ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Γιάννης Στρατούλιας στην «ΠτΚ»: «Το πρώτο ενικό σήμερα δυσκολεύεται με το

Ο Γιάννης Στρατούλιας στην «ΠτΚ»: «Το πρώτο ενικό σήμερα δυσκολεύεται με το ''εσύ''»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Πρόσφατα κυκλοφόρησε η νέα του -τέταρτη κατά σειρά- ποιητική συλλογή «Φιλόξενο σώμα» (εκδ. Κέδρος). Την ερχόμενη Παρασκευή 4 Οκτωβρίου στις 8.30 μ.μ.θα παρουσιαστεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου «Βυζαντινό». Με αφορμή την εκδήλωση, ο Γιάννης Στρατούλιας μιλάει στην «ΠτΚ» για την ποίησή του, την τέχνη, τα ποιήματα που τον γοητεύουν, με την ψυχιατρική, βεβαίως, να εμπλέκεται συχνά-πυκνά στη συζήτηση.

Σε παλιότερη συνέντευξή μας είχατε παραθέσει μια φράση του Γιώργου Χειμωνά: «Οταν γράφεις και εκτίθεσαι, ταπεινώνεσαι». Πέντε χρόνια μετά, και με την 4η ποιητική σας συλλογή «Φιλόξενο σώμα» να έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα, πώς βιώνετε αυτή την ταπείνωση του δημιουργού;
Παραμένει αυτό το βίωμα της ταπείνωσης, το οποίο όπως σας είχα αναφέρει και τότε, είναι μια παράξενη ταπείνωση, γιατί τελικά ανυψώνει τον δημιουργό, αρκεί να μην πάρουν τα μυαλά του αέρα και νομίζει ότι κάποιος είναι ή έγινε.

«Φιλόξενο σώμα»: «Αιωρούμενο μες στην αβεβαιότητα/εγώ σ' ευγνωμονώ […]. Ανεξίκακα ζωή μου χάρισες/οι λέξεις δεν σε θύμωναν/μνήμες με φόρτωσες πολλές/χορευτικά να τις θυμάμαι/όταν ο χρόνος δίκαια σε νικήσει». Τι σας ώθησε να απευθύνετε αυτό το Ευχαριστώ;
Ο άνθρωπος είναι πρωτίστως σώμα. Στο ποίημα που αναφέρεστε υπάρχουν και οι στίχοι… «ασώματη ύπαρξη κανένας δεν συνάντησε/ούτε απέναντί της κόσμο…». Το σώμα είναι το αγκυροβόλιο της ψυχής, ο τόπος της απόλαυσης και του πόνου. Ο άνθρωπος ερχόμενος στον κόσμο καταφέρνει την πρώτη του ατομική περιχαράκωση όταν διαμορφωθεί αυτό που ονομάζουμε σωματικό εγώ. Πάνω σε αυτό δομείται ο μετέπειτα ψυχισμός του. Το σώμα αναφέρεται και σε άλλα ποιήματα αυτής της συλλογής. Δεν ξέρω τι ακριβώς με ώθησε σε αυτήν την ευχαριστήρια απεύθυνση προς το σώμα μου μέσω αυτού του ποιήματος, που έδωσε και τον τίτλο στη συλλογή. Νομίζω ότι είναι πολλές οι βαθύτερες ωθήσεις. Εκ των υστέρων και όπως το σκέφτομαι τώρα το ποίημα προέκυψε ίσως επειδή πέρασαν τα χρόνια και βρίσκομαι σε άλλη ηλικιακή φάση της ζωής, σε συνδυασμό και με την ιατρική μου ιδιότητα. Το υπέροχο ποίημα του Καβάφη «Θυμήσου σώμα» ήταν μία ποιητική ώθηση επίσης.

