ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Σώτη Τριανταφύλλου έρχεται Πάτρα και μίλησε στην «ΠτΚ»: «Επί τεσσεράμισι χρόνια είχαμε μια κακοήθη κυβέρνηση»

Η Σώτη Τριανταφύλλου έρχεται Πάτρα και μίλησε στην «ΠτΚ»: «Επί τεσσεράμισι χρόνια είχαμε μια κακοήθη κυβέρνηση»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Τρίτο βιβλίο μιας εν εξελίξει τετραλογίας για τη Σοβιετική Ενωση έρχεται 19 χρόνια μετά το «Εργοστάσιο μολυβιών», και έξι μετά τις «Σπάνιες γαίες». Τίτλος του «Το λούνα παρκ στο ιερό βουνό» (εκδ. Πατάκη). Για την παρουσίασή του, η Σώτη Τριανταφύλλου έρχεται στην Πάτρα την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου. Η συγγραφέας μίλησε στην «ΠτΚ, μεταξύ άλλων, για το μυθιστόρημά της, την ηρωίδα της, τα μπούμερανγκ, την αργία του Πολυτεχνείου.
Πώς προέκυψε η ιδέα της τετραλογίας και με ποιο τρόπο σάς ζητά κάθε φορά να την τροφοδοτήσετε με ένα νέο βιβλίο, ανάμεσα στα υπόλοιπα που γράφετε;
Με ενδιαφέρουν πολύ οι κοινωνίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού»: το πώς δημιουργήθηκαν, πώς επέζησαν, τι λογής ανθρώπους δημιούργησαν και το πώς έφτασαν στο τέλος τους. Κάθε φορά ερευνώ διαφορετική περίοδο και τόπο: Στο «Εργοστάσιο των μολυβιών» την επανάσταση των μπολσεβίκων και τα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ενωσης, στις «Σπάνιες γαίες» τον σταλινισμό στη βορειοδυτική Ρωσία, τώρα, στο «Λούνα παρκ στο ιερό βουνό» τις τελευταίες μέρες της Σοβιετικής Γεωργίας. Το σοβιετικό πείραμα, η σοβιετική ουτοπία, ήταν μια ανθρώπινη τραγωδία· αυτή είναι η ουσία της λογοτεχνίας.


Στο βιβλίο σας παρακολουθούμε εφτά χρόνια (1982-1989) από τη ζωή της νεαρής δημοσιογράφου Ιρίνας κατοίκου Τιφλίδας, η οποία αναζητά την αλήθεια πίσω από μια αποτυχημένη απόπειρα αεροπειρατείας με τραγική κατάληξη. Με τι υλικά την πλάσατε αυτό το γοητευτικό αερικό που έχει εμμονή με τον Γκιούλιβερ και κατά πόσο σας μοιάζει;
Η Ιρίνα είναι, όπως λέει, «προϊόν πατριωτικής εκπαίδευσης» όπως όλοι οι σοβιετικοί Γεωργιανοί. Αλλά δεν έχει χάσει την περιέργεια και το αίσθημα της δικαιοσύνης. Δεν σκέφτηκα αν μου μοιάζει… Τώρα όμως που μου το λέτε… Κι εγώ θα μπορούσα να σκάσω γάιδαρο κάνοντας ερωτήσεις και τρέχοντας πάνω-κάτω με έναν εξαρχής αποτυχημένο στόχο. Οσο για τον Γκιούλιβερ προσπαθούσε να συνεννοηθεί με ανθρώπους που δεν είχαν ποτέ το σωστό ανάστημα -να ένας εξαρχής αποτυχημένος στόχος.

Λεπτό και πικρό χιούμορ διατρέχει το βιβλίο σας. Θα μας πείτε;
Ολα αστεία μού φαίνονται στο βάθος. Η ανθρώπινη ιστορία, η ανθρώπινη τραγωδία που είπα πριν, είναι στην πραγματικότητα μια κωμωδία: Μικρότητες, γκάφες, ατέλειες, ανημπόρια… Τίποτα δεν καταφέρνουμε οι καημένοι.

