ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Αγγελική Σιδηρά στην «ΠτΚ»: «Απαραίτητη η επικοινωνία μεταξύ ποιητή και αναγνώστη»

Η Αγγελική Σιδηρά στην «ΠτΚ»: «Απαραίτητη η επικοινωνία μεταξύ ποιητή και αναγνώστη»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Την Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου, επισκέφθηκε την Πάτρα, για την παρουσίαση στην «Πρωτοπορία» της -συγκλονιστικής- ποιητικής της συλλογής «Silver Alert» (εκδ. Κέδρος). Σήμερα, η Αγγελική Σιδηρά μιλάει στην «ΠτΚ» για το βιβλίο της, την ποίηση, τη βαθιά οδύνη της απώλειας, την αυτοκριτική, το «συναπάντημά» της με την Εμιλυ Ντίκινσον.

Πότε ξεκίνησαν οι πρώτες «συναντήσεις» σας με την ποίηση;
Διάβαζα και αγαπούσα την ποίηση από μικρό παιδί. Πρωτοέγραψα ποίημα στην Τρίτη Δημοτικού, όταν στο σχολείο, μάς έβαλαν έκθεση με θέμα το «Πρωταπριλιάτικο Ψέμα». Θυμάμαι το έγραψα με μέτρο και ομοιοκαταληξία και ένιωσα περήφανη όταν δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του σχολείου.

Εμφανιστήκατε στα ελληνικά γράμματα κάπως αργά, το 1983, με τη «Βραχνή ψυχή». Γιατί σας πήρε τόσο καιρό να πάρετε την απόφαση και τι ήταν αυτό που σας έδωσε την ώθηση, τελικά;
Ποιήματα έγραφα πάντα. Ωστόσο η καθημερινή ρουτίνα, η εργασία μου στην Τράπεζα και κυρίως οι οικογενειακές μου υποχρεώσεις (σύζυγος και μητέρα τριών παιδιών) δεν μου άφηναν περιθώριο να αφοσιωθώ αποκλειστικά στην ποίηση. Καθώς, όμως, τα χρόνια περνούσαν και οι υποχρεώσεις μου μειώνονταν έγινε πιο επιτακτική μέσα μου η ανάγκη της επικοινωνίας μέσω της ποίησης.

Τη νέα σας, 12η ποιητική συλλογή «Silver Alert», θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κανείς ποιητική αυτοβιογραφία. Τι απαιτήθηκε για να σταθείτε μπροστά στον καθρέφτη της ζωής και της ψυχής σας;
Οτιδήποτε γράφει κανείς, πιστεύω ότι περιέχει στοιχεία αυτοβιογραφικά, είτε το αντιλαμβάνεται και το κάνει συνειδητά είτε όχι.
Οταν άκουγα το σήμα κινδύνου silver alert στην τηλεόραση πάντοτε ταραζόμουν. Ωστόσο όταν ο πατέρας μου έπαθε άνοια και άρχισε να εξαφανίζεται από το σπίτι και το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν, ο συναγερμός Silver Alert άρχισε να ηχεί εφιαλτικά στ' αυτιά μου και όταν άκουγα στις ειδήσεις πως: «Αναζητείται ηλικιωμένος/άνδρας ή και γυναίκα/με όποια ρούχα/οποιαδήποτε χαρακτηριστικά»,
ένιωθα να: πνίγομαι πάντα από την ίδια αγωνία/και τρέχω πίσω σου μήπως σε ξαναβρώ.//Γιατί όποιος και να χάνεται/πατέρα/πάντοτε πάλι χάνεσαι κι εσύ».
Η φθορά, η αρρώστια, η απουσία, η μοναξιά και ο θάνατος ηχούν βροντερά σαν καμπάνα στο βιβλίο σας. Τρία Alert -Silver, Omnibus, Amber- και η Εβδομάδα των Παθών οι ενότητές του. Πώς θα μας το συστήνατε ως η δημιουργός του;
Είναι δύσκολο να συστήσει ο ίδιος ο δημιουργός το έργο του. Το «Silver Alert» ήταν έτοιμο να εκδοθεί στα μέσα Απριλίου, με τα θέματα που αναφέρατε. Αρχές Απριλίου του 2016 συνέβη το δυστύχημα του γιου μου κι οτιδήποτε άλλο έπαψε να έχει την παραμικρή σημασία για μένα. Την Εβδομάδα των Παθών, σε στιγμές άφατης οδύνης, έγραψα έξι ποιήματα σχετικά με την απώλεια του παιδιού μου. Τότε ο «Κέδρος», και του είμαι ευγνώμων γι' αυτό, μολονότι το βιβλίο ήταν έτοιμο να κυκλοφορήσει δέχθηκε να συμπεριληφθούν και αυτά ως επίμετρο και έτσι το «Silver Alert» κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του ίδιου έτους.