«Το λευκό δεν συγχωρεί/πίσω του κάθε άλλο χρώμα/ή απόχρωση κραυγάζει διαβάζουμε στο «Το Λευκό δεν συγχωρεί», το οποίο ακολουθεί μια σειρά ποιημάτων με θέμα τα χρώματα: Το χρώμα του πορτοκαλιού, Στην επικράτεια του γκρι, Η παρακμή του μπλε, κι ακόμα Ροζ ιστορία και Γυναίκα στα κόκκινα, ενώ χρώματα -κυρίως το κόκκινο- συναντάμε και σε άλλα ποιήματα. Τι έκανε τον ποιητή να βουτήξει την πένα του στην παλέτα του ζωγράφου;
Στην προηγούμενη συλλογή «Οικείος Ελκυστής» υπάρχει ένα ποίημα με τίτλο «Επώδυνα χρώματα» που τελειώνει με τον εξής στίχο: «κάτι ξέρουν οι ζωγράφοι», ο όποιος παραπέμπει στο συμβολισμό των χρωμάτων. Στην τελευταία συλλογή ήθελα τα χρώματα να λειτουργούν ως συνεκτικός ιστός της. Γράφτηκαν λοιπόν κάποια ποιήματα επικεντρωμένα στα διάφορα χρώματα, αυτά τα ποιήματα που αναφέρατε. Πάντα οι διάφορες μορφές τέχνης συνομιλούν μεταξύ τους.

Η «Παρακμή του μπλε», που ανέφερα παραπάνω, είναι μια φωτογραφία της σημερινής Ελλάδας μέσα από τον ποιητικό φακό σας. Πώς θα σχολιάζατε, ως πολίτης, τον βηματισμό της χώρας;
Νιώθω πολύ μόνος και αδύναμος να σχολιάσω τον βηματισμό μιας χώρας. Νομίζω πάντως ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού συνεχίζει να πορεύεται με έναν δυσεξήγητο βηματισμό, για τον οποίον θα ταίριαζε απόλυτα η λενινιστική ρήση «ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω». Το συγκεκριμένο ποίημα είναι ένα πολιτικό ποίημα που μέσα από την άμεση αναφορά του στο «Αξιον Εστί» δεν αποτελεί σχολιασμό, αλλά εκφράζει μια καθαρή πολιτική θέση.

«Των καιρών είδε την αρρώστια/στης άναρθρης σκιάς/ενός junky τις κινήσεις/Πήρε μορφή μιας απειλής /που στον τοκετό της ακυρώθηκε […] Οταν απειλείται γράφει». Ποιες απειλές, θα λέγατε, κινούν το χέρι σας;
Δεν αναφέρομαι σε κάποια απειλή με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Πρόκειται για τη δυσαρμονία ανάμεσα στο ποιητικό εγώ τόσο με τα ενδότερά του όσο και με αυτό που λέμε εξωτερική, αντικειμενική πραγματικότητα. Δυστυχώς στην εποχή μας αυτή η δυσαρμονία έχει γίνει μεγάλη.

Στη «Μεταγραφή» αναφέρεστε στη δύναμη της γλώσσας της Τέχνης, κάνοντας κάποιες συγκρίσεις με αυτή της ψυχιατρικής και με τον κοινό λόγο. Θα μας πείτε;
Το έργο τέχνης έχει τις ρίζες του στις σκοτεινές πτυχές του ψυχισμού του δημιουργού του. Εξελίσσεται και μορφοποιείται μέσα από ασυνείδητους εν πολλοίς μηχανισμούς. Είναι αυτό που οδήγησε τον Freud να αναφερθεί στις ιαματικές πτυχές της τέχνης τόσο για τον δημιουργό όσο και για τον αποδέκτη της. Αλλωστε διάφορες μορφές τέχνης έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί στη θεραπευτική πρακτική των ψυχικά πασχόντων. Η τέχνη χρησιμοποιώντας κοινούς κώδικες διαμορφώνει μια άλλη αλήθεια. Η ποίηση π.χ. χρησιμοποιώντας τη συμβατικά καθομιλούμενη γλώσσα μέσα από τις κοινότοπες λέξεις της δημιουργεί και μεταδίδει άλλα νοήματα- μηνύματα.


