ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ελένη Γκίκα: «Όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο περίεργη»

Ελένη Γκίκα: «Όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο περίεργη»




Η Ελένη Γκίκα (Κορωπί, 1959) είναι δημοσιογράφος και βιβλιοκριτικός. Eχει ασχοληθεί με το μυθιστόρημα, το διήγημα, την ποίηση, το παραμύθι, έχει συμμετάσχει σε συλλογικές εκδόσεις και έχει επιμεληθεί βιβλία και σειρές. Κυκλοφορούν 38 βιβλία της: δεκαπέντε μυθιστορήματα, δώδεκα ποιητικές συλλογές, τέσσερις συλλογές με διηγήματα, ένας τόμος με συνεντεύξεις και έξι παραμύθια. Ποίηση: «Σηματοδότες», 1984, Ζερβός (με το όνομα Ελένη Σωτήρχου)· «Δρασκελιές», 1988, Θεωρία· «Είκοσι δυο χρωματικές μεταμφιέσεις και έντεκα αιρετικά ποιήματα», 1992, Δωδώνη· «Μέλι, μελό, μέλισσα, μάλιστα», 1996, Φιλιππότη· «Έως, εαρινός, έρημος, έρχομαι», 1997, Φιλιππότη· «Σώμα, σταυρός, σάρκα, σταυρώθηκα», 1998, Φιλιππότη· «Θόλωσα, θύελλα, θάμβος, θυμήθηκα», 2000, Άγκυρα· «Άβυσσος, άλγος, άλμα, αρχίζω…» 2002, Aγκυρα· «Εν αταξίαις εύτακτοι όντες», 2006, Άγκυρα· «Το γράμμα που λείπει», 2009, Aγκυρα· «Η αρχιτεκτονική της ύπαρξης», 2014, Καλέντης· «Εν ύπνω», 2016, ΑΩ. Γράφει για βιβλία στον Φιλελεύθερο. Ανήκει στην εκδοτική ομάδα του διαδικτυακού περιοδικού Fractal. «Εν ύπνω» και «Υπέρ κεκοιμημένων, πενθούντων, οδοιπορούντων» είναι τα δυο βιβλία της που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΑΩ.