«Κι αν τώρα εκτίθεμαι/τόσο ασύστολα σ' αυτούς τους στίχους/δεν είναι μεταμέλεια ή τύψεις/ούτε καν απολογία./Είναι γιατί στα κύτταρά μου/κύλησε αβίαστα/όλη η ματαιοδοξία σου,/πατέρα». Γράφοντας, περάσατε από μια φάση αυτοκριτικής;
Περνάω συχνά φάσεις αυτοκριτικής. Η αλήθεια είναι ότι είχα μέσα μου έντονα και αντικρουόμενα συναισθήματα για τον πατέρα μου. Ωστόσο τον λάτρευα και γι' αυτό δυσκολευόμουν να παραβλέψω κάποια ανθρώπινα ελαττώματά του. Πιθανόν να συμπεριλαμβάνεται σ' αυτά και η ματαιοδοξία που του καταλόγισα, αν και κατά βάθος πιστεύω ότι ματαιόδοξοι λίγο πολύ είμαστε όλοι οι ποιητές.

Θάνατος και δη αιφνίδιος του γιου σας. Πώς λειτούργησε το γράψιμο σε μια τέτοια κατάσταση βαθιάς οδύνης;
Νόμιζα, ότι δεν θα ξαναγράψω ποτέ. Ομως, όπως ανέφερα και προηγουμένως, τη Μεγάλη Εβδομάδα, τις κατανυκτικές ώρες που και μια άλλη Μάνα θρηνούσε για τον Γιο της, οι στίχοι βγήκαν αυτόματα μες απ' την ψυχή μου. Σε άλλες περιπτώσεις, στον ξαφνικό χαμό του αδελφού μου ή επίσης στον ξαφνικό πνιγμό του άντρα μου, η ποίηση είχε τη δύναμη να με λυτρώνει. Τώρα μια πιεστική ανάγκη με ωθεί να γράφω ποιήματα μόνο για το παιδί μου. Δεν μπορώ όμως να πω πως λυτρώνομαι. Ειλικρινά δεν είμαι ακόμα σε θέση να πω, ακριβώς πώς νιώθω.

Ζωή, θάνατος -συμφιλίωση;
Θάνατος κυριολεκτικός («ο δικός μου ο νεκρός/έτσι κι αλλιώς/δεν πρόκειται ποτέ/ν' αναστηθεί») και θάνατος του πνεύματος («η ζωή του κλούβιες μνήμες»). Πόσο κοντά και πόσο μακριά βρίσκονται;
Δύσκολη ερώτηση. Δέχεται θεολογική, φιλοσοφική και απλά ανθρώπινη απάντηση. Μέχρι πρότινος πίστευα πως ο θάνατος του πνεύματος είναι ακόμα πιο τραγικός από τον κυριολεκτικό θάνατο. Βρίσκονται, όμως, τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο, αλλά και ταυτόχρονα τόσο μακριά...

