ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πάκυ Καραλή: Πώς νίκησα τον καρκίνο

Πάκυ Καραλή: Πώς νίκησα τον καρκίνο



Η Πάκυ Καραλή είναι μια γυναίκα που διαγνώσθηκε με καρκίνο του μαστού πριν αρκετά χρόνια. Τον κοίταξε κατάματα, τον πάλεψε και τον νίκησε. Σήμερα, μας αφηγείται τι βίωσε εκείνες τις δύσκολες ημέρες χωρίς φόβο. Αλλωστε η δύναμη που αντλούσε από το οικογενειακό περιβάλλον και η αισιοδοξία ήταν εκείνα τα στηρίγματα που την κράτησαν όρθια.
Γαλήνια και χαμογελαστή. «Σκοτεινιάζει» μόνο, όταν θυμάται την ταλαιπωρία της και κατ' επέκταση την ανησυχία που προξένησε στους κοντινούς της ανθρώπους. Μερική μαστεκτομή, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, ψυχολογικές μεταπτώσεις. Λέξεις που διαβάζεις με τόση «ορμή» ώστε να αλλάξουν άρδην την καθημερινότητά της, να ανατρέψουν τη ζωή της, να αλλάξουν το σώμα της, να αλλάξουν την ίδια, την ψυχή της ολόκληρη. Ως αντιπρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού Ν. Αχαΐας «ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ», δίνει το μήνυμα για την αξία της έγκαιρης πρόληψης και διάγνωσης, αναφέρεται στη δική της προσωπική ιστορία και στο Σύλλογο. Την αφήνω να μιλήσει, όπως εκείνη νιώθει…

Πότε ήρθε στη ζωή σας ο καρκίνος; Τι αλλαγές έφερε στην καθημερινότητά σας;
Ηρθε ξαφνικά. Μια συνηθισμένη προγραμματισμένη μαστογραφία ρουτίνας και ο καρκίνος ήταν εκεί. Αψηλάφητος από τον γυναικολόγο μου και από μένα, αλλά αυτός ήταν εκεί. Με άλλαξε ο καρκίνος. Με έμαθε ότι είναι σημαντικό να εκτιμάμε ό,τι έχουμε. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε τα υλικά αγαθά μας, αλλά ούτε και οι άνθρωποί μας. Τα δεδομένα μας, πολλές φορές ανατρέπονται, χάνονται έτσι απλά. Μία μόνο καλή στιγμή είναι αρκετή.

Πώς αντιδράσατε στο άκουσμα ότι πάσχετε από καρκίνο του μαστού;
Ξαφνιάστηκα! Για λίγο πάγωσα, δεν μιλούσα. Στην ερώτηση του γιατρού μου αν τον κατάλαβα, του απάντησα ασφαλώς κατάλαβα, έχω καρκίνο. Οι προληπτικές εξετάσεις είχαν μπει στη ζωή μου από τα 35, χωρίς οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού. Ετσι μιλήσαμε για λίγο, με ενθάρρυνε λέγοντάς μου «ένα χαστουκάκι είναι, μην τα χάνεις».

Η γυναίκα, όταν χάνει το στήθος της, χάνει ένα μέρος της θηλυκότητάς της. Μια διαδικασία επίπονη που χρειάζεται ψυχολογική στήριξη από το κοντινό περιβάλλον της. Εσείς πώς νιώσατε;
Την ψυχολογική υποστήριξη την είχα πολύ ανάγκη κατά τη διάρκεια των θεραπειών, που ήταν και το δυσκολότερο κομμάτι αυτής της περιπέτειας. Τη βρήκα στα πρόσωπα των παιδιών μου, του άντρα μου, των γονιών μου και της αδερφούλας μου…

