ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το πνευμόνι και το μπαλόνι

Το πνευμόνι και το μπαλόνι



Είναι ορισμένοι αμείλικτοι στίχοι σε αθώα τραγούδια. Γέρε χρόνε φύγε τώρα - πάει η δική σου η σειρά- ήρθε ο νέος με τα δώρα- άει στα τσακίδια γέρε χρόνε- αν δεν το κατάλαβες- σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν - τα ακούς παππού που μας χαρίζεις δώρα;- άσε τα δώρα και άει να πεθάνεις- εσύ και οι γέροι χρόνοι- αφήνετε όσα είχατε να αφήσετε- και πάτε στα κομμάτια- τώρα χορεύουν οι νέοι χρόνοι και οι νέοι άνθρωποι- ο χρόνος ανανεώνεται και ο χρόνος πεθαίνει- και όσο είσαι νέος και παιδί- γεμίζεις παιχνίδια και σφυρίχτρες και γλυκά- γεμίζεις φιλιά και αγκαλιές και χαρά- και ο παππούς αγκαλιάζει τον παλιό τον χρόνο- και πεθαίνουν μαζί στο πάνω σπίτι- σε ένα γωνιακό δωμάτιο- με εικόνες θρησκευτικές- αλλά με τη γιαγιά αιώνια ζωντανή- σαν μια ηλικιωμένη Παναγία- που ξέρει τι είναι το σωστό- σωστό είναι κάθε τι αντίθετο με αυτά που κάνεις εσύ- ο νέος χρόνος, δηλαδή- αλλά όμως είσαι φορτωμένος με πακέτα και μπαλόνια- και έχεις το δικαίωμα- στην αλαζόνα αυταπάτη- που όμως είναι η ζωή- αυτό έχει προβλεφθεί- εδώ και αιώνες.
Είναι ορισμένοι στίχοι όμορφοι και φονικοί μαζί. Και τους λέμε για να γιορτάσουμε. Από το πρωί η πόλη γέμισε παιδιά. Δεν χτυπάνε απαραιτήτως τα κουδούνια. Δεν χρειάζεται. Ηδη πριν τις οκτώ ανοίγουν τα καφέ και υπάρχουν από τέτοια δεκάδες στο κέντρο και στις γειτονιές. Τα παιδιά χτυπάνε το τζαμάκι στην μισάνοιχτη βιτρίνα, να τα πούμε;- να τα πείτε, απαντά ανόρεχτα το προσωπικό που ζεσταίνει μηχανές και δεν έχει βάλει ακόμα μια μουσική τζινγκλ μπελς και Σινάτρα και ακρογιαλιές δειλινάααα και τα γνωστά εορταστικάαααα., και τα παιδιά λένε κάτι από κάλαντα. Ενα παιδάκι τις προάλλες έλεγε «χριστουγεννάται σήμερα», και από πίσω η μαμά του περιχαρής να του δίνει θάρρος, πολλές μαμάδες παίρνουν τα παιδιά ξωπίσω στη γύρα για τα κάλαντα, έχουν ακούσει ιστορίες για ληστείες σε βάρος παιδιών που λένε τα κάλαντα, όπως βέβαια και ιστορίες για απαγωγές παιδιών για εξαγωγή οργάνων, και γενικά οι γονείς παίρνουν τα παιδιά ξωπίσω, και καλά κάνουν, γιατί και κάποιοι αγιοβασίληδες είναι σκέτες λέρες, και αυτή είναι η ζωή, έτσι καλά που τραγουδάς για τον νέο χρόνο και τραλαλά, δίνεις μια του παλιού του χρόνου με το πιστόλι της λήθης και της αγνωμοσύνης και τον φονεύεις με άσπλαχνη ξεχασιά, και χορεύεις πάνω στη σορό του ενώ αυτός ψυχορραγεί, και παίζεις με το μεγάλο σου μπαλόνι, εκείνο που γράφει Καλή Χρονιά, , το φουσκώνεις, το φουσκώνεις, εκείνο γεμίζει από τους υδρατμούς των ισχυρών σου πνευμόνων, εκείνων που στριμώχνονται σε έναν θωρακάκο μια σταλιά, δύο επί τρία, το φουσκώνεις, το τεντώνεις και σκάει, και κολλάει στο ταβάνι το Καλή Χρονιά 1970, και πάει, αυτό ήτανε. Θα ακολουθήσουν άλλα 50 χρόνια, αλλά ήδη τρομοκρατημένος με το Μπιγκ εκείνο το Μπανγκ, δεν θα ξαναφουσκώσεις μπαλόνι, θα κάνεις την κορόιδα, αλλά κάθε χρόνο θα ακούς τον Ντέιβιντ Κόβερντέιλ να τραγουδάει, σόλντζερ οφ φόρτσουν, είναι πιο ήρεμο αυτό. Γέρε χρόνε, ακόμα και να φύγεις, δεν φεύγεις. Ακόμα και να πεθάνεις, είσαι ζωντανός, ευτυχώς Παναγίτσα μου, γιαγιά εσένα λέω.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [03:03:10]