ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Φ.Δημητρόπουλος: Στους χρυσαφένιους δρόμους του κρασιού

Φ.Δημητρόπουλος: Στους χρυσαφένιους δρόμους του κρασιού



Για τους αρχαίους προγόνους μας ήταν εφάμιλλο με το χρυσάφι. Ο ίδιος συνδέεται μαζί του παιδιόθεν. Ο πατέρας του είχε ένα μικρό εργαστήριο και παρασκεύαζε, ερασιτεχνικά, κρασί, κι επιπλέον μεγάλωσε στην Ανω Πόλη, καρδιά των ωραιότερων ταβερνών της Πάτρας -Φαρμάκης, Παπαευσταθίου, Βερβίτας, Γιαννόπουλος, Κρίκης… Μετά από μια διάλεξη στο συμπόσιο του «Οινοπίωνος» το 2001, αρθρογραφία σε μια αθηναϊκή εφημερίδα το 2004 και στην «Πελοπόννησο» το 2006, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για τον Φώτη Δημητρόπουλο να γράψει ένα βιβλίο για τον οίνο και τα συμπόσια στην ελληνική αρχαιότητα. Το «Οίνος Κάτοπτρον Νου» αποτελεί μια πολύτιμη πηγή γνώσης τόσο για τους λάτρεις του κρασιού όσο και γι' αυτούς της ιστορίας, της Ελλάδας και της γλώσσας. Ο συμπολίτης φιλόλογος ξεναγεί την «ΠτΚ» στους δρόμους του κρασιού, που όπως χαρακτηριστικά λέει «είναι πολιτισμός».

«Οίνος Κάτοπτρον Νου», λοιπόν. Tι θέλατε να καθρεφτίσετε μέσα από τις σελίδες του;
Στόχος μου ήταν να δείξω τόσο ότι υπάρχουν κοινά στοιχεία από την αρχαιότητα έως σήμερα στην Ελλάδα όσο και ότι το κρασί, κατά τη φράση του Αισχύλου, απελευθερώνει τον άνθρωπο, την καρδιά του, τον ψυχισμό του, τον νου του, ωθώντας τον να λέει πράγματα που δεν θα έλεγε αν ήταν τελείως νηφάλιος. Βεβαίως, το κρασί, εκτός από κάτοπτρον του νου, είναι, όπως φαίνεται μέσα από το βιβλίο, και κάτοπτρον ενός λαού, που μέσα σε μια χιλιετία, με το μέτρο αλλά και με την κατάχρηση παρουσιαζόταν τότε όπως παρουσιάζεται και σήμερα.

Η πόση «ευ και επισταμένως», πάντως έσωζε από τις συνέπειες της κατάχρησης.
Ναι, επειδή είχε διαμορφωθεί ο τύπος του καλού συμποσιαστή, δεν ήταν τυχαία αυτή η φράση. Το ευ αναφέρεται στην αισθητική πλευρά του θέματος και το επισταμένως στην πνευματική. Και ενσυνείδητα να πίνεις και να το απολαμβάνεις. Γιατί με την κατάχρηση χάνεται το μέτρο και φτάνουμε στην ύβριν. Γι' αυτό ο οίνος εκείνη την εποχή ήταν πάντα κεκαμωμένος, δηλαδή νερωμένος. Ηταν ύβρις ο άκρατος οίνος. Μόνο η σπονδή, κατά τη διάρκεια του προπώματος ή των θυσιών, γινόταν με άκρατο οίνο.

Είναι φανερή η σημασία που είχαν τα συμπόσια και για τη συντροφικότητα και για τη διαπαιδαγώγηση.
Βεβαίως. Με το κρασί αναπτύχθηκε η συντροφικότητα και τα συμπόσια είχαν παιδαγωγική σημασία. Μάλιστα τα τραπεζάκια και τα ανάκλιντρα όπου κάθονταν οι συμποσιαστές ήταν τοποθετημένα σε σχήμα Π, δίνοντάς τους την ευκαιρία να επικοινωνούν πραγματικά. Ο δε Πλάτων στους «Νόμους» του αναφέρει συγκεκριμένους κανονισμούς για τη συμμετοχή στα συμπόσια.

