ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ; Θα ζει και θα εμπνέει για μια Νέα Κοινωνία

ΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ; Θα ζει και θα εμπνέει για μια Νέα Κοινωνία



ΤΗΣ ΤΖΟΓΙΑΣ ΚΑΠΠΑΤΟΥ *


Για να απαντηθεί το ερώτημα αν ζει το Πολυτεχνείο, πιστεύω ότι πρέπει να αναφερθώ, έστω πολύ περιληπτικά, στη φυσιογνωμία και τους στόχους του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος της Πάτρας, που συμμετείχα, γιατί έτσι απαντάται εμμέσως αν κάτι ανάλογο, προσαρμοσμένο στις σημερινές συνθήκες, συναντάται στην κοινωνία μας. Βέβαια, όσο μας απασχολεί ένα ιστορικό γεγονός και μας επηρεάζει, είναι παρόν και όχι παρελθόν.
Το Αντιδικτατορικό Φοιτητικό Κίνημα (ΑΦΚ) ήταν το μόνο κίνημα που αναπτύχθηκε και αγωνιζόταν ανοιχτά και μαζικά εκείνη τη μαύρη περίοδο που «όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».
Το Πανεπιστήμιο Πατρών ήταν ένα νέο Πανεπιστήμιο που λειτούργησε για πρώτη Χρονιά το 1966-67 σύμφωνα με σχέδιο της Διεθνούς Τράπεζας, η οποία το χρηματοδοτούσε και το έλεγχε. Πρόεδρος του ήταν ο Στρατηγός εν αποστρατία Αχ. Τάγαρης. Όπως σ' όλη τη χώρα, υπήρχε και στα Πανεπιστήμια ένα ασφυκτικό πλαίσιο απαγορεύσεων, από τα πιο γελοία πράγματα μέχρι τα πολύ σοβαρά, όπως για παράδειγμα, η έλλειψη ελεύθερου φοιτητικού συνδικαλισμού, η απαγόρευση οποιασδήποτε συγκέντρωσης φοιτητών για συζήτηση οποιουδήποτε θέματος, αν δεν ήταν οργανωμένη απο το διορισμένο απο τη χούντα φοιτητικό ΔΣ, που είχε στενή συνεργασία με τις αρχές ασφαλείας, ώστε από κοινού να ελέγχουν τον χώρο και να καταστέλλουν κάθε ενέργεια των δημοκρατικών φοιτητών. Επιπλέον σ' όλη τη διάρκεια του κινήματος η προσπάθεια καταστολής του απο τη φασιστική χούντα περιελάμβανε διάφορα μέτρα πίεσης και εκφοβισμού. Γονείς φοιτητών καλούνταν στους τόπους διαμονής τους από την αστυνομία ή την χωροφυλακή και με απειλές καλούνταν να ασκήσουν την επιρροή τους για να πείσουν τα παιδιά τους να απέχουν από τις δραστηριότητες του φοιτητικού κινήματος. Ομως όλα αυτά, αντί να μας φοβίσουν, ενίσχυαν ακόμα περισσότερο την πολιτική μας συνειδητοποίηση, τη συσπείρωση και την πεποίθηση μας ότι τίποτα δεν μπορεί να καλυτερέψει ουσιαστικά, αν δεν κινητοποιηθεί και ο λαός να ρίξει την Αμερικανοκίνητη χούντα.
Το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα της Πάτρας (ΑΦΚΠ) είχε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά πού πρέπει να αναφερθούν για την ιστορία: Είχε μεγάλη μαζικότητα, ήταν ένα κίνημα που δρούσε με μία φωνή, η ανάδειξη της ηγεσία του κινήματος έγινε μέσα από τον αγώνα, αποφασίζαμε συλλογικά για την εξέλιξη και τη δράση του κινήματος, μέσα απο δημοκρατικές διαδικασίες σε συγκεντρώσεις που κάναμε κρυφά στα σπίτια μας, καθώς ελάχιστοι φοιτητές ήταν οργανωμένοι σε νεολαιίστικες οργανώσεις λόγω του ότι το Πανεπιστήμιο ήταν νέο. Στη συνέχεια μεταφέραμε τις προτάσεις μας σε ανοιχτές συγκεντρώσεις, αλλιώς τις μεταφέραμε απο σπίτι σε σπίτι, τις υιοθετούσαν όλοι οι συμμετέχοντες φοιτητές και έτσι βαδίζαμε όλοι ενωμένοι σαν μια γροθιά.
