ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ζακυνθινος διονυσης


Το σχέδιο που δεν έχουμε και το Σχέδιο που έχουμε



Ας υποθέσουμε ότι, έστω και με πολύχρονη καθυστέρηση, αποκτούμε όλες τις υποδομές που είναι αναγκαίες για το μέλλον.
Ας υποθέσουμε επίσης ότι και η σιδηροδρομική γραμμή κατασκευάζεται όπως εμείς θέλουμε, αλλά και πως εξασφαλίζεται η πρόσβαση μας στο φυσικό αέριο, απαραίτητη κι αυτή προϋπόθεση για μια αναπτυξιακή πορεία.
Παρ' όλα αυτά, έχουμε ένα σαφή οικονομικό προσανατολισμό και ένα σχεδιασμό για να πορευτούμε σ' αυτόν; Προφανώς, όχι. Αυτή η έλλειψη κρατάει κοντά τριάντα χρόνια, από τότε που η αχαϊκή πρωτεύουσα χτυπήθηκε από ένα ισχυρό κύμα αποβιομηχάνισης που την έβγαλε από τα (τότε) νερά της.
Τουλάχιστον μέχρι και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν έκλεισαν εμβληματικά εργοστάσια που αποτελούσαν έναν υπολογίσιμο παραγωγικό ιστό και ταυτόχρονα ένα κύριο σημείο αναφοράς ως προς την απασχόληση ενός σημαντικού μέρους εργατικού δυναμικού, η Πάτρα ήξερε πού πατούσε και βρισκόταν.
Εν ολίγοις, ήξερε προς τα πού βάδιζε, έχοντας μια απτή ταυτότητα: αυτή της βιομηχανικής πόλης.
Μια γενιά και πλέον μετά κι ενώ οι καιροί έχουν αλλάξει θεαματικά, μη έχοντας πυξίδα, εξακολουθούμε να βαδίζουμε στα τυφλά.
Είναι θεμιτό και ακούγεται ωραίο να βάζουμε μαξιμαλιστικούς στόχους, δεν λέμε. Άλλωστε, τα όνειρα δεν κοστίζουν και ποτέ δεν έβλαψαν κανένα. Πώς, όμως, θα πάμε στην επομένη ημέρα όταν δεν έχουμε μεριμνήσει εκ των προτέρων γι' αυτήν; Δεν πρόκειται για μια απλή άσκηση επί χάρτου, αλλά για μια αδήριτη αναγκαιότητα άμεσα συνυφασμένη με την ύπαρξη μας.
Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη, θέτοντας στον εαυτό μας τα ανάλογα δύσκολα ερωτήματα, που όσο και να θέλουμε να τα αποφύγουμε η ζωή θα τα βγάζει μπροστά μας.
Εν τέλει, τι πόλη θέλουμε να είμαστε; Θέλουμε να είμαστε ένα αστικό κέντρο παροχής υπηρεσιών ή ένας τουριστικός προορισμός; Μήπως θέλουμε ένα συνδυασμό αυτών ή ένα διαφορετικό μοντέλο;
Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να ακούγαμε τον δήμαρχο Πατρέων και τους παραγωγικούς φορείς να προβληματίζονται στη βάση αυτή και να συγκλίνουν σε μια συγκεκριμένη στόχευση.
Διότι προς το παρόν, όπως προαναφέραμε, δεν έχουμε ούτε προσανατολισμό ούτε σχέδιο για την προσέγγιση του. Ή μάλλον σχέδιο έχουμε, αλλά κοντεύουμε να το ξεχάσουμε. Κι αυτό είναι το λεγόμενο Σχέδιο Πόλης, η μέγιστη δυνατή εφαρμογή του οποίου είναι ζωτικής σημασίας για την πολεοδομική αναβάθμιση και μετεξέλιξη της Πάτρας.
Αλλά γιατί το έχουμε βγάλει από το μυαλό μας; Μα γιατί έχουμε συμβιβαστεί με τη διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν τα απαιτούμενα λεφτά για την υλοποίηση του. Αντιθέτως, σχετικά με το τρένο είμαστε πεπεισμένοι ότι για να έλθει υπογείως, λεφτά υπάρχουν…






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [09:28:52]