ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πάρε τα μάτια σου

Πάρε τα μάτια σου



Σήμερον εις την πόλιν μας. Το μέγα γεγονός. Συρρέει η κοινωνία στον μώλο. Σύσσωμη η Πάτρα καταλαμβάνει την κερκίδα που περικλείει ένα τμήμα των υδάτων της όχθης. Είναι γύρω στα 1930 και οι κολυμβητικοί αγώνες διεξάγονται στα νερά του λιμανιού, στη βόρεια προβλήτα, το ίδιο και οι συναρπαστικοί αγώνες υδατοσφαίρισης. Ο υγρός μας στίβος είναι αλμυρός.
Σήμερον εις την πόλιν μας. Το μέγα γεγονός. Οι κύριοι φορούν καπέλα και οι κυρίες ενδυμασίες περιπάτου. Τα βλέμματα στραμένα στην αγωνιστική δράση. Αλλοι με ένταση, άλλοι κάνουν χάζι, άλλοι συναρπάζονται, άλλοι μειδιούν. Ο φωτογράφος στημένος στην γωνιακή όχθη ή σε παρακείμενο καϊκι απαθανατίζει μια σκηνή, μια στιγμή, μια τοιχογραφία, μια κοινωνία. Είναι η Πάτρα του '30. Πρόσωπο το πρόσωπο, οι παππούδες μας, οι γιαγιάδες, οι θείοι, έμποροι και δικηγόροι, τεχνίτες και τραπεζίτες, παντοπώλες και βιοτέχνες, γιατροί και μέλλοντες ασθενείς, ο κόσμος που δέκα χρόνια αργότερα θα έτρεχε να κρυφτεί από τις βόμβες των ιταλών, στα ίδια μέρη. Κάποιοι ίσως και να έχασαν τη ζωή τους. Αλλά τώρα αμέριμνοι έχουν το βλέμμα τους στους αγώνες, στους αθλητές, στα νερά που θα αφρίσουν από τις προσπάθειες.
Είναι ένα καλοκαιρινό απόγευμα στη γλυκιά Πάτρα που γνωρίσαμε εμείς, γεννημένοι τρεις δεκαετίες αργότερα. Οχι και πολύ αργότερα: Οι άνδρες φορούσαν καπέλα ακόμα, μερικοί. Και είναι βράδυ Παρασκευής όταν η έκθεση για τα 90χρονα του Ναυτικού Ομίλου μας φέρνει στις αίθουσες της Αγοράς Αργύρη, στην πτέρυγα όπου εκτίθενται ασπρόμαυρες φωτογραφίες των χρόνων εκείνων, για τους οποίους μας μιλούσαν οι παλιοί, γοητευμένοι από τον Γεωργιάδη ή τον Διλέρνια.
Σήμερον εις την πόλιν μας. Το μέγα γεγονός. Αλλά είναι ζευγάρι που αυθαιρετεί. Αψηφά το μέγα γεγονός που λέγαμε. Τέσσερα ζευγάρια μάτια παίρνουν το βλέμμα από το νερό, κόντρα στην κατεύθυνση όλων των άλλων οφθαλμών. Εχουνε πάρει είδηση τον φωτογράφο. Χαμογελούν παιχνιδιάρικα και ποζάρουν στο κλικ της μηχανής. Ολη η πόλη κοιτάζει στο νερό. Το ζευγάρι στον φωτογραφο. Κερδίζουν μια πόζα. Και μια αθανασία. Ενενήντα χρόνια μετά, όλη η κερκίδα έχει φύγει, έχει βουλιάξει στο σκούρο μπλε του χρόνου, πλημμυρισμένη από σιωπή και λήθη. Αλλά το ζευγάρι αυτό τη γλίτωσε την τύχη αυτή. Εχει πιαστεί από το κλικ του φωτογράφου και έχει πετύχει να αιωρείται μεταξύ στιγμής και αιωνιότητας, αγέραστο και γελαστό, με ένα νεύμα προς τον καλλιτέχνη, ο οποίος φυλακίζει τις μορφές, τις προστατεύει από τις σκόνες των καιρών και τη θανάσιμη επενέργεια της φθοράς και των τριβών. Είναι δύο αθάνατοι νέοι, ανώνυμοι, αλλά ζωντανοί και ευτυχείς. Θα ζουν ακόμα, μετά το τέλος κάθε αγώνος, θα ζουν μετά το τέλος της δικής μας τη ζωής και κάθε επόμενης, και καρφωμένοι στην κορνίζα θα κοιτάνε προς την πλευρά του φωτογράφου που χαρίζει αιωνιότητες.
Σήμερον εις την πόλιν μας, το μέγα γεγονός. Πάρε τα μάτια σου από εκεί, να θες να ζήσεις, βγες από τα γεγονότα, βγες από τον χρόνο, βγες από την ιστορία. Και γίνε μια ιστορία εσύ, με το ταίρι σου. Χαμογελαστός, ανεξίτηλος και για πάντα ερωτικός.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:11:56]