ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαρία Ρεζάν: Η Κυρία της δημοσιογραφίας

Μαρία Ρεζάν: Η Κυρία της δημοσιογραφίας



Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Μάιο του 1921. Οι γονείς της ήταν Μικρασιάτες, με εβραϊκή καταγωγή. Πατέρας της ήταν ο Ιάκωβος Μισραχής, το δέκατο παιδί μιας οικογένειας στη Σμύρνη και μητέρα της η Μαρί - Ντουντού Πολίτη, επίσης από τη Σμύρνη.
Το πραγματικό της όνομα ήταν Ρεζάν Μισραχή. Το εβραϊκό επώνυμο Μισραχή σημαίνει «ο άνθρωπος που κατάγεται από την Αίγυπτο» (από το Μισίρι). Το όνομα Ρεζάν ήταν επιλογή του πατέρας της, λόγω του θαυμασμού του σε γνωστή ηθοποιό του γαλλικού θεάτρου της εποχής. Τελειώνοντας το σχολείο γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστήμιου Αθηνών, στο τμήμα Αρχαιολογίας.
Σε ηλικία 19 ετών γνώρισε τον Αντρέα Ιωσήφ, πολιτικό συντάκτη της εφημερίδας «Εστία» και αργότερα υφυπουργό της δεύτερης κυβέρνησης Πλαστήρα. Βαπτίστηκε χριστιανή, προκειμένου να παντρευτούν. Τότε άλλαξε το όνομα της σε Μαρία Ρεζάν. Κράτησε ως επώνυμο το Ρεζάν, για χατίρι του πατέρα της στον οποίον είχε αδυναμία.
Με τον σύζυγο της είχαν αναλάβει τη διαχείριση του ξενόγλωσσου βιβλιοπωλείου και Πρακτορείου Τύπου «International» στην οδό Αμερικής. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τη Μαρίνα, τον Στέφανο, τον Λάμπρο, και τον Μίλτο.
Μετά από μερικά χρόνια το ζευγάρι χώρισε. Τα δεδομένα της ζωής της άλλαξαν ριζικά. Ακολούθησε η υποτίμηση της δραχμής από τον Μαρκεζίνη, με συνέπεια την οικονομική καταστροφή του «International». Έτσι η Μαρία πήρε την απόφαση να αναζητήσει κάτι καινούργιο, μια νέα επαγγελματική διέξοδο, για να μπορέσει να μεγαλώσει τα παιδιά της.
Η δημοσιογραφική της καριέρα ξεκίνησε το 1959, όταν έγραψε για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Ελευθερία». Στη συνέχεια εργάστηκε και σε άλλες μεγάλες εφημερίδες, όπως «Το Βήμα» και την «Καθημερινή». Κατάφερε να αγοράσει ένα ρετιρέ σε κεντρικό σημείο της Αθήνας, στην οδό Σπευσίππου 27. Η πρώτη της ραδιοφωνική εκπομπή είχε τίτλο: «Μια ώρα για τίποτα και για όλα». Την παρουσίαζε μαζί με την ηθοποιό Τασσώ Καββαδία. Η Ρεζάν, δεν ήταν ακόμη τότε συνηθισμένη να μιλάει στο μικρόφωνο, έλεγε: «πάρτε αυτό το παλούκι από μπροστά μου, με ενοχλεί». Την περίοδο της χούντας κάποιοι συνταγματάρχες την πλησίασαν με σκοπό να επηρεάσουν την εκπομπή της. Εκείνη όμως αρνήθηκε να υποκύψει και προτίμησε να παραιτηθεί, λέγοντας στη συμπαρουσιάστριά της: «Τασσώ μου, η εκπομπή τελείωσε». Η εύρεση εργασίας στη συνέχεια, έγινε πολύ δύσκολη. Έτσι αποφάσισε να πάει στη Γαλλία να δουλέψει, αφήνοντας πίσω τα παιδιά της.