Πώς διαχειριστήκατε το κομμάτι του φόβου;
Οταν έγινε η τελική διάγνωση, μπήκα σε μια νέα πραγματικότητα. Τον πρώτο καιρό ήμουν τόσο απασχολημένη με το ιατρικό κομμάτι που δεν είχα χρόνο να σκεφτώ. Μόνο τα όνειρα, όταν κοιμόμουν είχαν γίνει εφιάλτες. Οταν τελείωσαν οι θεραπείες, το επώδυνο μέρος αυτής της περιπέτειας, άρχισε ένα νέο κεφάλαιο. Η επιστροφή στη κανονική ζωή με μια συντροφιά, που δεν είχα ποτέ φανταστεί, την διαχείριση του ΦΟΒΟΥ. Του φόβου που ελλόχευε σε κάθε μικρόπονο, σε κάθε πονοκέφαλο, σε κάθε σταγόνα αίμα, σε κάθε ξερόβηχα, σε κάθε επαναληπτική εξέταση με τον τρόμο μιας νέας μετάστασης..
Πώς βιώσατε τις θεραπείες; Είναι επίπονες;
Ενας οδυνηρός ανήφορος! Εξετάσεις, βιοψίες, εγχείρηση- ογκεκτομή, επτά μήνες χημειοθεραπεία, δύο μήνες ακτινοβολίες, δύο χρόνια ενέσεις, δώδεκα χρόνια ορμονοθεραπεία. Και μετά αξονικές, μαγνητικές, σπινθηρογραφήματα, βρογχοσκοπήσεις, εξετάσεις και πάλι εξετάσεις. Εχασα τότε τα μαλλιά μου, πήρα 12 κιλά. Άλλαξα ξαφνικά σωματικά. Η ύπαρξή μου γύρισε ανάποδα. Η διαχείριση της αλλαγής δύσκολη. Η σωματική μου αδυναμία με εξουθένωνε. Ωρες - ώρες δεν μπορούσα να διαχειριστώ τον χρόνο και τον πόνο. Περίμενα υπομονετικά να περάσουν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες. Δεν έκλαψα, δεν παραπονέθηκα, δεν αναρωτήθηκα «γιατί εγώ;». Ισα - ίσα που έλεγα «ευτυχώς εγώ και όχι η κόρη μου».

Πότε ήρθατε σε επαφή με τον Σύλλογο Γυναικών με Καρκίνο του Μαστού Ν. Αχαΐας «ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ»; Πώς αισθάνεστε που ανήκετε στο συγκεκριμένο Σύλλογο;
Συνάντησα τον Σύλλογο σε μια ενημερωτική δραστηριότητά του στην πλατεία Γεωργίου. Πλησίασα δειλά την κ. Ασπα Κονταξή εθελόντρια του Συλλόγου και την ρώτησα, πως γίνεται κάποια γυναίκα μέλος στον Σύλλογο. «Πρέπει να έχεις νοσήσει από καρκίνο του μαστού» μου είπε και με κοίταξε σταθερά στα μάτια. Για πρώτη φορά θα μιλούσα για την ασθένειά μου δημόσια. Πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα πως και εγώ έχω νοσήσει από καρκίνο του μαστού και διανύω το δεύτερο έτος. Από τότε το Αλμα Ζωής είναι η δεύτερη οικογένειά μου…

Τι μπορεί να προσφέρει στις γυναίκες που νοσούν και σε όσες δεν νοσούν;
Το Αλμα Ζωής Ν. Αχαΐας πρωτοστατεί στον αγώνα για ενημέρωση και ευαισθητοποίηση όλων των γυναικών για έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του μαστού. Θέλω να πω σε όλες τις γυναίκες που νόσησαν ή νοσούν από καρκίνο του μαστού να έρθουν κοντά μας να πλαισιώσουν το έργο του Συλλόγου μας γιατί μέσω της εθελοντικής προσφοράς προς τον πλησίον μας η ζωή μας νοηματοδοτείται και καλυτερεύει.
Το Εθελοντικό Πρόγραμμα Reachto Recovery, το Πρόγραμμα Ψυχοκοινωνικής στήριξης, το Πρόγραμμα Ενημέρωσης Μελών, το Πρόγραμμα ενημέρωσης και κλινικής εξέτασης μαστού για Πρόληψη -Εγκαιρη Διάγνωση, το Πρόγραμμα κλινικής εξέτασης νέων γυναικών ηλικίας 20 έως 39 ετών και το Πρόγραμμα κλινικής εξέτασης μαστού κάθε Οκτώβριο στην Πλατεία Γεωργίου.
Εφέτος περισσότεροι από 11.000 άνθρωποι περπάτησαν μαζί μας συμμετέχοντας στην μεγαλύτερη κινητοποίηση στη Δυτική Ελλάδα για θέματα πρόληψης και έγκαιρης διάγνωσης για τον καρκίνο του μαστού, το PINK THE CITY. Η μαζικότητα της παρουσίας του κόσμου, φανερώνει ότι έχει αξιολογηθεί το έργο και οι προσπάθειές μας για την καρκινοπαθή αλλά και για την υγιή γυναίκα.

