ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αναστασία Δημητροπούλου στην «ΠτΚ»: «Εμπιστεύομαι την καρδιά της φαντασίας μου και την αγάπη»

Αναστασία Δημητροπούλου στην «ΠτΚ»: «Εμπιστεύομαι την καρδιά της φαντασίας μου και την αγάπη»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Είναι γέννημα θρέμμα Πατρινιά, απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών. Τον Μάιο κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα «Στην αγκαλιά του φθινπώρου». (εκδ. Εξη). Η Αναστασία Δημητροπούλου μιλάει στην «ΠτΚ» για το ξεκίνημα -μόλις στα 8- της σχέσης της με το γράψιμο, τη δημιουγία της ιστορίας και των ηρώων της, αναλύει τις απόψεις της για την αληθινή αγάπη και τη συγχώρεση, ενώ δηλώνει τυφλή υπακοή στα προστάγματα της «καρδιάς της φαντασίας» της.

Ποια η πρώτη ανάμνηση απ' όταν άρχισες να γράφεις και πότε χρονολογείται;
Θυμάμαι σαν χθες την παρθενική μου βουτιά στη μυθοπλασία. Ηταν στην ηλικία των 8, κι αυτό που έγραψα ήταν ουσιαστικά μια μικρή περιπέτεια, ένα φανταστικό σενάριο δράσης, το οποίο θα εξυπηρετούσε το παιχνίδι μας με τους τότε συμμαθητές μου στο διάλειμμα. Ο καθένας είχε τον δικό του ρόλο, τις δικές του «σκηνές», κι αυτό όχι μόνο έκανε το παιχνίδι μας πρωτότυπο κι ακαταμάχητο, όχι μόνο με έχρισε σεναριογράφο και σκηνοθέτη για όλα μας τα επόμενα διαλείμματα, άνοιξε την ίδια στιγμή και την πόρτα στο όνειρό μου. Νωρίς ήταν για κάτι τέτοιο, θα πει κανείς, αλλά εγώ το είχα αποφασίσει: Το γέννημα του κόσμου από την αρχή, ή αλλιώς η συγγραφή, με είχε κερδίσει και εγώ μια μέρα θα γινόμουν πάση θυσία συγγραφέας.

Τι σήμαινε τότε για σένα αυτή η «καταφυγή» στις λέξεις;
Πιστεύω ότι όσο ήμουν παιδί, θεωρούσα την κάθε ιστορία μου ένα παιχνίδι, του οποίου οι κανόνες άλλαζαν διαρκώς, επειδή έτσι ήθελα και αποφάσιζα εγώ. Αργότερα, κατάλαβα ότι η συγγραφή είναι ένα παιχνίδι, του οποίου οι κανόνες μεταβάλλονται μονάχα όταν θέλουν κι αποφασίζουν οι ήρωες, πρωτεύοντες ή μη.Εκείνοι κινούν τα νήματα, εκείνοι φωτίζουν τον δρόμο του δημιουργού τους, κι η δική μας αρμοδιότητα είναι οι οδοσημάνσεις, δηλαδή η αλλαγή κεφαλαίων.


Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε το πρώτο σου βιβλίο «Στην αγκαλιά του φθινοπώρου» από τις εκδόσεις «Εξη». Πότε και πώς προέκυψε η ιδέα και πώς διαμορφώθηκε στη συνέχεια;
Πράγματι, το πρώτο μου μυθιστόρημα μετρά ήδη 4 μήνες κυκλοφορίας. Είναι μια ιστορία αγάπης που όμως καταπιάνεται με κοινωνικά φαινόμενα που μας αφορούν ή πρέπει να μας αφορούν όλους. Το 2011, λίγο πριν δώσω τις πανελλαδικές εξετάσεις, η κεντρική ιδέα του άρχισε να κλωθογυρίζει επικίνδυνα μέσα στο μυαλό μου, μετατράπηκε σύντομα σ' ανάγκη και αφότου έδωσα και το τελευταίο μάθημα, δεν με ένοιαξε ούτε να αποφορτιστώ από μια απαιτητική χρονιά, ούτε και να απολαύσω τη σχολική μου αποδέσμευση. Το μόνο που μου είχε κατακυριεύσει νου και ψυχή ήταν τούτο το βιβλίο. Οταν ξεκίνησα να το γράφω, ένας μηχανισμός μέσα μου ενεργοποιήθηκε και τα πάντα ήρθαν φυσικά. Η καταγραφή, μα και η απογραφή του σύμπαντος που κατασκεύασα από το μηδέν και το απόλυτο τίποτα, δεν με δυσκόλεψαν. Το κατοίκησα προκειμένου να το καταλάβω, και μαζί να το καταλάβουν κι οι αναγνώστες του.

