ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαργαρίτα Παπαγεωργίου: «Διαδρομή στο διαρκές γίγνεσθαι»

Μαργαρίτα Παπαγεωργίου: «Διαδρομή στο διαρκές γίγνεσθαι»



Η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Μετά το πτυχίο της στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών, μετακόμισε στη Χαλκίδα. Διδάσκει ως φιλόλογος.
Εχει ασχοληθεί με δραστηριότητες σχετικά με το βιβλίο, τη λογοτεχνία, το θέατρο και την εκπαίδευση. Καταπιάνεται με μεταφράσεις αγγλόφωνης και ισπανόφωνης ποίησης, γράφει λογοτεχνικές κριτικές και διοργανώνει λογοτεχνικές συναντήσεις. Ποιήματά της δημοσιεύονται σε περιοδικά και ιστοτόπους (φρέαρ, κύμα, Στάχτες, εξιτήριον, κ.ά.) και αρκετά έχουν μεταφραστεί στα Σουηδικά, Δανέζικα και Γερμανικά. Διαχειρίζεται τον λογοτεχνικό ιστότοπο στροφές/strophess ποιητικά/ poetics. https://strophess.blogspot.com/ (Facebook: Margarita Papageorgiou). Εργογραφία: Αλίπλοος Ουρανός, ποίηση, εκδ. Γαβριηλίδης 2015. Μεταπλάσματα, ποίηση, εκδ. Σαιξπηρικόν 2017. Η τρίτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Φιλιά στο κενό είναι υπό έκδοση από τις εκδόσεις Μελάνι.
Ας υποθέσουμε ότι έχετε απέναντί σας τον εαυτό σας όταν ήταν παιδί και πρέπει να τον συστήσετε σε άλλους. Τι θα λέγατε; Αλλαξε κάτι από τότε;
Αυτή η μικρή έχει το όνειρο και τον πικρό δρόμο να δώσει την ψυχή της στον κόσμο για να διεκδικήσει την αθωότητα. Τη δική της και του κόσμου. Αν κάτι άλλαξε από τότε, είναι το ουτοπικόν του πράγματος. Η επιθυμία και ο αγώνας παρόλα αυτά, παραμένει.
Π
ώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Κάποιες φορές διαβάζω ποιήματά μου και θυμάμαι τον εαυτό μου να τα γράφω: το συναίσθημα, τη δημιουργική διαδικασία, τις λέξεις που διεκδικούσαν υπόσταση. Άλλες φορές πάλι, τα ποιήματά μου με ξενίζουν. Οι δικές τους δημιουργικές στιγμές χάνονται σε ομίχλη ασυνειδησίας. Ακόμα κι αν διαβάζοντάς τα δυνατά, τα αναγνωρίζω, κάθε φορά έρχεται στην επιφάνεια μια διαφορετική λέξη, φράση, εικόνα. Λες και τη στιγμή της ανάγνωσής τους γεννιούνται νέα, διαφορετικά ποιήματα, ακούγονται άλλες φωνές μετά την πρώτη φωνή.

Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Είναι, πραγματικά, αδύνατο να το προσδιορίσω. Ισως να μπορούσα συνειδητά να ονομάσω κάποιους ποιητές ή ποιήτριες ως ποιητικούς συντρόφους -σε κάθε ποιητική συλλογή διαφορετικά-, αλλά στο σύνολό τους τα ποιήματά μου είναι αποκύημα ψηφιδωτού σκέψεων, ερμηνειών, λέξεων από μυριάδες ποιήματα και διαβάσματα. Αλλωστε, η φιλοσοφία, η ψυχανάλυση και η κοινωνιολογία κρατούν μεγάλο μερίδιο στη γραφή μου. Συνοπτικά θα μπορούσα να αναφέρω την αρχαία ελληνική ποίηση, τον υπερρεαλισμό, τον νεορομαντισμό, τους Αγγλοσάξονες και τη νεότερη αμερικάνικη σκηνή. Πλούσια είναι και η επίδραση από ποιητές ή ποιήτριες που μεταφράζω. Αυτή η τριβή με τις λέξεις και η εμβάθυνσή στο έργο του άλλου, καθώς αφομοιώνονται δημιουργικά στην απόδοσή τους στη γλώσσα μου, γεννούν μια δική τους ποιητική ώσμωση στα γραψίματά μου.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στο βίο σας;
Αυτή είναι μια μεγάλη κουβέντα. Δε νομίζω ότι τον αδικεί επειδή δεν μπορεί να τον θρέψει. Θεωρώ πως ό,τι μπαίνει σε επαγγελματικά καλούπια, χάνει την ελευθερία της αυθεντικότητας και εμπορευματοποιείται. Η ποίηση δεν πρέπει να ακολουθεί τα κανάλια της κατασκευασμένης αγοραστικής ζήτησης και προσφοράς. Η ποίηση χρειάζεται να βρίσκεται εκτός επαγγελματικών επιταγών για να καταγγέλλει, να αφυπνίζει και να εκφράζει βαθύτερες ανάγκες και διαχρονικές αξίες.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Αργά το βράδυ. Συχνά την ώρα που κοιμάμαι. Ξαφνικά καθώς οδηγώ. Ψήγματά τους γεννιούνται κάθε στιγμή που ζω. Σε ώρες που δεν τις περιμένω και σε άλλες που τις προσκαλώ. Οταν τελικά, στοιχειοθετείται η ανάγκη για αυτές. Από εμένα ή τον κόσμο.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Η ποιητική ταυτότητα του καθενός είναι ο εαυτός του. Οπως αυτός διαφέρει από τους άλλους σε διαβάσματα, βιώματα, εμπειρίες, τρόπο σκέψης και έκφρασης, έτσι και η ποίησή του. Θεωρώ πως ο καθένας πρέπει να αναζητά και να εκφράζει τη διαφορετικότητά του. Να είναι αυθεντικός. Η ζωή, η τέχνη, μόνο μέσα από τη διαφορετικότητα εμπλουτίζεται και προχωρά.

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Είναι ναι, δυστυχώς. Το συνειδητοποίησα λίγο αργά. Με λυπεί. Τείνουμε να ζητούμε από την τέχνη να εκφράζει το Τέλειο. Αλλά ο χώρος της τέχνης δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας άλλος ανθρώπινος τόπος. Αντικατοπτρίζει τις αρετές αλλά και τα ανθρώπινα πάθη. Είναι ατελής, όπως ο άνθρωπος.

Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Την ποιητική μου διαδρομή την βιώνω ως ένα διαρκές γίγνεσθαι. Όσο ζω, επιζητώ να εξελίσσεται, να διαφοροποιείται, να μεταλλάσσεται. Αν ολοκληρωθεί, θα πεθάνει.

Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που η ίδια φιλοτεχνείτε;
Ανάμεσα στα πολλά άλλα της εποχής μου. Στο πλήθος του κόσμου.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Ατελές. Δυναμικό. Ανοιχτό σε ερμηνείες. Οπως ο άνθρωπος.

Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 19:13]  Mια αθυρόστομη βραδιά την Τετάρτη...
[χθες 14:11]  Κώστας Λογαράς: Ενα έργο...
[χθες 18:54]  Η Μαρία Κοσσυφίδου στην «ΠτΚ»: «Ο...
[χθες 13:59]  Ξένια Κουναλάκη: Η ζωή είναι μια...
[χθες 14:05]  Πηνελόπη Γιώσα: «Το ποίημα που...
[χθες 15:30]  Πάτρα: Ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης στο...
[χθες 14:24]  Πάτρα: Το μυθιστόρημα της Γ....
[χθες 14:01]  Γιώτα Κοντογεωργοπούλου: «Η πόλη...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:13:45]