Η προσφώνηση καημένος-καημένη-καημενούλα επαναλαμβάνεται συχνά πυκνά. Τι κουβαλάει αυτή η λέξη;
Την αυτογνωσία. Την αίσθηση του μέτρου. Την επίγνωση των περιορισμών μας. Συχνά λέω: «Καλή είμαι η καημενούλα…» Το ίδιο λέει και η Ιρίνα. Που σημαίνει: Καλή είμαι και ίσως μπορώ να γίνω καλύτερη.

«Ημασταν πρόθυμοι να ζήσουμε σε χοιροστάσιο αν ήταν σοβιετικό» λέει ο πατέρας ενός εκ των νεαρών αεροπειρατών. Αυτό το «κόλλημα», που εμμένει, σε συνδυασμό με τον αντιαμερικανισμό, πώς ακούγεται στ' αφτιά σας;
Οι άνθρωποι πίστεψαν στον σοσιαλισμό με πάθος, με αυταπάρνηση. Κι αυτό διήρκεσε πάρα πολύ καιρό. Ηταν ένα μίγμα εθνικισμού, εξαιρετισμού, μυθολογίας και κοσμικής θρησκείας. Η επίσημη προπαγάνδα εξήρε τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού δυσφημώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες. Λέγονταν τερατώδη πράγματα για τον καπιταλισμό προκειμένου να κερδηθεί το στοίχημα της σύγκρισης. Ακόμα και σήμερα οι κομμουνιστές πιστεύουν ότι στις ΗΠΑ το προλεταριάτο πεινάει κι ότι οι καπιταλιστές είναι κοιλαράδες που καπνίζουν χοντρά πούρα.

Με το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ, η υπερηφάνεια για τα πυρηνικά εργοστάσια έγινε φόβος για τη ζωή των ανθρώπων. Υπάρχει τέτοιου είδους -πολιτικό- μπούμερανγκ στις μέρες μας;
Ολα μπορούν να μεταμορφωθούν στο αντίθετό τους όταν δεν γίνονται σωστά. Το Τσερνόμπιλ έγινε σύμβολο της γραφειοκρατίας, το πού μπορούν να οδηγηθούν τα πράγματα αν ο μηχανισμός είναι δυσλειτουργικός. Οποιαδήποτε κοινωνική συμπεριφορά, οποιαδήποτε πολιτική απόφαση μπορεί να γίνει υπαρξιακός φόβος. Η διαχείριση των μεταναστευτικών κυμάτων είναι ένα από αυτά τα ζητήματα: Πόσους μπορούμε να δεχτούμε; Ποιους; Με ποια κριτήρια; Με ποια διαδικασία; Αν αυτά τα ερωτήματα δεν απαντώνται με σαφήνεια, η φιλοξενία μπορεί να μετατραπεί σε ξενοφοβία. Και πάει λέγοντας.

Η σημερινή εποχή γεννά ανθρώπους, που, σαν την ηρωίδα σας, τους βαραίνουν τα παπούτσια τους;
Κάθε πέρυσι και χειρότερα. Οι νέοι σήμερα παραπονιούνται αλλά όσο πιο πίσω πάμε στον χρόνο τόσο δυσκολότερη ήταν η ανθρώπινη ζωή.
Οταν ήμασταν εμείς νέοι, οι γονείς μας μάς υπενθύμιζαν ότι είχαν ζήσει πολέμους, κατοχή, πείνα… Ενώ εμείς τα είχαμε όλα -ή σχεδόν. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τις σημερινές γενιές: Ο κόσμος της εργασίας ήταν πάντοτε πολύ σκληρός, το ίδιο και ο κόσμος της οικογένειας. Το πρόβλημα είναι ότι η σημερινή οικογένεια συνεχίζει να φτιάχνει μαμμόθρεφτα· ανθρώπους χωρίς περιπετειώδες πνεύμα που περιμένουν να τους λύσουν τα προβλήματα οι μπαμπαδομαμάδες, τα κόμματα και το κράτος. Δεν θα πάμε μακριά έτσι. Η Ιρίνα κάνει μια υπέρβαση· αναζητεί απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα -και σκέφτεται με όλο και περισσότερη ανεξαρτησία.


