ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Βίκυ Δερμάνη: «Μοναχική κι επίπονη διαδρομή στη δημιουργία»

Βίκυ Δερμάνη: «Μοναχική κι επίπονη διαδρομή στη δημιουργία»



Η Βίκυ Δερμάνη γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου διαμένει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει εκδώσει οκτώ ποιητικές συλλογές: Πάνε χρόνια που σαν αγρίμι (2009), Λέξεις βρύα της ψυχής (2010), Με μια φλόγα όπως πάντα (2012), Πικροί ως άψινθος καρποί (2013), Έρωτας κραταιός ως θάνατος (2014), Ο πόνος μαύρος σκύλος π' αλυχτά (2016), Ψυχή πουθενά (2017), εύσαρκο κάτι σαν φως (2018). Ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις.

Μαρία. Στο στόμα της εκατομμύρια κόκκοι άμμου κατοικούν. Γιώργος. Στο δασύτριχο στέρνο του μικρά μονόφτερα κρύβονται πουλιά. Άννα. Στ' αποξηραμένα της χέρια άλικα άνθιζαν κάποτε ρόδα. Ελένη. Με πόδια και μήτρα από χώμα. Δημήτρης. Φύκια έκρυβε γοργόνες στου μετώπου τις χοντρές του ρυτίδες. Παναγιώτης. Τα μάτια του γεμάτα κατακόκκινες φλεβίτσες διακεκομμένες και ποτήρια σπασμένα. Χριστίνα. Τις σιωπές της τις μαύρες σε τασάκια βρώμικα έσβηνε. Θύμιος. Κάποτε αγάπησε μια πόρνη ζωή που έσταζε πύο και αίμα. Ζωή. Με τα πόδια ανοιχτά και τη γλώσσα κομμένη.
Μαρία. Γιώργος. Άννα. Ελένη. Δημήτρης. Παναγιώτης. Χριστίνα. Θύμιος. Ζωή. Πιρούνια στα τσακισμένα χέρια τους έπαιρναν. Τα κάρφωναν στα μπράτσα. Γέμιζαν τα ραγισμένα πιάτα τους ριπές απελπισίας. Έτρωγε άπληστα ο πόνος. Ζέσταινε ή και θώπευε με στοργή το άδειο τους στομάχι. Κόκαλα στην άκρια στοιβάζονταν, έστηναν χορό κι ένα-ένα έπεφταν ύστερα με φόρα απ' το τραπέζι στο καθημαγμένο τους πάτωμα. Εκεί απέμεναν αιώνες κι αιώνες, δίχως να καρπίσουν ξανά δίχως να γίνουνε τροφή. Τα βράδια χορό στων αργόσυρτων πελμάτων τον ήχο τους έστηναν.
Μαρία. Γιώργος. Άννα. Ελένη. Δημήτρης. Παναγιώτης. Χριστίνα. Θύμιος. Ζωή. Μια νύχτα, έτσι χορεύοντας, με χέρια διάπλατα ανοιχτά, απ' τ' ανοιχτό του δωματίου τους παράθυρο σε ουρανό πέταξαν χάλκινο και σκουριασμένο.
εύσαρκο κάτι σαν φως, Εκδόσεις ΑΩ, 2018

Ας υποθέσουμε ότι έχετε απέναντί σας τον εαυτό σας όταν ήταν παιδί και πρέπει να τον συστήσετε σε άλλους. Τι θα λέγατε; Αλλαξε κάτι από τότε;
Παιδί μοναχικό αλλά και δοτικό. Βλέπει, αισθάνεται, καταγράφει. Αυτά παραμένουν ίδια κι απαράλλαχτα. Ομως, με την πάροδο των χρόνων έχουν αλλάξει πολλά άλλα. Αλλωστε θα ήταν άκρως προβληματικό το να μην ωριμάζεις πνευματικά και ψυχικά χρόνο με τον χρόνο.

Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Με τη φωνή πολλών ανθρώπων. Ασθμαίνουσα και ραγισμένη.

Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Θα ήταν αλαζονικό το να με θεωρούσα επίγονο κάποιων ποιητών. Υπάρχουν ποιητές που από νεαρή ηλικία αγάπησα όπως ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Μίλτος Σαχτούρης, ο Αναγνωστάκης, η Sylvia Plath, η Anne Sexton. Διδάχτηκα πολλά από αυτούς, επηρεάστηκα υποσυνείδητα, όπως όλοι μας βέβαια, αλλά ακολούθησα τη δική μου πορεία προσπαθώντας να μην μιμηθώ κανέναν.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Είναι γνωστό τοις πάσι πως στην Ελλάδα ο ποιητής δεν αμείβεται για την τέχνη του κι επομένως δεν μπορεί να ζήσει από αυτήν. Η ποίηση άλλωστε δεν είναι επάγγελμα. Επιβιώνω από την εργασία μου και ζω από την ποίηση η οποία θρέφει τον νου και την ψυχή μου.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Ανεξίτηλα καταγεγραμμένες εν τω βάθει, μ' επισκέπτονται ασυγκράτητες. Απρόβλεπτα κι ακάλεστα σε χρόνο ανύποπτο. Οποτε το θέλουν, όπως το θέλουν αυτές.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Ο κάθε ποιητής έχει διαφορετικό τρόπο γραφής, διαφορετικά βιώματα και ψυχισμό, επιδράσεις κι επιρροές, βλέπει με διαφορετική ματιά τον κόσμο, την αλήθεια του, τα πάθη ή την ομορφιά του. Διανύει μια μοναχική κι επίπονη διαδρομή στον δρόμο της δημιουργίας. Αυτή η πορεία θα κριθεί από τους άλλους.

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Τα συντεχνιακά μαχαιρώματα, η ακόρεστη δίψα για δόξα και υστεροφημία κι ό,τι δόλιο, αυτές επιφέρουν, η ανθρώπινη μικροπρέπεια και οι μηχανορραφίες, που δυστυχώς βρίθουν στον χώρο, ουδόλως με αφορούν. Με θλίβει αφάνταστα η τόση των ανθρώπων στη μικρότητα.

Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Γενικώς τίποτα δεν σχεδιάζω. Εύχομαι μονάχα να εξακολουθώ να γράφω με ψυχή, αφιλτράριστα, χωρίς ίχνος ματαιοδοξίας, χωρίς ανάγκη υστεροφημίας.
Σ
τον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που η ίδια φιλοτεχνείτε;
Γράφω σήμερα, μη φιλοτεχνώντας το πορτρέτο του αύριο. Είθε να διατηρώ τις αξίες και τις αρχές μου αναλλοίωτες, αυτό είναι για μένα το πιο σημαντικό. Είθε να καιροφυλακτώ, για να έχω αντίληψη και να σιωπήσω όταν δεν θα έχω κάτι άλλο να πω.
Π
ώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει τον χρόνο»;
Το πανανθρώπινο. Αυτό που μεταγγίζει την ενδοφλέβια αλήθεια και ομορφιά του από γενιά σε γενιά.

Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 15:16]  Πάτρα: Ψηφιακά...αποκτήματα της...
[χθες 10:26]  Ελένη Θωμά: «Από μικρή, τον πόνο...
[χθες 14:18]  Ν.Μυλόπουλος:Τα εύθραυστα...
[χθες 09:45]  Σπύρος Μαραγκός; Πιστός εραστής...
[χθες 10:17]  Γ.Δελιόπουλος: Ο δικός μου τρόπος...
[χθες 08:32]  Μένουμε σπίτι με τον Βασίλη Λαδά
[χθες 14:58]  Ζ.Στουφής: Το αιρετικό πνεύμα της...
[χθες 10:13]  Κυριάκος Σκιαθάς:Τέσσερα «Κ» με...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [03:51:37]