Διαβάζουμε ότι ο Πλάτων προέβλεπε και επόπτη στην κρεβατοκάμαρα των νεόνυμφων, προς αποφυγήν της σύλληψης υπό την επίδραση της μέθης. Κάτι «ανάλογο με τις σύγχρονες πεθερές που επεμβαίνουν στα ζευγάρια» όπως σχολιάζετε. Το χιούμορ είναι διάσπαρτο στο βιβλίο σας.
Ναι. Μου το είπαν πάρα πολλοί αυτό. Ετσι είναι, βλέπετε, ο χαρακτήρας μου, γενικά. Ετσι δίδασκα, έτσι είμαι και στις συναναστροφές μου, με ευχάριστη διάθεση πάντα. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι στο σχολείο δεν αγρίευα κιόλας …

O οίνος αγαπήθηκε αλλά και εξυμνήθηκε από τους Ελληνες -έως και στον τάφο τους σπονδή τον ήθελαν. Πού οφείλεται, τότε και τώρα, η αγάπη για το κρασί;
«Οίνος ετοίμος, ος ούποτε φησί προδώσειν»: Στίχος του φιλοσόφου Ξενοφάνη από την Κολοφώνα. Το κρασί δεν προδίδει, γι' αυτό το αγαπούσαν. Ηταν αντίδοτο σε κάθε είδους προδοσία από του έρωτα έως των πολιτικών. Πολλές φορές αγανακτούσαν, όπως κι εμείς, με τους πολιτικούς, αλλά συμμετείχαν στα κοινά. Δεν κλείνονταν στον εαυτό τους, όπως συμβαίνει σήμερα, με εξαιρέσεις φυσικά. Αυτή είναι μια διαφορά μας με τους προγόνους μας.

«Οι Ελληνες ακόμα και στις πιο σκοτεινές ώρες δεν έχαναν τη γεύση της ζωής. Αυτό ήταν το δόγμα τους από τα πρώιμα χρόνια μέχρι και τα ύστερα» σημειώνετε. Είναι κάτι που μας ακολουθεί, ακόμα και εν καιρώ κρίσης.
Το διατηρούμε, και το βλέπουμε μέσα από πολλά παραδείγματα, όπως την περίοδο της Αποκριάς στην Πάτρα, αλλά και στα πανηγύρια στα χωριά, όπου οι άνθρωποι βρίσκουν την ευκαιρία να ξεσκάσουν. Ε, αυτό είναι αντιγραφή των σκηνών που περιγράφει ο Ομηρος. Τότε, μετά από μια αποτυχία, μαζεύονταν το βράδυ, έψηναν, έτρωγαν, έπιναν και σαν επιστέγασμα ερχόταν ένας ελαφρύς ύπνος για να τους ξεκουράσει, και η επομένη ήταν μια καινούργια μέρα. Οπότε, ναι, παρά τη σημερινή γκρίνια και μιζέρια, νομίζω ότι γίνεται το ίδιο. Με αυτό το «έξω καρδιά» που τον χαρακτηρίζει, ο λαός αντιμετωπίζει, πολλές φορές, την όποια δυσκολία.

