ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Ξενιτιά και νοσταλγία

Θέατρο: Ξενιτιά και νοσταλγία



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
«Μοιάζει να αναμοχλεύει τις αναμνήσεις του και να προσπαθεί να ανασύρει απ' αυτές κομμάτια, που να ταιριάζουν με ό,τι έβλεπε στο σκοτάδι… Ο ξένος εισήλθε δειλώς εις το χάλασμα εκείνο, ασκεπής, κρατών τον πίλον εις τας χείρας, εγονάτισεν και αφού έμεινε επί τρία λεπτά γονυκλινής, ηγέρθη, εσπόγγισεν τους οφθαλμούς του και απεμακρύνθη βραδέως… Η όψις του Αμερικάνου εφαιδρύνθη και ακτίς ευτυχίας ηγλάϊσεν το πρόσωπόν του… Την Κυριακήν μετά την Χριστού Γέννησιν, ετελούντο εν πάση χαρά και σεμνότητι, οι γάμοι του Ιωάννου Ευσταθίου Μοθωνιού μετά της Μελαχροινής Μιχαήλ Κουμπουρτζή ... Ελάτε παιδιά να τραγουδήστε».
Χαρακτηριστικό απόσπασμα από τον «Αμερικάνο», ένα από τα πολλά χριστουγεννιάτικα διηγήματα του «Φτωχούλη του Θεού», όπως θα έλεγε ο Καζαντζάκης, που δημοσιεύθηκε σε δύο συνέχειες στην εφημερίδα «Αστυ» το 1891. Αριστοτεχνικός υπηρέτης του διηγήματος ο Παπαδιαμάντης, της μικρής φόρμας, του λόγου των μικρών πραγμάτων, με γλώσσα απαράμιλλης μαγείας, γραφή αφοπλιστικής πλαστικότητας και συγκινησιακής φόρτισης, πραγματεύεται το θέμα της μετανάστευσης, που ταλάνισε τόσο τον τόπο μας και απομύζησε αχόρταγα τις καλύτερες δυνάμεις του από την προπολεμική και μεταπολεμική περίοδο μέχρι σήμερα, αλλά και της αναπόφευκτης νοσταλγίας για όσα έμειναν πίσω, μετέωρα, ανεκπλήρωτα και αδικαίωτα. Εμψυχα και άψυχα, υποκείμενα στη φθορά του χρόνου.
Ο Γιάννης του Μοθωνιού, ξενιτεμένος υπό το κράτος της Ανάγκης και ενός ακαθόριστου ονείρου, επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια απουσίας στον γενέθλιο τόπο, αναζητώντας να βρει την ψυχή του, τη χαμένη του ζωή μέσα στα ερείπια της πατρικής οικίας. Ψάχνοντας να συναντηθεί με τη χαμένη του ψυχή και το χαμένο παρελθόν του. Πάροικος της γης του, απ' όλους ξεχασμένος, με έναν διαρκή νόστο στην καρδιά του, βιώνει, παρά την υλική Εδέμ, που του πρόσφερε η ξενιτιά, την απώλεια ενός παραδείσου, που συνέθεταν οι γονείς του, οι φίλοι του, η αρραβωνιαστικιά του η Μελαχρώ. Το νόστιμο ήμαρ όμως, που αποτελεί τη βασική δομή του διηγήματος, θα αποδειχθεί ευεργετικό και ιαματικό. Το σκοτάδι και η θλίψη της αρχής θα δώσουν τη θέση τους στο φως και τη χαρά. Η παγωνιά της μοναχικής περιπλάνησης στη ζεστασιά της ανθρώπινης σχέσης.
