ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Διαμαρτυρία χωρίς ενόχληση δεν γίνεται...

Διαμαρτυρία χωρίς ενόχληση δεν γίνεται...



ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΜΠΕΡΟΥ *
Το κείμενο που διάβασα, για την διαμαρτυρία των παιδιών με την σάτιρα στην πρόσφατη παρέλαση στη Ν. Φιλαδέλφεια, μου φάνηκε εξαιρετικό. Ο,τι καλύτερο έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό, και πραγματικά αναλώνω αρκετό χρόνο στην ενημέρωση.
Ξέρω, κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι είναι υπαγορευμένο από κάποιους άλλους που χρησιμοποιούν τα παιδιά. Δεν με νοιάζει, είναι ένα πολύ μεστό, βαθύ, πρωτοποριακό κείμενο, από αυτά που σπάνια διαβάζει κανείς. Επίσης θεωρώ άδικο από την μια να θεσμοθετούμε το δικαίωμα στην ψήφο στα 17 αλλά όταν οι νέοι γράφουν, ή και προβάλλουν κάτι, να τους καταλογίζουμε αδυναμία στο πνευματικό δικαίωμα.
Το κείμενο, ενώ είχε σαφέστατα το στοιχείο της κριτικής και της καταγγελίας, ήταν στοιχειοθετημένο, εμπνευσμένο, σύγχρονο για τη δική τους γραφή και ευρηματικό. Τόσο έξυπνη η σύνδεση με τους Μόντι Πάιθονς και τόσο ελπιδοφόρα η ικανότητα αξιοποίησης της τέχνης, αυτής της σύγχρονης, που έχει το δικό τους χιούμορ, όπως το αντιλαμβάνονται στην έκφραση τους οι νέοι.
Μετά το κείμενο είναι και η παρουσία στην παρέλαση, το χορευτικό. Κάθε διαμαρτυρία, κάθε πρόκληση, κάθε παρέμβαση, κάθεται πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί όσον αφορά τα όρια, την προσβολή, την ενόχληση, την κριτική που θα δεχθεί, αλλά και την αισθητική, τον πολιτισμό ή μη, που την διακατέχει. Ολα αυτά τα καταλαβαίνουμε όλοι, τα συνυπολογίζουμε.
Εδώ λοιπόν μπαίνει το μέτρο και κατά πόσο κρατήθηκε ή όχι. Είναι πολύ σημαντικό ότι η κοπέλα που κρατούσε την σημαία ήταν ακριβώς όπως έπρεπε να είναι, εκφράζοντας τον πρέποντα σεβασμό της ομάδας τους στο σύμβολο και για ό,τι σημαίνει αυτό στους περισσότερους πολίτες.
Αυτό λοιπόν το θεωρώ καθοριστικά θετικό και σημαντικό. Δεν πρέπει, ωστόσο, να ξεχνάμε ότι μιλάμε για διαμαρτυρία ηθελημένη και ότι χωρίς σπάσιμο των αυγών δεν γίνεται ομελέτα.
Αρα, διαμαρτυρία χωρίς ενόχληση δεν γίνεται.
Προσωπικά έθεσα το ερώτημα στον εαυτό μου Ακόμα και αν ήμουνα κάποιος που είχε πολεμήσει και είχε χύσει το αίμα του για την ελευθερία, θα ένιωθα ύβρη και προσβολή από την παρέμβαση των παιδιών;
Τίμια απαντάω: Οχι, το αντίθετο. Θα ένιωθα χαρούμενος και αισιόδοξος που τα νέα παιδιά έχουν ακόμα το κουράγιο να αντιτίθενται, να προβάλλουν την διαμαρτυρία τους, να προασπίζουν το δικαίωμα τους ακριβώς στην ελευθερία, γιατί αυτό ακριβώς κάνανε με τον δικό τους τρόπο.
Ανήκοντας κι εγώ στην γενιά που φέρει όλη την ευθύνη για τις τόσες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα νέα παιδιά και τα τόσα αδιέξοδα - που αυτά καταγγέλλουν και γι' αυτά διαμαρτύρονται - θα ήταν απαράδεκτο να τους ζητάμε και τον λόγο .
Το αντίθετο, η παρέμβαση τους είναι από τα λίγα ελπιδοφόρα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό
Για όσους σπεύσουν να μου καταλογίσουν, «καλά τα λες, αλλά ανάρτησες στο προφίλ σου την κόρη σου, στην παρέλαση, και δήλωσες και υπερήφανος...», απαντώ: Κάθε πατέρας, όταν το παιδί του συμμετέχει κάπου, όπως μια παρέλαση, είναι λογικό να νιώθει υπερήφανος, όμως πιστεύω ότι και οι γονείς αυτών των παιδιών που συμμετείχαν εναλλακτικά σε αυτήν την παρέλαση, έχουν κάθε δικαίωμα να νιώθουν υπερήφανοι για τα παιδιά τους.

*Ο Θεόδωρος Καμπέρος είναι προϊστάμενος της Περιφερειακής Ενωσης Δήμων Δυτικής Ελλάδας.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 12:43]  Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης για την...
[χθες 11:05]  Η ευθανασία του Κινήματος που...
[χθες 09:49]  Μπορεί να συνεχίσει το Ποτάμι ...
[χθες 21:57]  H ΦΑΣΚΙΑ: Στοιχείο ενδυματολογίας...
[χθες 10:27]  Το ίδιο είναι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ;
[χθες 10:00]  Το φθινόπωρο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη
[χθες 09:30]  Γιατί η Νεφέλη μάς δίδαξε...
[χθες 11:37]  Ολιγαρχία – Ανάπτυξη 1-0 !








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:54:30]