Στο Παρίσι εργάστηκε σε μεγάλα περιοδικά, όπως τα «L' Express» και «LePoint». Έκανε επίσης σημαντικές γνωριμίες, όπως τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά. Το γεγονός ότι είχε απομακρυνθεί από την πατρίδα της και από τα παιδιά της για μεγάλο χρονικό διάστημα, της κόστισε ψυχολογικά. Όταν την είχαν ρωτήσει τι σήμαινε για εκείνη η λέξη «νοσταλγία», είχε απαντήσει χαρακτηριστικά: «Νοσταλγία, είναι να στέκεσαι μπροστά στο σιντριβάνι της Place de la Concorde στο Παρίσι και να νοσταλγείς το συντριβανάκι της Ομονοίας στην Αθήνα». Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1978.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, εκλέχτηκε στο διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Ήταν η πρώτη γυναίκα που κατέλαβε τέτοια θέση. Το 1984 κυκλοφόρησε βιβλίο της με συνεντεύξεις που είχε πάρει από διάφορες προσωπικότητες. Στην εισαγωγή έγραφε: «Τι άλλο μένει λοιπόν στον άνθρωπο της δημοσιογραφίας από το να παίζει καθημερινά με αυτήν την -άπληστη από την φύση της- εξουσία έναν κρυστάλλινα τίμιο κλεφτοπόλεμο;»
Η αρρώστια της, ένα βαρύ εγκεφαλικό, την ταλαιπώρησε 12 χρόνια. Έφυγε από τη ζωή στις 3 Ιανουαρίου 2004, στο νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν στην Αθήνα. Κηδεύτηκε στις 7 Ιανουαρίου 2004, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, σε τάφο που παραχώρησε ο Δήμος Αθηναίων. Στην κηδεία της, παραβρέθηκαν πρόσωπα της δημόσιας ζωής.
Η συλλεκτική σειρά γραμματοσήμων των ΕΛΤΑ «100 χρόνια από την ίδρυση της ΕΣΗΕΑ» είναι αφιερωμένη σε οκτώ σπουδαίες φυσιογνωμίες, που άφησαν το δικό τους στίγμα στην ελληνική δημοσιογραφία, ανάμεσα τους και η Μαρία Ρεζάν. Είχε πει κάποτε: «Οι δημοσιογράφοι είναι άνθρωποι μονάχοι. Έχουν απέναντι ένα άδειο χαρτί και την ευθύνη τι θα γράψουν».
Η εκπομπή της «Μια ώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα», μεταδόθηκε για πρώτη φορά το 1980 από το Πρώτο Πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας. Εκεί έδωσαν συνεντεύξεις σπουδαία ονόματα της ελληνικής και ξένης πολιτικής και καλλιτεχνικής σκηνής, όπως ο Παπανδρέου, ο Εβερτ, ο Τσαρούχης, ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Μανόλης Ανδρόνικος, ο Μακάριος, ο Ραούφ Ντενκτάς, η Αμαλία Φλέμινγκ, κ.ά.