Στις πορείες παρά την άγνοια
Ηταν Νοέμβριος 2013, όταν σε συνέντευξή μας είχατε πει: «Δεν εμπιστεύομαι ούτε τους Ελληνες πολιτικούς, ούτε τους Ευρωπαίους. Ούτε εμάς τους απλούς πολίτες, ενώ ως «θαύμα» προτείνατε «να γινόμασταν σοβαρή χώρα». Εξι χρόνια μετά, τι θα λέγατε;
Κατά τη γνώμη μου, επί τεσσεράμισι χρόνια είχαμε μια κακοήθη κυβέρνηση. Τώρα έχουμε μια κακοήθη αντιπολίτευση. Με αυτοκαταστροφικό τρόπο οι Ελληνες δεν θέλουν να σοβαρευτούν: Να υπακούουν σε νόμους, να σέβονται ο ένας τον άλλον, να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Οσο η αριστερά χάνει σε εκλογική δύναμη τόσο απομακρύνεται από τη λογική. Αυτή η απόσταση σημαδεύει ολόκληρη την κοινωνία. Για να γίνουμε σοβαρή χώρα πρέπει να σοβαρευτεί ο καθένας από μας: Να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις και στα δικαιώματά μας.

Καθότι γιορτάστηκε πρόσφατα. Είχατε δηλώσει υπέρ της κατάργησης της σχολικής αργίας για τη 17η Νοεμβρίου, υπέρ της γνώσης. Πού «σκαλώνει» η γνώση;
Η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι ευκαιρία για ασχημίες. Αυτό πρέπει να τελειώσει. Πρόκειται για ακτιβισμό κενό περιεχομένου. Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν την ελληνική ιστορία, τις περιπέτειες της δημοκρατίας και πώς οφείλουμε να την προστατεύουμε. Αν είχα υπάρξει αγωνίστρια στο Πολυτεχνείο θα ζητούσα την κατάργηση της αργίας και την αντικατάσταση της «πορείας» και των συναφών εκδηλώσεων με ένα καλό μάθημα ιστορίας. Αλλά και χωρίς να έχω υπάρξει αγωνίστρια αυτό ζητώ: Πιστεύω ότι οι εκδηλώσεις δρόμου είναι αναχρονιστικές. Εχω επισκεφτεί πολλά σχολεία και η ιστορική γνώση των μαθητών μού είχε φανεί απογοητευτική: Αγνοια, υπερβολές, υπεραπλουστεύσεις, προπαγάνδα. Στις πορείες και στα μπάχαλα κατεβαίνουν παρά την άγνοια. Πολλοί νομίζουν ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου έριξε τη χούντα και ότι τα τανκς σκότωσαν εκατοντάδες φοιτητές. Αλλοι ότι το Πολυτεχνείο έχει σχέση με τους Γερμανούς.

Ο πατέρας της Ιρίνα, ο οποίος δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά θεωρεί τη ζωή σαπουνόφουσκα. Εσείς πώς ορίζετε τη ζωή;
Νομίζω ότι ταυτίζομαι περισσότερο με τον μπαμπά Νόζαντζε παρά με την Ιρίνα. Ο μπαμπάς μοιάζει να σχολιάζει τα πάντα με μια φωνή που μόλις ακούγεται. Και τι λέει το στόμα του! Μεταξύ άλλων ότι «Η ζωή είναι μια σαπουνόφουσκα»- λογικό· είναι εργάτης της σαπωνοποιία. Αλλά και για μένα, που δεν είμαι εργάτης στη σαπωνοποιία, πάλι σαπουνόφουσκα είναι.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 15:16]  Πάτρα: Ψηφιακά...αποκτήματα της...
[χθες 10:26]  Ελένη Θωμά: «Από μικρή, τον πόνο...
[χθες 14:18]  Ν.Μυλόπουλος:Τα εύθραυστα...
[χθες 09:45]  Σπύρος Μαραγκός; Πιστός εραστής...
[χθες 10:17]  Γ.Δελιόπουλος: Ο δικός μου τρόπος...
[χθες 08:32]  Μένουμε σπίτι με τον Βασίλη Λαδά
[χθες 14:58]  Ζ.Στουφής: Το αιρετικό πνεύμα της...
[χθες 10:13]  Κυριάκος Σκιαθάς:Τέσσερα «Κ» με...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:07:10]