Νοερές συναντήσεις με τον «Ελεγκτή»
Παρομοιάζετε το αξιόλογο ποίημα με την όμορφη γυναίκα, την οποία «αφού από μακριά την πρωτοδείς/από κοντά επιθυμείς/καλύτερα να την ξαναδείς/Και το ποίημα που έχει αξία/να το διαβάσεις/θέλεις/πάλι». Εσείς σε ποια -και ποιων- ποιήματα επανέρχεστε, εσαεί γοητευμένος;
Είναι πολλά τα ποιήματα στα οποία,ανάλογα με τη διάθεση, επανέρχομαι. Εξομολογητικά θα σας πω ότι τους τελευταίους μήνες το μυαλό μου, πολύ συχνά, συναντά νοερά το ποίημα του Μ. Σαχτούρη «Ο Ελεγκτής»: Ενας μπαξές γεμάτος αίμα/ειν' ο ουρανός/και λίγο χιόνι/έσφιξα τα σκοινιά μου/πρέπει και πάλι να ελέγξω/τα' αστέρια/εγώ/κληρονόμος πουλιών/πρέπει/έστω και με σπασμένα φτερά/να πετάω».
Επειδή τα ποιήματα αφότου γραφτούν και εκδοθούν προηγούνται του δημιουργού τους και επειδή δεν θα ήθελα να αδικήσω κάποιους παραλείποντας τους, προτιμώ να αποφύγω την ονοματολογία.

Κλείνετε τη συλλογή σας με μια ενότητα αφιερωμένη στο «Δύο». «Εκμεταλλευόμενη» την ιδιότητά σας, σας ρωτώ: Τι δυσκολεύει σήμερα το πρώτο ενικό να υποκλιθεί -χωρίς να συρρικνωθεί- στο πρώτο πληθυντικό;
Δυστυχώς, το πρώτο ενικό σήμερα δεν δυσκολεύεται μόνο στη συνάντησή του με το πρώτο πληθυντικό αλλά κυρίως δυσκολεύεται με το δεύτερο ενικό, «το εσύ». Αυτό απορρέει από την ανασφάλεια και ευαλωτότητα που χαρακτηρίζει το υποκείμενο της σύγχρονής μετανεωτερικής κοινωνίας, λόγω της σταδιακής αποδόμησης του νοήματος, αφενός, και της ρήξης του κοινωνικού δεσμού που έχει προκύψει αφετέρου. Μέσα στη σύγχρονη συνθήκη ρευστότητας ο κοινωνικός λόγος δεν παρέχει τα σημεία στήριξης-αναφοράς για να δομηθεί μια οντολογικά ασφαλής προσωπικότητα, με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό της με ό,τι αυτό σημαίνει για την αίσθηση εαυτού, συνειδητή και ασυνείδητη.

«Αγαπώ τα χρόνια που έζησα» καταληκτικός στίχος του ποιήματος «Τεμαχίζοντας τον χρόνο». Αν κάνατε μια λίστα με τα πιο έντονα «Αγαπώ» σας, εκτός αυτού, τι θα περιλάμβανε;
O,τι έχει νοηματοδοτήσει και νοηματοδοτεί τη ζωή μου: Τα παιδιά μου, τη γυναίκα μου, τους λίγους φίλους που έχω, τα βιβλία, τις αγροτικές ασχολίες, το ποδόσφαιρο και κάποιες ξεχωριστές μνήμες.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ









Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[22:59]  Ο Β. Καραμανωλάκης στην «Π»: Σιωπάς ή...
[χθες 14:40]  Οι Εκδόσεις ΖΗΤΗ και το...
[χθες 22:54]  Παρουσιάζεται το βιβλίο του...
[χθες 16:14]  Παρουσίαση του βιβλίου του...
[χθες 22:09]  Η «Οδός Οφθαλμιατρείου» του Ε....
[χθες 22:03]  Την Τετάρτη παρουσιάζεται το...
[χθες 15:50]  Πάτρα: Παρουσιάζεται το βιβλίο του...
[χθες 15:40]  Πάτρα: Συζήτηση για τα Σχολεία...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [23:35:29]