«Στα όνειρα μπερδεύομαι./Εσύ γίνεσαι εγώ/κι εγώ πάλι εσύ./Ετσι εξαγνίζομαι,/η αγάπη σου σαν αύρα με τυλίγει/και συμφιλιώνομαι με τη ζωή/που μου άφησες απλόχερα/να συνεχίσω». Στίχοι από την «Ταυτοπροσωπία». Εχοντας συμφιλιωθεί με τη ζωή, με τον θάνατο νοείται συμφιλίωση;
Χωρίς να θεωρώ ότι η συμφιλίωση με τη ζωή είναι μια εύκολη υπόθεση, πίστευα ότι είναι απίστευτα δυσκολότερο να συμφιλιωθεί κανείς με τον θάνατο. Απλώς όταν χάνεις πρόσωπα τόσο λατρεμένα, παύεις πια εντελώς να τον φοβάσαι σε προσωπικό επίπεδο. Ισως γιατί μέσα σου θέλεις να ελπίζεις πως ίσως κάπου... κάποτε... θα τα συναντήσεις.

Η ποίηση σήμερα: Ποιος ο ρόλος της και ποια η απήχησή της σε σχέση με τα παλιότερα χρόνια, θα λέγατε;
Η ποίηση σήμερα όσο πάει γίνεται πιο εγκεφαλική, πιο ερμητική. Μέσω της ποίησης, νομίζω, πρέπει να επικοινωνείς με τον αναγνώστη. Γι' αυτό τα νοήματα πρέπει να είναι ξεκάθαρα και εύληπτα. Αλλο είναι ο συμβολισμός, ο υπαινιγμός, το ποιητικό ζεύγμα και κυρίως η υπέρβαση που τα παλιότερα χρόνια (και σπάνια τώρα) είναι χαρακτηριστικά της ποίησης και άλλο ο ερμητισμός.

Εχετε μεταφράσει Εμιλυ Ντίκινσον. Πώς θα χαρακτηρίζατε τη «συνομιλία» με την ποίησή της;
Με την Emily Dickinson ένιωθα μια βαθιά συγγένεια. Την επεσήμανε και η τότε εκδότριά μου Μαρίνα Ανίνου (εκδ. Ερμείας) και μου ανέθεσε να τη μεταφράσω. Επί ένα χρόνο δεν είχα γράψει δικά μου ποιήματα και είχα εντρυφήσει στη συνομιλία μου με την Αμερικανίδα ποιήτρια. Ενα ποίημα που αγαπώ και είναι για τον αποχαιρετισμό του καλοκαιριού, το αναρτώ:
«Σαν θλίψη ανεπαίσθητα/που χάνεται κι αυτή/το καλοκαίρι ξεγλιστρά/σαν κάτι ν' αθετεί// Ή σαν απόσταγμα σιωπής/το δειλινό, που η φύση/έχοντας όλη ξοδευτεί/θέλει κι αυτή να δύσει.//Μ' ευγένεια σπαρακτική/σαν ξένος που ετοιμάζεται/να φύγει ακόμα πιο νωρίς/το φως της μέρας βιάζεται.//Χωρίς τιμόνι, ούτε φτερό,/λαμπρό στα χρυσαφιά του/το καλοκαίρι χάνεται/μέσα στην ομορφιά του».


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[15:00]  Πάτρα: Παρουσιάζεται το «Ήρωες και...
[14:30]  Πάτρα: «Οι Λογοτέχνες στην ταξική...
[χθες 15:20]  Πάτρα: Παρουσιάζεται «Το ρόδο και...
[χθες 20:14]  Η Αννα Γαλανού στην «ΠτΚ»: «Οταν...
[χθες 09:50]  Δ, Χουλιαράκης: Είμαι άνθρωπος του...
[χθες 14:23]  Σπύρος Πετρουλάκης: Οταν η Πάτρα...
[χθες 15:40]  Πάτρα: Παρουσίαση του βιβλίου «...
[χθες 15:20]  Πάτρα:Παρουσίαση βιβλίου της...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:16:31]