Διακινδυνεύοντας τη σωματική μας ακεραιότητα, ακόμα και τη ζωή μας, τη συνέχιση των σπουδών μας, αλλά εμπνευσμένοι απο την ιστορία της χώρας μας και τα νεολαιίστικα κινήματα ανά τον κόσμο, καθοδηγούμενοι απο τη Δημοκρατική μας συνείδηση και την αποφασιστικότητα της νιότης μας, δημιουργήσαμε το ΑΦΚΠ με τελικό στόχο, που η ίδια η πορεία του αγώνα ανέδειξε, την ανατροπή της χούντας από το λαϊκό κίνημα και τη δημιουργία μιας Νέας Ελλάδας δημοκρατικής, ελεύθερης από ξένους πάτρονες, που να ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες, όπως εκφράστηκε και μέσα απο τα συνθήματα της εξέγερσης του Νοέμβρη του '73.
Η εξέγερση του Νοέμβρη του '73, του Πολυτεχνείου, αποτελεί τον κορυφαίο σταθμό του ΑΦΚ, κινητοποίησε λαό μαζί με τους φοιτητές, κάτι που επιδιώκαμε, και συνέβαλε στην πτώση της φασιστικής δικτατορίας που πραγματοποιήθηκε μετά και την προδοσία της Κύπρου από τους Αμερικανοκίνητους φασίστες της χούντας.
Λίγο μετά τη μεταπολίτευση άρχισε η οργανωμένη προσπάθεια από τους κρατούντες και τα όργανα τους να παραχαραχθούν τα χαρακτηριστικά και οι στόχοι του ΑΦΚ και να απαξιωθεί το κίνημα, όπως έγινε υιοθετώντας τον όρο «γενιά του πολυτεχνείου» και αποδίδοντας σε αυτή τη «γενιά» κάθε κατακριτέα πολιτική πράξη ή προσωπικά κίνητρα πολιτικών φιλιδοξιών κάποιων συνομηλίκων μας πολιτικών.
Το ΑΦΚ και η κορύφωση του το Νοέμβρη του 1973 εντάσσονται στους διαχρονικούς μαζικούς αγώνες της νεολαίας και του λαού μας για πραγματική Δημοκρατία και Κοινωνική Προκοπή.
Το Πολυτεχνείο ζει, δεν βρίσκεται τώρα στο προσκήνιο, αλλά θα ζεί και θα επηρεάζει τη νέα γενιά όσο τα σοβαρά προβλήματα κατακλύζουν τον κόσμο και οι λαοί θα αντιδρούν και θα μάχονται, όχι μόνο για τα καθημερινά τους προβλήματα, αλλά για μια Νέα Κοινωνία. Θα ζει και θα εμπνέει κοινωνικούς αγώνες, όσο στον ορίζοντα των κυβερνώντων δεν είναι ο άνθρωπος και οι ανάγκες του, αλλά η διασφάλιση και ενίσχυση των προνομίων της μικρής μειοψηφίας.

* Η Τζόγια Καππάτου είναι Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Πατρών (ήταν το '73 ηγετικό στέλεχος του αντιδικτατορικού αγώνα, φοιτήτρια στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων - Μηχανικών στην Πάτρα).




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 17:30]  Κορονοϊός και Οικονομικό έμφραγμα:...
[χθες 17:25]  Κορονοϊός, Οικονομικό έμφραγμα: Η...
[χθες 17:22]  Κορονοϊός, Οικονομικό έμφραγμα:...
[χθες 17:17]  Κορονοϊός, Οικονομικό έμφραγμα: «Η...
[χθες 17:13]  Κορονοϊός, Οικονομικό έμφραγμα:...
[χθες 17:10]  Κορονοϊός, Οικονομικό έμφραγμα:...
[χθες 17:05]  Κορονοϊός: Οικονομικό έμφραγμα:...
[χθες 17:00]  Κορονοϊός και Οικονομικό έμφραγμα:...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:23:08]