Η έγκαιρη διάγνωση είναι το σημαντικότερο όπλο που διαθέτουμε σήμερα κατά του καρκίνου του μαστού. Από ποια ηλικία πρέπει να ξεκινά μια γυναίκα, ώστε να μπει στη λογική των συστηματικών εξετάσεων και ποια θα πρέπει να είναι η συχνότητά της;
Οπως μας συστήνουν οι γιατροί μας, κάνουμε μία μαστογραφία οδηγό στα 35 χρόνια μας και μετά τα 40 χρόνια μία φορά το χρόνο μαστογραφία και υπέρηχο. Αυτό αφορά τον γενικό πληθυσμό. Οταν έχουμε οικογενειακό ιστορικό, ο ειδικός γιατρός μαστού θα μας υποδείξει ποιες και πότε εξετάσεις πρέπει να κάνουμε.

Ο καρκίνος είναι μια πολυέξοδη ασθένεια για τους ίδιους τους ασθενείς και τις οικογένειές τους. Σε ένα δημόσια νοσοκομείο μπορεί να έχει μια καρκινοπαθής την περίθαλψη που απαιτείται;
Το Δημόσιο Νοσοκομείο παρ' όλες τις ελλείψεις του προσφέρει ποιοτική και ασφαλή θεραπεία σε όλες τις ασθενείς. Αγωνιζόμαστε βέβαια για την βελτίωση των συνθηκών στα νοσοκομεία μας αλλά το ιατρικό και το νοσηλευτικό προσωπικό κάνει με αυτοθυσία το καθήκον του.

Ο Οκτώβριος είναι μήνας αφιερωμένος στην ενημέρωση και πρόληψη κατά του καρκίνου του μαστού. Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από αυτή τη συνομιλία μας;
Η ζωή είναι ωραία! Μην την χάνουμε άδικα από αμέλεια ή άγνοια. Ο καρκίνος δεν σταματά. Εχουμε όμως ένα μεγάλο όπλο. Μαστογραφία!! Οπότε έχουμε ΕΓΚΑΙΡΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ. Ενα δώρο στον εαυτό μας αλλά και στους αγαπημένους μας. Μια μαστογραφία μια φορά τον χρόνο για να τον προλάβουμε νωρίς…

*Από την Έντυπη 'Εκδοση . Συνέντευξη στην Άνθη Ροδοπούλου.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[10:13]  Ειρήνη Ιωαννίδου: «Με ωθεί η ανάγκη...
[χθες 13:39]  Γ. Ντάνος: Μια αχαϊκή μπύρα...
[χθες 14:38]  Διονύσης Σιμόπουλος: Προτιμώ...
[χθες 08:28]  «TRIP» και «Πρόσωπα της Χρονιάς...
[χθες 13:55]  Αθηνά Χριστοπούλου: Ο καρκίνος...
[χθες 14:36]  Σταματοπούλου-Τζελέπη: Μια...
[χθες 13:16]  Πάτρα: Νέα σελίδα για τη χορωδία...
[χθες 11:26]  Γιώργος Δίπλας: Με ήχους, φθόγους...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:14:24]