ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μυστήριο τρένο

Μυστήριο τρένο



Περπατούσε αργά, ήταν βλοσυρός, σου έδινε την εντύπωση του κακόκεφου. Τέλος πάντων, του σκεπτικού. Κρατούσε τις αποστάσεις, σε βαθμό που σου προκαλούσε μια ανασφάλεια: Γράψαμε τίποτα που δεν εγκρίνει; Μας αποδοκιμάζει γενικά; Εφυγε νωρίς από τη ζωή ο Νίκος Μηλιώνης και δεν μας έδωσε τα περιθώρια να πάρουμε καθαρή απάντηση. Αλλά τις φορές που τα έφερνε να έχουμε συνεργασία στο πλαίσιο των επαγγελματικών καθηκόντων εκατέρωθεν, διαπίστωνες ότι απλά είχες να κάνεις με έναν σοβαρό, μετρημένο και ευγενικό άνθρωπο, ίσως και γλυκό, που δεν ήταν στο στιλ του οι διαχύσεις, και σίγουρα όχι οι επιτηδευμένες, αυτές στις οποίες ρέπουν πολλοί απέναντι στους ανθρώπους του Τύπου. Ο ίδιος αυτός χαρακτήρας, πάντως, είχε ένα πάθος για το αντικείμενό του. Δεν γράφεις άρθρο 3.500 λέξεων για τη σιδηροδρομική χάραξη εάν δεν σε καίει η φλόγα της άποψής σου.
Φώτισε τον χαρακτήρα του ένας άλλος Νίκος, του ίδιου πολιτικού- παραταξιακού χώρου, ο Νίκος Τσούκαλης. Μιλώντας στην «Πελοπόννησο» και τον Μ. Βασιλάκη, ο πρώην βουλευτής αποκάλυψε κάτι που δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστό: Οτι η ανανεωτική αριστερά είχε πιέσει αρκετές φορές και έντονα τον Νίκο Μηλιώνει να διεκδικήσει τον Δήμο της Πάτρας, αλλά εκείνος αρνιόταν πεισματικά. Ο Ν. Τσούκαλης δικαιολόγησε τη στάση αυτή ως απόρροια συστολής και μετριοφροσύνης. Καθώς γνώριζε τον συγκοινωνιολόγο πολύ προσωπικά, θα μπορούσε σε ιδιωτικό επίπεδο να το αναλύσει αυτό καλύτερα, αλλά ας μείνουμε στην εξήγηση που επέλεξε δημόσια να δώσει. Το έχουμε συναντήσει και σε άλλους αξιόλογους ανθρώπους. Ενώ ο αυτοδοικητικός τομέας θα τους είχε ανάγκη, εκείνοι επιμένουν να ιδιωτεύουν, ενώ η δράση τους, λόγω ειδικότητας και ιδιοσυγκρασίας, ανακλά- πάλι καλά- στην ευρεία κοινότητα. Η εξήγηση είναι απλή: Δεν τους πάει η εμπλοκή με τα κοινά.
Η εμπλοκή με τα κοινά είναι μια υπόθεση ιδιαίτερων απαιτήσεων, μία από τις οποίες είναι η δημόσια έκθεση, φυσικά, και το προσωπικό πλασάρισμα σε ομάδες και δίκτυα πολιτών. Εάν ταιριάζει στον χαρακτήρα σου, το ασκείς με ζέση και μεράκι και το απολαμβάνεις κι όλας. Εάν δεν σου ταιριάζει, νιώθεις σαν τον μουσουλμάνο που καλείται να φάει χοιρινό: Εγώ, να πάω σε ανθρώπους που δεν ξέρω, να τους διακόψω, να τους συστηθώ, να τους πείσω για τα προσόντα μου, να τους κάνω καλή εντύπωση, να ρισκάρω την πιθανότητα να γίνω ρεζίλι ή μια άκομψη απόκρουση ή και να τους φορτωθώ σε ό,τι ταπεινό και ανιαρό θα είχαν να διεκδικήσουν; Αδιανόητο. Μια τέτοια περίπτωση, από όσο ξέρουμε, ήταν ο Κωστής Στεφανόπουλος. Πολιτευόταν, ωστόσο, αλλά είχε ανθρώπους να φροντίζουν για την κοινωνικότητά του και την καλλιέργεια σχέσεων με τον κόσμο.
Υπάρχει μια μορφή αγοραφοβίας που δεν είναι ψυχιατρικώς ενδιαφέρουσα. Αλλά διακρίνει πάμπολλους χαρακτήρες, ίσως τους περισσότερους: Είναι μια γενική αίσθηση ντροπής απέναντι στον κόσμο, και ιδίως τα άγνωστα πρόσωπα, την ανοιχτή θάλασσα της κοινωνίας. Αλλοι αναμετρώνται μ' αυτό και το ξεπερνούν, άλλοι δεν το ξεπερνούν, άλλοι δεν αναμετρώνται, άλλοι το εκλαμβάνουν σαν στάση ηθικά ορθή: Η πρόκληση της προσοχής είναι γι' αυτούς ξετσιπωσιά και έκπτωση σοβαρότητας. Αλλοι πάλι αισθάνονται πολύ ωραία με τη ντροπή τους, νιώθουν ασφάλεια και ησυχία στον κόσμο τους, πατάνε πόδι στην κοινωνική αγορά τόσο, όσο.
Ο δημόσιος βίος χάνει όταν στερείται την παρουσία και την προσφορά πολιτών που έχουν γνώση και άποψη 3.500 λέξεων για τη σιδηροδρομική χάραξη. Φωνάζουμε καμιά φορά για τους πολιτευόμενους: Τους ενδιαφέρει μόνο η επανεκλογή τους, η δημόσια εικόνα τους, το προσωπικό τους όφελος, η ανέλιξή τους. Και μετά μπαίνουμε στο παραβάν και εκλέγουμε υποψήφιους που τους ενδιαφέρει μόνο η επανεκλογή τους, η δημόσια εικόνα τους, το προσωπικό τους όφελος, η ανέλιξή τους. Αλλά ίσως και αυτό να είναι το σωστό: Η πολιτική θέλει έναν επαγγελματισμό. Ανθρωποι σαν τον Νίκο Μηλιώνη είναι επαγγελματίες των επιστημονικών, των καλλιτεχνικών, των επιχειρηματικών, των εμπορικών τους αντικειμένων. Με τις απαιτήσεις του εκλέγεσθαι και του υπηρετείν τα κοινωνικά δίκτυα με τον τρόπο που επιβάλλει ο δημόσιος βίος παρ' ημίν, δεν θα τα πήγαιναν καλά. Ετσι, έχουμε έναν στρωμένο δημόσιο βίο. Αλλά δεν έχουμε καλές συγκοινωνίες, κυκλοφορία, ποιότητα ζωής, υγιή κινητικότητα στον δημόσιο χώρο. Τι να κάνουμε. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:31:38]