ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Στο Κλάους μετά τον Κλάους

Στο Κλάους μετά τον Κλάους



Ενα κείμενο μη αναπτυξιακών προδιαγραφών για ένα αναπτυξιακό συνέδριο αρχίζει να συντάσσεται από μόνο του, όταν επισκέπτεσαι την Αχάια Κλάους όπου σε λίγο θα αρχίσει το συνέδριο, στο οποίο προσερχόμαστε με ένδυμα επίσημο ή εργασίας. Κάποιοι εξομολογούνται συνωμοτικά ότι έχουν προσέλθει στον ίδιο χώρο με ένδυμα τελείως διαφορετικό, και μάλιστα αρκετές φορές στο παρελθόν. Αλλος στην αίθουσα της Δανιηλίδας, και άλλος στους αχανείς χώρους του Οινοποιείου 9, αλλά οι περισσότεροι και στους δύο χώρους πολλές φορές. Αλλος για τον χορό του πληρώματός του, του Καρναβαλιού, άλλος για τον χορό του τάδε και του τάδε πληρώματος, άλλος ούτε θυμάται ποιού και ποιού πληρώματος, ίσως θυμόταν πριν πάει αλλά ξέχασε όταν έφυγε, και άλλους στους χορούς του Καρναβαλικού Κομιτάτου, οι πιο παλιοί σε όλους. Κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν την πρώτη- πρώτη τους επίσκεψη, μαθητές με το σχολείο, ξενάγηση στα κελάρια, στα θηριώδη βαρέλια, στους χώρους που ήταν αναρτημένο έγγραφο με βουλοκέρι ή κάτι τέτοιο όπου ο σταθμάρχης, όχι, ο αυλάρχης Λεβίδης υπέγραφε εκ μέρους του Βασιλέως Παύλου, γιατί ο Βασιλεύς είχε δουλειές και δεν ευκαιρούσε. Αλλος πάλι είδε τη φωτογραφία του Μπελμοντό και της Ούρσουλα Αντρες και θαύμασε: Πέρασε ο Μπελμοντό από την Πάτρα; Οχι, λέει ο παλιός, ποτέ δεν πέρασε, οι ηθοποιοί είναι φωτογραφημένοι να πίνουν κρασί Δεμέστιχα, της Αχάια Κλάους.
Είναι ένα μη αναπτυξιακών προδιαγραφών κείμενο με την αφορμή ενός αναπτυξιακού συνεδρίου. Ο ουρανός έχει χάσει λίγο από το μπλε του, γιατί ο Σεπτέμβριος τελειώνει μέσα στην υγρασία και τη μελαγχολία. Το πελώριο δέντρο στο ενδιάμεσο των κτιρίων κάνει σκιά και οι τεχνοκράτες, τα δημόσια πρόσωπα, οι δημοσιογράφοι, οι υποστηρικτές, το προσωπικό ασφαλείας κι άλλος κόσμος πίνει έναν μη αναπτυξιακό καφέ χαλαρώνοντας, σε ένα τρίγωνο που έχει κάτι από φύση, σχόλη και ιστορία. Την ιστορία την αφηγούνται οι μεγάλοι όγκοι των κτιρίων που μας οδηγούν στις εποχές του Κλάους, της Μαυροδάφνης ως κοριτσιού και των αμπελιών, τότε που η Πάτρα φάνταζε σαν πολιτεία μακρινή κοιτάζοντας από τον λόφο μέχρι τη θάλασσα.
Οι κουβέντες για την ανάπτυξη δεν έχουν αρχίσει ακόμα και έτσι ένα κείμενο μη αναπτυξιακών προδιαγραφών βρίσκει τον χώρο και τον χρόνο να ξαπλώσει τεμπέλικα στα γρασίδια. Μια σκέψη τι καλά που θα ήτανε αν ακουμπούσαμε πάνω στην ιστορία και πηγαίναμε μπροστά πετώντας προς τα πίσω, σε ένα μαγικό χαλί που θα πετύχαινε τη μια δουλειά κάνοντας την άλλη, για τον απλό λόγο ότι κανένα μέλλον δεν έρχεται χωρίς παρελθόν, ότι σε όλα τα πράγματα, σπουδαία ή λυπητερά υπάρχει μια καταγωγή, και έρχεσαι εσύ να αποφασίσεις τι επιλέγεις να γίνει, ποιό χαρτί θα τραβήξεις, τι θα κάνεις με όσα θυμάσαι, με όσα ξέρεις, με όσα συνέβησαν, με όσα είναι ακόμα νωπά, κελάρια και βαρέλια, αρώματα κρασιών και λουλουδιών, απόηχους από κατορθώματα και γλέντια.
Το παρελθόν είναι ένα χοντρό και βαρύ κομμάτι ξύλο που στις χαρακιές του μέσα είναι όσα έγιναν και όσα μπορούν να γίνουν. Αφήνουμε το μη αναπτυξιακών προδιαγραφών κείμενο και πάμε για το αναπτυξιακό συνέδριο.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:36:19]