Η περίφημη κυριακάτικη εκπομπή είχε μεγάλη ακροαματικότητα και στέφθηκε με επιτυχία. Η τραχιά και βραχνή φωνή της Μαρίας Ρεζάν δονούσε τα ερτζιανά. Δεν έλειψαν βέβαια και οι αντιδράσεις εκείνων που χαρακτήρισαν τις συνεντεύξεις της προκλητικές. Το πρόγραμμα στην πολύχρονη πορεία του συνάντησε, εκτός από επιτυχία και αρκετές αντιδράσεις, που οδήγησαν στη διακοπή του δύο φορές πριν από το οριστικό σταμάτημα, που έγινε το 1984. Η εκπομπή της εξακολουθεί να μνημονεύεται ακόμα και σήμερα για την ποιότητα της και γιατί μας άφησε κληρονομιά μερικές από τις πιο απολαυστικές συνεντεύξεις, που είναι επίκαιρες και σημαντικές όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ηταν μια δουλειά που την «ξεκλείδωσε» επαγγελματικά και όπως είχε πει και η ίδια το 2002, στην τελευταία της συνέντευξη: «Ευτυχώς λόγω του τίτλου, μπορούσα να λέω ό,τι θέλω». Ο γιος της Στέφανος σε συνέντευξή του είχε πει: «Λοιπόν ξέρεις τι νομίζω για τη Ρεζάν του ραδιοφώνου. Οτι στην ουσία μιλούσε με τον πατέρα της, που ήταν τυφλός. Και το ραδιόφωνο ήταν η μεγαλύτερη ευτυχία και παρηγοριά του. Ασυνείδητα μιλούσε με εκείνον. Είχε αυτήν την τεράστια αμεσότητα που λένε όλοι. Επίσης πάνω απ΄όλα ήταν άνθρωπος με καλή πίστη. Δεν ήταν άνθρωπος του περίπλοκου. Πολλές φορές της τηλεφωνούσαν δημοσιογράφοι και τη ρωτούσαν για το παρασκήνιο μιας υπόθεσης και κείνη απαντούσε: «Για το παρασκήνιο δεν ξέρω τίποτα, για το προσκήνιο να το κουβεντιάσουμε όσο θες!''».
Η προσωπικότητα, η πορεία και το έργο της, αποτελούν σημεία αναφοράς για τους δημοσιογράφους του σήμερα αλλά και τους μελλοντικούς. Άλλοτε δυναμική και ασυμβίβαστη, άλλοτε ήρεμη και δεκτική έδωσε μάχες για την ανεξάρτητη δημοσιογραφία, για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα των γυναικών.
Πολλοί θαύμασαν το δημοσιογραφικό της ταλέντο, μα ακόμα περισσότερο το ήθος και την ειλικρίνειά της. Το 1999 εκδόθηκε η αυτοβιογραφία της με τίτλο: «Με νοσταλγία... για μια ζωή έτσι, χωρίς πρόγραμμα». Σε αυτή αφηγείται περιστατικά από την προσωπική της ζωή και περιγράφει ιστορίες από τη δημοσιογραφία, την πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας τον 20ο αιώνα. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω στιγμιότυπο: «Μια μέρα που τρώγαμε με τον Καραμανλή, άρχισε να μιλάει ο Μάνος Χατζιδάκις και δε σταματούσε. Έλεγε ότι για όλα έφταιγε το Ελληνικό Δημόσιο. Άκουγε ο Σερραίος, που του είχε μεγάλη αδυναμία όπως και του Τάκη Χορν, αλλά κάποια στιγμή δεν άντεξε. Γύρισε και του είπε: "Αμάν, βρε Μάνο μου. Κοντεύεις να μου βγάλεις σκάρτους τους μισούς υπουργούς μου…". Ατάραχος ο Μάνος, συνεχίζοντας το φαγητό του, απάντησε: "Λάθος, κύγιε πγόεδγε. Όχι, τους μισούς. Όλους…"»

*Από την Έντυπη Έκδοση. Της Χριστίνας Καρποντίνη, μαθηματικού.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[14:23]  Νίκος Τσακανίκας: Να διεγείρω νου και...
[10:28]  Η Κέλι Κλάρκσον πουλά την πολυτελή...
[10:15]  Μουσείο τσαγιού, για τη χαρά της...
[χθες 11:50]  Χρήστος Σωτηρόπουλος: Αναζητώντας...
[χθες 09:18]  Πάτρα: Red Yoga Charity Event αυτή...
[χθες 10:49]  Μαρία Φλωράτου: Μακριά από το...
[χθες 13:20]  Τσακανίκας: Να διεγείρω νου και...
[χθες 09:57]  Σωτήρης Τριβιζάς: «Θεωρώ τον εαυτό...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [14:42:20]