ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Θέατρο μέσα στις φυλακές

Θέατρο: Θέατρο μέσα στις φυλακές



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
«Αποφυλακίστηκα πριν από δύο μέρες. Αλλά και χθες και σήμερα ήμουν εδώ για να παίξω». Τα συγκινητικά λόγια του Νίκου Σ., ο οποίος αποφυλακίστηκε και γύρισε οικειοθελώς στις φυλακές για να παίξει στην παράσταση «Θάλαμος, αρ. 6», που δόθηκε στο Κατάστημα Κράτησης Κορυδαλλού.
Και όχι μόνο η νουβέλα του Τσέχωφ, που αναφέρεται σ' ένα απάνθρωπο και αναχρονιστικό σύστημα κράτησης αλλά και η «Τρικυμία» του Σαίξπηρ, διασκευασμένος ο «Φιλοκτήτης» του Σοφοκλή και ο θεατρικός λόγος του Ντέηβιντ Μάμετ έχουν βρει φιλόξενη και γόνιμη στέγη σε σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας, εκεί όπου ο χρόνος παγώνει και χρειάζεται την αγάπη μας για να κινητοποιηθεί και να τροφοδοτήσει τη σκέψη και τη φαντασία ανθρώπων ευάλωτων, περιθωριοποιημένων και αποκλεισμένων, που όμως δεν παύουν να διεκδικούν μια δεύτερη ευκαιρία και να την αξίζουν. Εκεί όπου το σώμα καθηλωμένο από τις επιλογές του ατόμου και τις συνθήκες διαβίωσης αποζητάει την απελευθέρωσή του από την απραξία και την παραίτηση μέσα από τους δρόμους που ανοίγει το θέατρο.
Το Εθνικό Θέατρο, αποδεικνύοντας το ανοιχτό, εξωστρεφές και ανήσυχο πρόσωπό του και δείχνοντας στην πράξη την κοινωνική αποστολή του, εργάζεται συστηματικά προς αυτή την κατεύθυνση περισσότερο από τρία χρόνια, με εμπνευστή τον πρώην καλλιτεχνικό του διευθυντή Στάθη Λιβαθινό και σε συνεργασία με τη γενική γραμματεία Αντεγκληματικής Πολιτικής του υπουργείου Δικαιοσύνης. Το Θεατρικό Εργαστήριό του στις φυλακές είναι μια πραγματικότητα και ένα ανθρωπιστικό γεγονός, που εύλογα ευχόμαστε και προσβλέπουμε στη συνέχισή του από τη νέα διεύθυνση της πρώτης τη τάξει Θεατρικής μας Σκηνής.
Η μεγάλη εικόνα για τη χειμαζόμενη πανανθρώπινη κοινότητα δεν είναι η διαιώνιση του περιθωρίου αλλά το άνοιγμά του προς την κοινωνία και η δημιουργική απασχόληση ανθρώπων ίδιων αλλά και διαφορετικών από μας, για τους οποίους «μεγάλα κι υψηλά τριγύρω τους έκτισαν τείχη», δεν είναι ο αποκλεισμός αλλά η ενσωμάτωση και η επανένταξη μετά την αποφυλάκισή τους, δεν είναι ο θάνατος του νου και του συναισθήματός τους αλλά η διεκδίκηση από αυτούς μιας δεύτερης ζωής. Και το θέατρο αλλά και κάθε μορφή τέχνης μπορεί να βοηθήσει αποφασιστικά και αποδεδειγμένα ψυχοθεραπευτικά καθώς λειτουργεί ως μηχανισμός αναστοχασμού, αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης του ανθρώπου.
