ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χρ.Χατζηπαναγιώτης στην «Π»:Η Πενταγιώτισσα είναι...extreme

Χρ.Χατζηπαναγιώτης στην «Π»:Η Πενταγιώτισσα είναι...extreme




Μια καλλονή θρυλική για την ομορφιά και τα ερωτικά της σκάνδαλα που έδρασε την εποχή της βασιλείας του Οθωνα στην ορεινή Φωκίδα. Η ιστορία της αποτέλεσε πηγή έμπνευσης θεατρικών έργων, κινηματογραφικών τραγουδιών, ποιημάτων αλλά και ασμάτων όπως το γνωστό: «Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Χρισσό κριάρια/ και στης Μαρίτσας την ποδιά σφάζονται παληκάρια/ Μαρίτσα Πενταγιώτισσα, μωρή δασκαλοπούλα, εσύ τα ΄καμες ούλα!».

Η ιστορία της Μαρίας Πενταγιώτισσας έγινε υλικό για το ομώνυμο έργο του Μποστ, το οποίο αύριο θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε στο Ρωμαϊκό Ωδείο (21.00) στο πλαίσιο του 38ου Φεστιβάλ Πάτρας, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζόγιαννη με τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Σήμερα, ο αγαπημένος ηθοποιός μιλά στην «Π» για τη γυναίκα - θρύλο που ενσαρκώνει, τη γυναίκα του σήμερα και την εποχή που ζούμε και πολλά άλλα.

Γιατί τη «Μαρία Πενταγιώτισσα»;
Γιατί ο Μποστ είναι ένας συγγραφέας που αγαπήθηκε πολύ από τους Ελληνες και με έναν μοναδικό τρόπο, με τη γλώσσα του, με το ύφος του, με το τρομερό χιούμορ του, μίλησε όσο κανένας άλλος για τον Ελληνα των μεταπολεμικών γενιών, για τον καθωσπρεπισμό του, την ημιμάθειά του, τον νεοπλουτισμό του, όλη αυτή τρέλα με τα πολιτικά… Και γιατί πιστέψαμε πως μέσα σε ένα τόσο δύσκολο καλοκαίρι και ένα καλοκαίρι που ο κόσμος έχει πια εξαντληθεί από τις κακουχίες των τελευταίων χρόνων, θα ήταν πολύ ωραίο να πάει σε μια παράσταση - πανηγύρι, σε μια παράσταση που θα τον διασκεδάσει και θα τον κάνει να περάσει δύο ώρες δροσερά, ανέμελα, να ψυχαγωγηθεί και να φύγει με ένα χαμόγελο. Οπως και γίνεται τελικά!

Το κερδίσατε το στοίχημα.
Φάνηκε από τις πρώτες παραστάσεις αυτό, αλλά όσο πέρναγε ο καιρός ήταν όλο και πιο έντονο το αίσθημα. Και από την άποψη της προσέλευσης του κόσμου αλλά κυρίως απ' τον τρόπο που έφευγε ο κόσμος από το θέατρο.

Εχει σημασία η προσέλευση ή το πώς φεύγει ο κόσμος από το θέατρο;
Και τα δύο έχουν σημασία. Εχει μεγάλη σημασία το πώς φεύγει ο κόσμος από το θέατρο, αλλά και η προσέλευση έχει σημασία. Είναι πολύ ωραίο να σε επιλέγει ανάμεσα σε τόσες παραστάσεις ο κόσμος για τη διασκέδασή του. Είναι και αυτό δείγμα επιτυχίας. Και χαίρεσαι όταν αυτό που αποφάσισες να κάνεις είναι μέσα στις επιλογές του κόσμου.

Περνάτε ένα καλοκαίρι που στην ποδιά σας σφάζονται παλικάρια. Ποια είναι η Μαρία Πενταγιώτισσα;
Η Μαρία Πενταγιώτισσα είναι ένα πρόσωπο πολύ extreme, γι' αυτό άλλωστε τη διάλεξε και ο Μποστ για να πλέξει το έργο του. Σκέψου μια γυναίκα που γεννήθηκε σε ένα χωριό της Φωκίδας γύρω στο 1821 και η ερωτική της συμπεριφορά και πρακτική ήταν τόσο έξω από την εποχή της και τόσο extreme ακόμα και για τη σημερινή εποχή, που αναστάτωσε και την περιοχή της και την εποχή της. Και έγινε με έναν τρόπο σύμβολο. Ο Μποστ την αναφέρει σαν «η πρώτη φεμινίστρια γυναίκα πρωτοπόρος» χαριτολογώντας αλλά και σοβαρά. Αψήφησε τα πάντα. Εδρασε και έζησε έξω από κανόνες και ηθικές της εποχής. Η εποχή εκείνη, είναι μια εποχή που η γυναίκα ήταν σαν μουσουλμάνα: Κρυμμένη μέσα στο σπίτι.

Μια γυναίκα που έζησε τότε ήταν τόσο απελευθερωμένη. Οι γυναίκες σήμερα τι κάνουν;
Σήμερα νομίζω περνάμε έναν καινούργιο, μικρό μεσαίωνα. Οχι μόνο στο επίπεδο των γυναικών, γενικότερα, νομίζω ότι είναι μια περίοδος πολύ έως ακραία συντηρητική. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και οι πρακτικές ανακυκλώνονται πάντα στην ιστορία, αλλά νομίζω ότι περνάμε μια δύσκολη περίοδο, μία λίγο σκοτεινή περίοδο της ιστορίας μας.

