ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χίλντα Παπαδημητρίου: Το μόνο βέβαιο στη ζωή είναι οι απώλειες

Χίλντα Παπαδημητρίου: Το μόνο βέβαιο στη ζωή είναι οι απώλειες



Σήμερα, στην σκηνή του Συνεδριακού και Πολιτιστικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Πατρών, στο πλαίσιο του TEDx Patras 2019, θα ανέβει η Χίλντα Παπαδημητρίου για να μοιραστεί τον πλούτο μιας πορείας χαραγμένης πάνω σε τολμηρές επιλογές. Λίγο πριν, μιλά στην «Π» για τις φιλίες, τις σχέσεις των ανθρώπων, τα social media, την επιστημονική φαντασία του παρελθόντος κ.ά.

Στο κείμενο σας που συνοδεύει την παρουσία σας στην Πάτρα για το TEDx, υπάρχει το ερώτημα αν οι εφηβικές παρέες μπορούν να συντελέσουν στον προσανατολισμό μας σε ένα ενήλικο σύμπαν. Μπορούν;
Δεν έχω επαφή με νεότερα παιδιά και δεν ξέρω για το σήμερα, για να έχω ξεκάθαρη εικόνα. Ενα πράγμα που με τρομάζει είναι ο συνδυασμός του πρέπει σώνει και καλά να σπουδάσουμε κάτι που θα μας αποδώσει πάρα πολλά χρήματα και να μας κάνει να βρούμε μια δουλειά που θα έχει τρομερό κύρος. Εγώ μιλάω για την εποχή της μεταπολίτευσης, που ήταν πιο αισιόδοξα και ιδεολογικά αθώα τα πράγματα. Και ναι, εκείνη την περίοδο πράγματι, οι εφηβικές παρέες μπορούσαν να αποτελέσουν προσανατολισμό του τι θα κάνεις στη ζωή σου.

Λένε πως «οι παρέες γράφουν ιστορία». Ισχύει;
Αυτό το πιστεύω απόλυτα, απλά δεν πιστεύω πως οι παρέες αυτές έχουν σώνει και καλά μια μονιμότητα. Βλέποντας από τη δική μου τη ζωή, αυτό που είναι σημαντικό, είναι να είμαστε ανοικτοί στους ανθρώπους και να δημιουργούμε συνέχεια καινούργιους φίλους. Λένε πολύ συχνά για τους παλιούς, παιδικούς φίλους. Η ζωή έχει δείξει ότι οι άνθρωποι προχωρούν στη ζωή, αλλάζουν οι συνθήκες, αλλάζουν οι ίδιοι. Οπότε το θεωρώ πολύ σημαντικό να είμαστε ανοικτοί και να κάνουμε παρέες και φίλους.

Πόσο εύκολο είναι να αποκτήσει κανείς νέους φίλους και όχι γνωστούς;
Τώρα μιλάτε με τον άνθρωπο, που αν έχει ένα ταλέντο στη ζωή του, είναι να γνωρίζει ανθρώπους και να κάνει φίλους. Αγαπάω τους ανθρώπους, μου αρέσει πάρα πολύ να ακούω τις ιστορίες τους και μάλιστα ένας τρόπος που βρήκα τελείως εμπειρικά και που αποδείχθηκε ότι πραγματικά μπορεί να φτιάξει μια παρέα είναι να ρωτάς τον άλλο «πώς γνωρίστηκαν οι γονείς σου; Πώς συναντήθηκαν; Πώς ερωτεύτηκαν; Πώς παντρεύτηκαν;».

Συνομιλούμε σήμερα; Πόσο τυπικό είναι το «καλημέρα τι κάνεις;» που λέμε;
Είναι μια μεγάλη αρχή το «Καλημέρα, τι κάνεις;», γιατί υπήρχαν φάσεις την τελευταία 10ετία της χρήσης που ούτε αυτό δεν έλεγαν οι άνθρωποι. Το γεγονός είναι ότι τα social media μπορεί να έχουν περιορίσει την προσωπική επαφή, αλλά είναι στο δικό μας το χέρι, αν συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή είναι έξω από τα social media και το internet. Θεωρώ αδιανόητο να ψωνίσω π.χ. δίσκους ή βιβλία από το internet. Τα αληθινά «social media» είναι τα μαγαζιά, τα δισκάδικα, τα βιβλιοπωλεία.

