ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χορεύοντας με τη σκιά σου

Χορεύοντας με τη σκιά σου



Ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας είναι Το Ορφανό (ή τα ορφανά) του Μπρούκλιν. Και περί αυτού πρόκειται, αφού ο κεντρικός ήρωας και ο περί αυτόν πυρήνας μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο, όπου εκεί γνώρισε τον Μπρους Γουίλις και από εκεί αρχίζουν όλα. Μεταφράστηκε στα ελληνικά ως Σκιές Στο Μπρούκλιν, κάτι που θολώνει το περιεχόμενό της. Πέσαμε εκεί εξ αιτίας του σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή της: Ο Εντουαρντ Νόρτον είναι ένας αθόρυβος, ποιοτικός καλλιτέχνης με μεγάλη ερμηνευτική γκάμα, παρ' όλο που το φιζίκ του δεν σε προδιαθέτει για κάτι τέτοιο. Τον έχουμε δει μόνο σε καλές δουλειές.
Η ταινία από άλλους υμνείται, από όλους όχι, αλλά σίγουρα ανήκει στην κατηγορία του τερπνού σινεμά. Εξαιρετικές ερμηνείες, ρυθμός, στιλιζάρισμα, εικαστικές παραπομπές, ωραία ατμόσφαιρα, μυστήριο (αν και ο παρατηρητικός θεατής θα εντοπίσει γρήγορα το τρικ, ενώ κάποια σημεία της πλοκής δεν θα εξηγηθούν καθαρά, λόγω υπερβολικής ταχύτητας που δεν σε αφήνει να επεξεργαστείς τις μεταπτώσεις) και ηθικές συγκρούσεις. Οχι ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό, αλλά ανάμεσα στη συνείδηση και τον συμβιβασμό, ανάμεσα στην αίσθηση χρέους και την αναξιοπρεπή έκπτωση.
Ποιός κερδίζει; Εδώ είναι το πιο ενδιαφέρον μέρος. Κάποιος θα τιμωρηθεί, κάποιος θα μείνει αδικαίωτος, κάποιος σκληρός θα πιαστεί στη φάκα, κάποιος άλλος θα ξεφύγει: Είναι εκείνος που πρεσβεύει τις αδυσώπητες δυνάμεις του μέλλοντος, της αμφιλεγόμενης προόδου, και εν τέλει της ιστορίας. Οταν η ιστορία προχωρεί και οι σελίδες του πολιτισμού γυρίζουν, οι αδύναμοι δεν έχουν και πολύ μεγάλη σημασία. Αυτό που αποκαλείται εξέλιξη, και που δοξάζεται γενικά ως διαδικασία ευεργετική για τον άνθρωπο και την κοινωνία, οφείλεται σε τυφλή και ακόρεστη φιλοδοξία, σε δίψα για μεγαλεία και εξουσίες, σε περιφρόνηση για το μέτρο, τα δικαιώματα, τις αξίες, τις σχέσεις. Δεν θα μπορέσεις να το αποτρέψεις, εθελοτυφλείς, κανένας δεν το έχει κάνει.
Εχει θέση η ακεραιότητα και η ταπεινότητα στον κόσμο; Το φινάλε συμβολίζει μια αρνητική απάντηση. Οι υπερασπιστές των αξιών αυτοεξορίζονται σε μια γαλήνια ηρεμία, θλιμμένοι, απομονωμένοι αλλά ελεύθεροι. Δεν ξέρεις αν θέλεις να το ζηλέψεις αυτό, αλλά δεν τους νοιάζει, αυτό που τους νοιάζει είναι ότι είναι γεμάτοι από ηθική ικανοποίηση: Είναι εντάξει με τον εαυτό τους.
Την ίδια στιγμή, ο κόσμος προοδεύει, γέφυρες στήνονται και οικοδομικά μπλοκ καταπατούν φτωχογειτονιές και ζωές ανθρώπων. Οι στρατηγοί, οι αρχηγοί, οι κατασκευαστές, οι πρωτοπόροι θα δώσουν το όνομά τους στην εποχή τους και θα μνημονεύονται εσαεί με προτομές και αφιερώματα.
Ο κεντρικός ήρωας πάσχει από ένα σπαστικό τικ, απόρροια τραυματικών βιωμάτων ίσως. Το ευρηματικό σημείο της ταινίας είναι ότι το τικ αυτό, ενώ αποτελεί ελάττωμα, μετατρέπεται σε εργαλείο κωμικής καταγγελίας, σάτιρας, σαρκασμού και αυτοσαρκασμού.
Αν όλα αυτά δεν σας αρκούν, υπάρχουν και υπέροχα τραγούδια. Η ορφάνια, με την έννοια της μοναξιάς και της θλίψης για τους σκληρούς, ακανόνιστους κανόνες της ζωής, θέλει τη μουσική της, μέσα από την οποία η ψυχή χορεύει αγκαλιά με τη λύπη της.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [07:48:59]