Τα πρόσωπα, πλαστουργημένα με τον λαϊκό σφυγμό του απλού, καθημερινού και απροσποίητου ανθρώπου, μετά από χρόνια αγωνίας για την επιβίωση και πικρής εγκαρτέρησης ξανα-αναπλάσσονται και ξανα-γεννιούνται. Βιώνουν την ευτυχία ως δώρο της χάριτος του Θεού, πραγματώνοντας το παπαδιαμαντικό χριστιανικό ιδεώδες. Ενας νεανικός έρωτας δικαιώνεται παραμονή Χριστουγέννων και καταλήγει σε γάμο του μετανάστη Γιάννη με τη Μελαχρώ, γυναίκα της προσμονής και του καημού. Η χαρμόσυνη κατακλείδα του διηγήματος!
Μικρό σπαρακτικό δράμα της ξενιτιάς και του νόστου, μπαλάντα της διασποράς «Ο Αμερικάνος», εκτυλίσσεται με το αίσθημα της χαρμολύπης διάχυτο στην αφηγηματική του ατμόσφαιρα, δένοντας την ευτυχία αξεδιάλυτα με τη θλίψη και απηχώντας την πίκρα του ίδιου του Παπαδιαμάντη, που μαράζωνε «ξένος» στην Αθήνα μακριά από την αγαπημένη του Σκιάθο.
Μακριά η διαδρομή του διηγήματος στη θεατρική σκηνή, μέσα από την εμπνευσμένη μεταφορά του από τον εκλεκτό Θανάση Σαράντο, που το σκηνοθέτησε με τη μορφή μονολόγου και το ερμηνεύει από το 2009 σε αλλεπάλληλες διαδοχικές θεατρικές σεζόν, το ταξιδεύει πιστά και αφοσιωμένα ανά την Ελλάδα και το μοιράζεται με χιλιάδες θεατές. Λιτή και ευθύβολη η σκηνοθετική του προσέγγιση αλλά και συγκινησιακά φορτισμένη, διεγείρει το συναίσθημά μας εισάγοντάς μας στο κλίμα της εποχής και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του διηγήματος.
Στη γεμάτη ενέργεια και κινησιολογική πλαστικότητα ερμηνεία του ως αφηγητής, έχοντας αφομοιώσει τον δύσκολο στην εκφορά του παπαδιαμαντικό λόγο, αναδεικνύεται σε ερμηνευτικό πολυεργαλείο, περνώντας με αφοπλιστική άνεση μέσα απ' όλα τα πρόσωπα και εστιάζοντας με τρυφερότητα στην απόδοση της κίνησης του εσωτερικού κόσμου του κεντρικού ήρωα, μας καθιστά συμμέτοχους των δραματικών εντάσεων, που αυτός βιώνει.
Στο τελικό παραστασιακό αποτέλεσμα σημαντική είναι η συμβολή του ιδιαίτερου ηχοτοπίου, που δημιούργησε ο Λάμπρος Πηγούνης και ερμήνευσε υποδειγματικά ο Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης, σε μια διαρκή αλληλεπίδραση με τη σκηνική δράση, ενώ θετικά προσέθεσε στην ατμοσφαιρική διάσταση του μονολόγου το οπτικό και οσφρητικό εύρημα του καπνού.
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα θεατρική εμπειρία, από την Εταιρεία Θεάτρου «Ηθικόν Ακμαιότατον», που φιλοξενήθηκε στο θέατρο «Λιθογραφείον».

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[08:00]  Πέθανε ο Κώστας Βουτσάς
[χθες 21:50]  Θεατρογραφία: Ο θρόνος του αίματος...
[χθες 19:13]  Mια αθυρόστομη βραδιά την Τετάρτη...
[χθες 18:40]  Θέατρο: Ποιος είναι τρελός από...
[χθες 15:55]  Πάτρα: Καρναβαλικές παρελάσεις σε...
[χθες 15:40]  Πάτρα: Η νυχτερινή παρέλαση...
[χθες 15:20]  Πάτρα: Καθαρά Δευτέρα σε 3 σημεία
[χθες 14:50]  Πάτρα: Θεατρικά και χορευτικά...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:35:41]