Ας υποθέσουμε ότι έχετε απέναντί σας τον εαυτό σας όταν ήταν παιδί και πρέπει να τον συστήσετε σε άλλους. Τι θα λέγατε; Άλλαξε κάτι από τότε;
Από μικρό παιδί φαινόμουν ήρεμη, γαλήνια και ζούσα δυο ζωές: στον κόσμο των μεγάλων σαν μοναχοπαίδι και σε εκείνον που είχα μέσα στο κεφάλι μου. Όπως και τώρα, έτσι και τότε, ο μέσα κόσμος έκανε ό,τι ήθελε αυτός κι ας έμοιαζα σαν κούκλα ατσαλάκωτη στην έξω ζωή μου. Αυτές οι δυο ζωές, τόσο αλλιώτικες, έτσι παρέμειναν, αναλλοίωτες. Ακόμα και μέσα στα δημοσιογραφικά γραφεία. Ίσως να ευθύνονται οι διαφορετικοί κώδικες διαπαιδαγώγησης της μάνας μου και της γιαγιάς: στο σπίτι μας αποστειρωμένα όλα, και στη γιαγιά ξυπόλυτη στο χωματόδρομο, άυπνη μέσ' τα μεσημέρια στα γύφτικα τσαντίρια, ποτέ δεν μαρτύρησα, όμως, την μια στην άλλη…
Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Σαν το παιδί που υπήρξα κάποτε ή την έφηβη, γυμνή, καθαρή και κρυστάλλινη, σκέτη με το δικό της αίσθημα, δηλαδή δίχως κανένα αίσθημα, σαν την μαθήτρια που υπήρξα κάποτε και έλεγα το ποίημα σεμνά, κάπως δειλά, χωρίς ιδιαίτερη απαγγελία.
Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Θα 'θελα του Καρυωτάκη που λατρεύω. Μάλλον όμως της Έμιλυ Ντίκινσον, της Σύλβια Πλαθ και της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ: καθαρά γυναικεία και εσωτερική.
Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Σαν την απόκρυφη δύναμή μου, με συστολή και συντριβή. Σχεδόν εγγαστρίμυθα, σπανίως μιλάω γι' αυτή. Γερνώντας την απολαμβάνω και στην ποίηση της καθημερινότητας που επιτέλους αξιώθηκα να μού είναι πια ορατή. Η δημοσιογραφία, η κριτικογραφία και η πεζογραφία φορούν γυαλιά και κοστούμια, σε μεταμορφώνουν, σε κάνουν σχεδόν αποδεκτή. Ποίηση όμως γράφω και εκδίδω σχεδόν πριν από τη δημοσιογραφία.
Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Όποτε θέλουν, απρόσμενα, όποτε με κρίνουν άξιά τους. Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να είμαι εκεί. Και να μη βιάζομαι. Τίποτε μεγάλο δεν εκβιάζω. Οι ιστορίες και το ποίημα είναι όπως ο Θεός ή ο έρωτας: σε καταδέχονται ή δεν σε καταδέχονται. Πρέπει να σου ανήκει η ιστορία και το ποίημα για να 'ρθεί.
Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Σε μια σχέση που έχω μαζί τους σχεδόν σωματική, δηλαδή εντελώς σωματική. Είναι κομμάτι απ' το κορμί μου κι όχι απ' το κεφάλι μου.
Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Ευτυχώς είμαι από χωριό και, από επιλογή, ζω εκεί. Από απόσταση οι ανασφάλειες χάνονται, μένει η συνάντηση, η συντριβή, η επαφή. Ζεις καλύτερα με τους άλλους, μακριά τους. Κρατάς τα τιμαλφή. Τους βλέπεις όμορφους.
Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Όσο μεγαλώνω γίνομαι όλο και πιο περίεργη για τη σκηνοθεσία της ζωής. Αφήνομαι, εγκαταλείπομαι, διαπιστώνω ότι, όταν είμαι ακίνητη, όλα είναι εκεί. Πάνε οι εποχές που έγραφα τα «προσεχώς» στο χαρτί. Τώρα τα υποδέχομαι γαλήνια.
Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που η ίδια φιλοτεχνείτε;
Σχεδόν δεν κοιτάζομαι στον καθρέφτη, τίποτα δεν χάνεται, ακόμα και όταν ο εαυτός μας επιθυμεί να σβηστεί. Ίσως να ισχύει αυτό που έλεγε ο Μπόρχες, θα δούμε το πραγματικό πρόσωπό μας, την τελευταία στιγμή.
Πώς ορίζετε το ποίημα που "αντέχει στον χρόνο";
Αποκαλύπτεται σε κάθε συντριβή. Το φέρει η νύχτα, τα δάκρια, η αλήθεια, η βροχή. Μοιάζει δικό μας αλλά ήταν από πάντα εκεί.

Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 20:15]  Δημήτρης Κανελλόπουλος:...
[χθες 10:40]  Ανδρέας Τσιλίρας: Επαν-επαφή με...
[χθες 15:30]  Αχαΐα: Το νέο βιβλίο Αμβροσίου...
[χθες 09:58]  Κ.Λυμπέρη: Γράφω πρώτα για τον...
[χθες 15:30]  Πάτρα: Η Διεθνής Ολυμπιάδα...
[χθες 09:29]  Γιώτα Κριτσέλη: Σύγχρονος ο...
[χθες 10:03]  Γιάννης Ψυχοπαίδης: «Η συνομιλία»...
[χθες 09:59]  Καλλιόπη Εξάρχου: Προνομιούχα η...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:42:39]