Στο βιβλίο σας παραθέτετε κείμενα όχι μόνο μεταφρασμένα αλλά και στο πρωτότυπο. Ο λόγος;
Ο πρώτος λόγος που με έκανε να παραθέσω το αρχαίο κείμενο είναι ότι η μετάφραση πάντοτε αδικεί το πρωτότυπο, γιατί υπάρχει το στοιχείο της υποκειμενικότητας. Επειτα, κατ' αυτόν τον τρόπο, βλέπει κανείς τη συνέχεια της γλώσσας κι αυτό είναι σημαντικό γιατί η γλώσσα συνδέει ένα έθνος ολόκληρο.
Μιλήσατε για τη γλώσσα. Από την εμπειρία σας ως εκπαιδευτικού, ποιες οι διαπιστώσεις σας για τα εφόδια που δίνει, σήμερα, τόσο το Πανεπιστήμιο όσο και τα σχολεία;
Οι πτυχιούχοι, της Φιλολογίας τουλάχιστον, έχουν πάρα πολλά κενά. Εγιναν εγκληματικά λάθη με την κατάτμηση των φιλοσοφικών σχολών σε πολλές ειδικότητες. Σήμερα έχει διαχωριστεί η Ιστορία από τη Φιλολογία και τη Φιλοσοφία. Επίσης, είναι και η πτώση στην εισαγωγή… Οσο για τους καθηγητές και τους δασκάλους, μερικές φορές ξεχνούν ότι είναι λειτουργοί και γίνονται υπάλληλοι. Φταίνε, βεβαίως, πολλοί παράγοντες.
Κάποτε, κάποιοι από εμάς, μεταξύ αυτών κι εγώ, είχαμε την τύχη να έχουμε απαιτητικούς μαθητές. Αυτοί μας έκαναν καλύτερους. Μας έδειξαν τον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουμε. Πλέον, έχουν εκλείψει. Διαπίστωσα αυτή τη σταδιακή αλλαγή στη διάρκεια της 35ετούς πορείας μου, από τις απαντήσεις που μου έδιναν οι μαθητές πιο πρόσφατα, στις ίδιες ερωτήσεις που έκανα τα πρώτα χρόνια που δίδασκα, για να βολιδοσκοπήσω το επίπεδο της τάξης. Φανταστείτε, κάποιοι δεν ήξεραν αν ο Γκαίτε έγραψε τον Φάουστ ή ο Φάουστ τον Γκαίτε… Υπάρχουν βέβαια και ελάχιστες εξαιρέσεις.
Πάτρα. Πώς τη βλέπετε στην πορεία των χρόνων;
Με έχει απογοητεύσει σε πάρα πολλά πράγματα. Στερείται γνώσης της ιστορίας της και της προσφοράς της και βλέπω ότι υστερεί συγκρίνοντάς την με άλλες πόλεις τις Ελλάδας. Αδιαφορούμε και τα αντιμετωπίζουμε όλα με κάποια ελαφρότητα, η οποία οδηγεί στη μιζέρια και την εγκατάλειψη. Και δεν φταίνε μόνο οι άρχοντες γι' αυτό, φταίμε όλοι. Της αξίζει κάτι καλύτερο της Πάτρας…

Ετοιμάζετε κάτι άλλο
Είναι ήδη στα σκαριά δύο εργασίες. Η μία είναι η έμπνευση του Κωστή Παλαμά από την Πάτρα, και η δεύτερη, οι πρώτες μέρες της Επανάστασης στην Πάτρα. Και οι δύο, με βάση πάντα τις πηγές των απομνημονευματογράφων. Το πρώτο βιβλίο αναμένεται εντός του 2020 και το δεύτερο το 2021, με τη βοήθεια του Θεού και του τυπογραφείου.

Συνέντευξη στην
ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ









Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 13:59]  Ξένια Κουναλάκη: Η ζωή είναι μια...
[χθες 14:05]  Πηνελόπη Γιώσα: «Το ποίημα που...
[χθες 15:30]  Πάτρα: Ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης στο...
[χθες 14:24]  Πάτρα: Το μυθιστόρημα της Γ....
[χθες 14:01]  Γιώτα Κοντογεωργοπούλου: «Η πόλη...
[χθες 15:26]  Διαβάζοντας το «Ημερολόγιο...
[χθες 20:54]  Παρουσίαση βιβλίου - σεμινάριο με...
[χθες 20:02]  Η Ξένια Κουναλάκη στην «ΠτΚ»: «Οι...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [02:19:01]