Ανθρωποι που δούλεψαν για το Θεατρικό Εργαστήριο του Εθνικού Θεάτρου μέσα στις φυλακές μεταφέρουν τις θετικές τους μαρτυρίες από τη συνεργασία τους με τους κρατούμενους αλλά και τους έγκλειστους εξαρτημένους και ψυχικά ασθενείς, επισημαίνοντας την ευεργετική επίδραση του θεάτρου όχι μόνο για τους αποκλεισμένους αλλά και για τους ίδιους. Ο Φάνης Κατέχος και ο Στάθης Γράψας, που σκηνοθέτησαν την παράσταση «Μαρμαρωμένος Χρόνος» στο ψυχιατρείο κρατουμένων Κορυδαλλού, παραδέχτηκαν στην εκπομπή «Θεατροσκόπιο», που προβλήθηκε πρόσφατα από το Κανάλι Βουλή ότι «έγιναν καλύτεροι άνθρωποι μέσα από αυτή την εμπειρία, διαπίστωσαν ότι «εμείς» και «αυτοί» είμαστε ίδιοι και παραλλάσσοντας τη θέση του Τσέχωφ, τόνισαν ότι «το θέατρο είναι για όλους», δεν είναι μόνο για «τους γνωστικούς».
Οσο για τους «από μέσα», οι παραστάσεις αποτελούν άκρως βιωματικά δρώμενα και προσωπικές καταθέσεις ψυχής, με τα κείμενα γραμμένα εξ ολοκλήρου από τους ίδιους με την εμψύχωση εθελοντών σκηνοθετών, ταγμένων εμμονικά και επίμονα στο έργο αυτό. Μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ξεδιπλώσουν την αθέατη δημιουργικότητά τους και να μοιραστούν τα συναισθήματά τους για τη ζωή τους πριν τη φυλακή, τον εγκλεισμό τους σ' αυτήν και την προοπτική τους στο μέλλον. Σταχυολογώ μερικές λέξεις και φράσεις από την παράσταση «Κοινή Αφετηρία», που στήθηκε από ομάδες τοξικομανών κρατουμένων στις φυλακές Ελεώνα και στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα με εμψυχωτή τον Στάθη Γράψα, που συγκλονίζουν με την ευαισθησία και την ενσυναίσθηση, που εκφράζουν.
«Εκανα ένα λάθος, λάθη κάνουμε όλοι, αρκεί να μαθαίνουμε από αυτά. Οταν βγω, θέλω να κάνω μια καινούργια αρχή». «Στο θέατρο νιώθω ελεύθερος, δεν είμαι στη φυλακή, είμαι στην κοινωνία» και τελικά από τα στόματα όλων, με προτροπή του σκηνοθέτη, το άκουσμα της λέξης «Συγνώμη». Τι άλλο μπορεί να σημαίνουν αυτές οι δυνατές φωνές παρά μια διαδρομή λύτρωσης, δραπέτευσης του νου και της καρδιάς από τις φυλακές που χτίζουν γύρω τους; Ενα μάθημα ελεύθερης σκέψης από έγκλειστους ανθρώπους; Μια ελάχιστη εγγύηση, διασφαλισμένη από τους μηχανισμούς της συλλογικότητας του θεάτρου ότι θα σταθούν στα πόδια τους, όταν έρθει η στιγμή της απόδοσής τους στην κοινωνία και δεν θα υποτροπιάσουν;
Παραστάσεις - εμπειρίες για τους συμμετέχοντες αλλά και για τους θεατές.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:00]  Αχαΐα: Η Πολυφωνική Ορχήστρα...
[χθες 14:14]  Πάτρα: Έκθεση ακουαρέλας του...
[χθες 12:47]  Πάτρα: Κάνοντας πράξη το καθήκον...
[χθες 11:45]  Πάτρα: Σήμερα η παρουσίαση του...
[χθες 10:50]  Πάτρα: Διπλό sold out για την...
[χθες 08:52]  Κινηματογράφος «Απόλλων»:  Το...
[χθες 19:09]  Η Τασούλα Επτακοίλη έρχεται την...
[χθες 15:55]  Πάτρα: Η φαρσοκωμωδία «Δε θα με...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:30:50]