Επικεντρωθήκατε στα βιβλία και τη μουσική. Υπάρχει αβεβαιότητα εκεί;
Για εμένα το δισκάδικο που είχα πολλά χρόνια, ενείχε την αβεβαιότητα με την έννοια ότι πάντα το ελεύθερο επάγγελμα εμπεριέχει μια αβεβαιότητα και επίσης σε αναγκάζει κατά κάποιο τρόπο να βρίσκεις κάθε φορά τον εαυτό σου. Σε σχέση με τη μετάφραση, η αβεβαιότητα είναι το κατεξοχήν γεγονός της. Εχεις δύο διαφορετικές κουλτούρες, γλώσσες, έναν συγγραφέα που δεν έχεις γνωρίσει και πρέπει να καταλάβεις ακριβώς τι θέλει να πει, να το μεταφέρεις στη δική σου τη γλώσσα με τρόπο κατανοητό, χωρίς να τον προδίδεις. Τα βιβλία εμπεριέχουν την αβεβαιότητα του ότι ζούμε σε μια εποχή που όλο και λιγότερο τα χρησιμοποιεί. Οι άνθρωποι μπορούν να κάτσουν να δουν 15 επεισόδια από μια σειρά και μου λένε ότι δεν έχουν χρόνο να διαβάσουν!

Γιατί δεν διαβάζει ο κόσμος; Είναι τόσο δύσκολο;
Οχι, δεν είναι δύσκολο. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το βιβλίο ταυτίστηκε με τη σχολική γνώση και όχι με την απόλαυση, αλλά με το υποχρεωτικό διάβασμα. Τα πάντα θέλουν μία άσκηση. Νομίζω δεν δίνουμε την ευκαιρία στο βιβλίο. Επίσης, είναι και θέμα οικογένειας. Οι δικοί μου διάβαζαν πολύ, αγαπούσαν πολύ το βιβλίο. Δεν είχαμε αυτοκίνητο, αλλά είχαμε μια μικρή βιβλιοθήκη. Οταν όμως η οικογενειακή έξοδος είναι σε μία καφετέρια που όλοι είναι σκυμμένοι μπροστά σε ένα κινητό, ε όχι, τα παιδιά δεν θα αγαπήσουν το βιβλίο!

Δεν είναι λυπηρή αυτή η εικόνα;
Και βέβαια είναι. Για εμένα, δεν υπάρχει πιο αντιαισθητικό πράγμα. Είναι ένα είδος αυτισμού η επικέντρωση σε μια μικρή οθόνη, με τον αριστερό ή τον δεξί αντίχειρα, να κατεβάζεις την οθόνη προς τα κάτω.

Μήπως τελικά έχουμε γίνει απλά τεμπέληδες και η κάθε οθόνη αποτελεί μια εύκολη λύση;
Βρίσκουμε πάρα πολλές ομοιότητες σε αυτά που ζούμε τώρα με τα βιβλία του Οργουελ, του Χάξλεϋ. Ναι, ζούμε σε μια εποχή που έχουμε θεοποιήσει την τηλεόραση. Δεν κατηγορώ τους ανθρώπους γι' αυτό, πιστεύω ότι είναι πολύ εύκολο να παρασυρθείς. Πιστεύω ότι δεχόμαστε μια επίθεση -και δεν το λέω συνωμοσιολογικά- που μας κάνει όλο και πιο ανενεργούς και παθητικούς, όχι τεμπέληδες.

Τα βιβλία του Οργουελ και του Χάξλεϋ, τα λέγαμε δυστοπικά. Σήμερα, αυτά είναι πραγματικότητα. Πώς θα μπορούσαμε να τα πούμε;
Επιστημονική φαντασία του παρελθόντος ή επιστημονική φαντασία που πραγματοποιήθηκε.

Και ποια είναι τα μόνα βέβαια πράγματα στη ζωή;
Αν πρέπει να μάθουμε κάτι και να συνηθίσουμε κάτι, είναι οι απώλειες. Οι οποίες είναι απώλειες ανθρώπων, καταστάσεων, απώλειες που ζούμε στο σώμα μας. Και το μόνο που θεωρώ σαν γιατρειά στις απώλειες, στις δυσκολίες και στην αβεβαιότητα που είναι η ζωή, είναι η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η συμπόνοια, η αγάπη.

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
panagopoulou@pelop.gr



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 09:37]  Αγάθωνας: Περάσματα του ρεμπέτη...
[χθες 08:02]  Αρίστος Κουρτέσης: Ο ΣΥΡΙΖΑ...
[χθες 14:08]  Γκολές: Τι μου είπε για για το...
[χθες 14:21]  Γιώργος Τσιμπούκης: Από τη...
[χθες 09:54]  Σταύρος Ράπτης: Οι κοπάνες, η...
[χθες 09:41]  Μαρία Καράμπελα: Κοσμούσε την...
[χθες 16:50]  Νάντια Κωνσταντινίδη: Ο κορονοϊός...
[χθες 11:34]  Σοφία Μαυρίδη: Ο άνθρωπος όλα...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:47:38]