Πώς δικαιολογείται αυτό, δεδομένου ότι σήμερα έχουμε περισσότερες «ελευθερίες», ό,τι και αν σημαίνει αυτό;
Είναι κάτι πολύ σχετικό η ελευθερία τελικά, όπως πολύ καλά ξέρεις. Ο φόβος; Η ημιμάθεια; Είναι μια πολύ σκοτεινή εποχή που μας γυρνάει λίγο πίσω σε πολλά πράγματα. Και αυτό συμβαίνει σε όλο τον κόσμο.

Τι θα μπορούσε να κάνει μια γυναίκα σήμερα για να γίνει θρύλος σαν τη Μαρία Πενταγιώτισσα;
Να σκέφτεται ελεύθερα, να δρα ελεύθερα, να ακολουθεί την καρδιά της και να προσπαθεί να βάλει στόχο για την ευτυχία της, για την ισορροπία της. Αυτό νομίζω. Πράγματα που μπορεί να φαίνονται απλά αλλά εν τέλεια μάλλον είναι δύσκολα.

Υπάρχουν ευτυχισμένοι άνθρωποι σήμερα;
Η ευτυχία είναι μια έννοια που δεν μπορείς να την πεις ως μόνιμη κατάσταση. Είναι στιγμές στη ζωή μας. Η ισορροπία έχει μεγάλη σημασία. Να μπορούμε να ισορροπούμε, να μπορούμε να προχωράμε και με τα καλά και με τα κακά. Ακολουθώντας πάντα την καρδιά μας και ακολουθώντας τους πόθους μας και τα θέλω μας.

Το πληρώνουμε όμως αυτό.
Τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν μένει απλήρωτο. Ολα τα πληρώνουμε και τις επιλογές μας και τις μη επιλογές μας.

Τι είναι καλύτερο να πληρώνουμε: Τις επιλογές ή τις μη επιλογές;
Ελα ντε! Υπάρχει ένα ποίημα της Κικής Δημουλά, το «Σαν να διάλεξες» που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Λέει μεταξύ άλλων:
«Σπάνια να ψωνίσω. Γιατί εκεί σου λένε διάλεξε.
Είναι ευκολία αυτή ή πρόβλημα; Διαλέγεις και μετά/
πώς το σηκώνεις το βάρος το ασήκωτο/
που έχει η εκλογή σου./
Ενώ εκείνο το έτυχε τι πούπουλο. Στην αρχή./
Γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες./
Ασήκωτες κι αυτές. Κατά βάθος είναι σαν να διάλεξες./
Το πολύ ν' αγοράσω λίγο χώμα. Οχι για λουλούδια./
Για εξοικίωση./
Εκεί δεν έχει διάλεξε. Εκεί με κλειστά τα μάτια».
Το πήγαμε πολύ φιλοσοφικά, αλλά εκεί είναι η αλήθεια. Αυτό το ποίημα πιστεύω περιγράφει όλη μας τη ζωή με έναν μοναδικό τρόπο.

Ο Μποστ είχε το ιδίωμα του δεκαπεντασύλλαβου. Πώς μεταφέρεται αυτό στη σκηνή;
Είναι μεγάλη πρόκληση για έναν ηθοποιό να παίξει ένα κείμενο του Μποστ και να υποστηρίξει αυτό το δεκαπεντασύλλαβο και να δημιουργήσει αυτή τη γέφυρα επαφής με το κοινό. Με μια γλώσσα που δεν μιλιέται πια, που ποτέ δεν μιλιόταν άλλωστε. Είναι καταπληκτικό ότι αν το πετύχεις αυτό, ο κόσμος σχεδόν παραληρεί. Ο Μποστ καταφέρνει με τον τρόπο του, με τις λέξεις του, με αυτό το μοναδικό δεκαπεντασύλλαβο, με τις παρηχήσεις, με την άκρατη καθαρεύουσα μερικές φορές να δημιουργήσει ένα τρομερό αίσθημα στο κοινό.

Και τι μαθαίνει το κοινό απ' τη Μαρία;
Πολλά μπορεί να μάθει το κοινό απ' τη Μαρία πράγματι. Με ένα πρόσωπο που φτάνει τόσο πολύ στα άκρα, δεν μπορείς παρά να σκεφτείς. Τώρα, τι σκέφτεται ο καθένας δεν ξέρω πραγματικά, δεν είναι «κοινό» το τι παίρνει ο καθένας από μια παράσταση. Κάθε ένας παίρνει αυτό που του αξίζει όπως και από τη ζωή άλλωστε.

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
panagopoulou@pelop.gr







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 15:50]  Λιβάνης-Παπανδρέου:Κοινή φυλάκιση...
[χθες 07:58]  Σ. Παναγιωτονάκος:Ο σπουδαίος...
[χθες 09:50]  Κ.Ορλώφ στην «Π»:Καθημερινότητα...
[χθες 15:04]  Κώστας Γάκης: Να ακούμε τις...
[χθες 21:24]  Ο Αντώνης Λιβάνης της Αχαΐας
[χθες 13:52]  Πέθανε ο Νάνος Βαλαωρίτης, μια...
[χθες 10:31]  Μπουρδούμης: Ο "περίεργος θεούλης"...
[χθες 19:16]  «Η ομοφυλοφιλία του 2019 που έχει...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:40:00]