τον χρόνο και τον τόπο, που δεν κατονομάζει αλλά μέσα του χωράει όλα τα ονόματα. Αυτό που κουβαλά συμπυκνωμένη αλήθεια.
Συνέντευξη στιον Αντώνη Σκιαθά





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 20:15]  Δημήτρης Κανελλόπουλος:...
[χθες 10:40]  Ανδρέας Τσιλίρας: Επαν-επαφή με...
[χθες 15:30]  Αχαΐα: Το νέο βιβλίο Αμβροσίου...
[χθες 09:58]  Κ.Λυμπέρη: Γράφω πρώτα για τον...
[χθες 15:30]  Πάτρα: Η Διεθνής Ολυμπιάδα...
[χθες 09:29]  Γιώτα Κριτσέλη: Σύγχρονος ο...
[χθες 10:03]  Γιάννης Ψυχοπαίδης: «Η συνομιλία»...
[χθες 09:59]  Καλλιόπη Εξάρχου: Προνομιούχα η...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:49:49]