ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Και του ύψους και του βάθους



Το παράπονο των γονέων ήταν, είναι και θα είναι ότι τα παιδιά τους δεν ακολουθούν το καλό παράδειγμα. Αυτό ήταν και το παράπονο των δικών τους γονέων. Το καλό παράδειγμα είναι είτε το δικό τους είτε τα γενικώς αναγνωρισμένα πρότυπα, τα οποία δεν είναι βέβαιο ότι ακολούθησαν οι ίδιοι οι γονείς, αλλά δεν παύουν να περιμενουν από τα παιδιά τους να τα ακολουθήσουν. Γονείς είναι, αυτή αισθάνονται ότι είναι η αποστολή τους. Μόλις γεννιέται το παιδί, γεννιέται και η αποστολή. Το παιδί όμως τις περισσότερες φορές κάνει ένα τσάτρα κι ένα πάτρα, αλλά δεν ακολουθεί το πρότυπο κατά πρότυπο τρόπο. Αλλά ακόμα και αν το κάνει, πάντα ο γονέας θα τρέχει από πίσω με νουθεσίες και κριτική. Αυτό θα γίνεται ακόμα και όταν το παιδί πενηνταρίσει. Ο γονέας θα βλέπει την καταστροφή ή, στην πιο αισιόδοξη περίπτωση, τη συμφορά και τη μαυρίλα.
Φαίνεται ότι η Κατερίνα Στεφανίδου αποτελεί φωτεινή εξαίρεση. Διαβάσαμε τη συνέντευξή της στο περιοδικό TRIP της «Πελοποννήσου» και τον Μιχάλη Βασιλάκη. Γιατί ακολούθησε αθλητική καριέρα; Γιατί ήταν οι γονείς της άνθρωποι του αθλητισμού και την παρότρυναν. Μας μπάζει στο κλίμα: Η άθληση ήταν κατά κάποιο τρόπο ένα στοιχείο της οικογενειακής ζωής, είτε για λόγους αγωγής υγείας είτε για λόγους μιας ροπής προς την ανταγωνιστικότητα (δεν το ξεκαθαρίζει), που άλλοι την έχουμε οξυμένη, άλλοι λανθάνουσα και άλλοι ατροφική. Αλλά και πάλι αυτό δεν μας δίνει το «γιατί» της ενασχόλησής της με τα σπορ και τους στίβους. Και άλλοι γονείς έχουν στην καθημερινότητά τους την άθληση, το διάβασμα, τη μουσική, το σινεμά, τη ζωγραφική, κάποια χόμπι. Κάποια στιγμή αυτό θα περάσει στα παιδιά, αλλά είναι αμφίβολο να συμβεί κατά την κρίσιμη περίοδο. Στα σαράντα μας λέμε: Κρίμα που δεν έμαθα κιθάρα. Κρίμα που δεν συνέχισα το πιάνο. Κρίμα που δεν πήγα σε πισίνα. Μετά κολυμπάμε τριάντα μέτρα και βγαίνουμε έξω, και ήδη μας έχουμε απαντήσει γιατί δεν έχασε τίποτα η πισίνα που δεν διασταυρωθήκαμε μαζί της νωρίτερα.
Με την Κατερίνα Στεφανίδου συνέτρεχε και κάτι άλλο: Ηταν η ίδια προικισμένη από τη φύση. Ηταν γρήγορη, λέει, και προφανώς αυτό την έκανε να ξεχωρίζει, να χαίρεται, να κερδίζει αυτοπεποίθηση. Αλλά και πάλι, πολλοί νέοι έχουν σωματικά χαρίσματα. Δεν γίνονται όλοι ολυμπιονίκες και καλά καλά δεν γίνονται όλοι αθλητές. Αλλά βλέπεις, με την Κατερίνα Στεφανίδου ισχύει και κάτι ακόμα: Ενώ είναι πρωταθλήτρια, ολυμπιονίκης, ρέκορντμαν και περιζήτητη, και ενώ ήδη έχει κερδίσει τις προϋποθέσεις που λύνουν το λεγόμενο πρόβλημα της ζωής, η ίδια- παράλληλα με προπόνηση και ταξίδια- κάνει πανεπιστημιακές σπουδές και μεταπτυχιακά, για να ακολουθήσει μια επόμενη καριέρα. Συνεπώς πρόκειται για χαρακτήρα που μάχεται για το καλύτερο στη ζωή της, που βάζει στόχους και δεν επαναπαύεται. Αραγε αυτό είναι γονιδιακό ή επίκτητο; Ή μήπως συνδυασμός; Οποιος νομίζει ότι μπορεί να αποκωδικοποιεί τον μηχανισμό και τη συνταγή της διαμόρφωσης προσωπικοτήτων και των ατομικών επιλογών, πλανάται. Οι παράμετροι που τα καθορίζουν αυτά, είναι άπειρες, και στροβιλίζονται ανάμεσα στο γονιδιακό υλικό και τις αλληλεπιδράσεις. Είναι η κατασκευή σου, το κλίμα στο σπίτι, ο τρόπος των γονέων, η παρουσία αδελφών, η προσωπικότητα των αδελφών, η μεταχείριση των αδελφών από τους γονείς, η ηλικιακή κλίμακα μεταξύ σας, το ευρύτερο περιβάλλον, το σχολείο, αστάθμητα περιστατικά, μια περιπέτεια, ένας σεισμός, μια απώλεια. Ο «σωστός» γονέας μπορεί να βγάλει παιδιά αποπροσανατολισμένα και συμπλεγματικά, ο «κακός» γονέας, παιδιά υποδείγματα που γράφουν ιστορία. Υπάρχει αγάπη στο σπίτι, αλλά όλα γίνονται ένα ναυάγιο, υπάρχει ορφάνια και τα παιδιά γίνονται σκέτα σίδερα. Πάντα και παντού, ελλοχεύει ο καταλύτης που δεν ορίζουμε, που δεν βλέπουμε, που δεν συνειδητοποιούμε, ακόμα και αν είναι κραυγαλέος. Καθένας μας θεωρεί τον εαυτό του απόλυτα φυσιολογικό, έτσι που οι ανορθοδοξίες του και οι παραφωνίες του, του διαφεύγουν. Και γιατί να μην μας θεωρούμε φυσιολογικούς; Της φύσης πράγμα να είσαι ολυμπιονίκης, της φύσης να είσαι χαβαλές, της φύσης να είσαι φοβικός, ευέξαπτος, ματαιόδοξος, αγοραφοβικός, ευαίσθητος, κυνικός, αδιάφορος, υπερευαίσθητος, θετικός, αρνητικός, συντροφικός, ακοινώνητος. Η φύση δεν έχει κανονισμούς. Εμείς πάμε να ακολουθήσουμε κουτσά στραβά κάποιους, γιατί αν δεν το κάνουμε, θα μας φάνε τα μικρόβια, οι αέρηδες και οι λύκοι, όποιος από τους τρεις προλάβει, δηλαδή.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [20:46:47]