Πρωταγωνιστές της ιστορίας σου ο ισχυρός, καταξιωμένος επαγγελματικά Ιάσονας Λιβάρης και η Ηρώ Πολύζου, η οποία, απαλλαγμένη από τον καταπιεστικό της σύζυγο, θέλει να κάνει μια νέα αρχή, και να κυνηγήσει ξανά τα όνειρά της. Με τι υλικά τούς έπλασες;
Η αλήθεια είναι ότι επιχείρησα να γράψω το βιβλίο μου, αξιοποιώντας στο έπακρο όλα τα «εύφλεκτα» υλικά της ίδιας της ζωής. Ποιος από εμάς δεν ξέρει από πάθη, λάθη, αλήθειες και ψέματα; Από μυστικά, αδυναμίες και ένα σωρό ερωτικές παρεξηγήσεις ή παρανοήσεις και παρακάμψεις ή παρεμβολές; Ετσι είναι κι ο Ιάσονας κι η Ηρώ. Ατομα σαν όλους εμάς, κι αργά ή γρήγορα, σαν όλους εμάς, μαθαίνουν πως απ' την αγάπη τίποτα δεν είναι ίσο ή πιο μεγάλο, πως στις κακοτοπιές ο έρωτας είναι εφευρετικότατος και αιφνιδιαστικός, και πως συγχώρεση είναι να ξεκλειδώνεις την πόρτα σε κάποιον που είναι εγκλωβισμένος στα πιο δικά του σφάλματα, που όμως σε αφορούν.

Υπάρχουν χαρακτηριστικά τους που ταυτίζονται με κάποια δικά σου; Κι αν ναι, ποια;
Θα έλεγα πως κάτι που μοιράζομαι με τον Ιάσονα είναι το ότι κι οι δύο ξέρουμε πως δεν γίνεται ν' αγαπούν αυτοί που δεν δείχνουν την αγάπη τους, και με την Ηρώ έχουμε μόνο μία κοινή πεποίθηση, το ότι, όπως θα έλεγε και ο Τολστόι, ευτυχία δεν είναι να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις πάντα αυτό που κάνεις.

Ο Φιτζέραλντ και η συγχώρεση
Εγραψες μια ιστορία ύμνο στην αληθινή αγάπη, όπου γίνεται σαφής η πεποίθησή σου ότι η αληθινή αγάπη ξέρει να συγχωρεί. Εχεις σκεφτεί ότι, λόγω ηλικίας, μπορεί να έχεις μια κάπως ρομαντική θεώρηση των πραγμάτων;
Νομίζω πως είναι ακριβώς η ωριμότητα ενός ανθρώπου που του επιτρέπει να συγχωρεί. Η ίδια ωριμότητα του επιτρέπει να αγαπά κι όχι να ξελογιάζεται, να δίνεται όχι όμως και να σκορπά εαυτόν, να καταλαβαίνει ότι όσοι δεν συγχωρούν ποτέ, είναι τυφλοί μπροστά στην αληθινή αγάπη. Αν μιλάμε για μένα, στη ζωή μου έχω μάθει πως είναι κάτι σαν διγαμία το να αγαπάς, αλλά να μη συγχωρείς. Η ιστορία του Ιάσονα και της Ηρώς είναι βασισμένη σε αυτό το θεμέλιο.

Ποια διαβάσματά σου και ποιοι συγγραφείς θα έλεγες ότι διαμόρφωσαν τον τρόπο που γράφεις;
Διαβάζω πάρα πολύ, διαβάζω τα πάντα και διαβάζω παντού. Θα έλεγα πως η λογοτεχνία της εποχής μας με κάνει να σκέφτομαι πολλά πράγματα, κι όλα την ίδια στιγμή, κι η επιστροφή μου περιστασιακά στην κλασική λογοτεχνία, είναι αυτή που διαχωρίζει τις ουσιώδεις σκέψεις μου από τις επουσιώδεις. Αγαπώ τις ιστορίες αγάπης και πάντα μου αρέσει να βλέπω τον εαυτό μου μέσα σε όσες επιλέγω να διαβάζω, κι αν είχα να επιλέξω ένα βιβλίο που με συγκινεί, αυτό είναι «Ο Μεγάλος Γκάτσμπυ», όπου ό,τι γίνεται για την αγάπη είναι πέρα από το καλό και το κακό, το νόμιμο και το παράνομο. Επομένως, ο Φιτζέραλντ είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς γιατί σ' ό,τι έχει γράψει ο έρωτας μοιάζει με ένα τεράστιο ρίσκο που οφείλει να πάρει ο καθένας.

Το επόμενο «βήμα», τι συναισθήματα σου προκαλεί;
Το δεύτερο βιβλίο μου, θα ομολογήσω ότι βρίσκεται ήδη εδώ και λίγους μήνες στη διαδικασία της συγγραφής του, και όση χαρά κι υπερηφάνεια αντλώ από το πρώτο, άλλη τόση ανυπομονησία με γεμίζει αυτό που με φόρα έρχεται. Μπαίνω κάθε μέρα στη νέα μου ιστορία με αποφασιστικότητα και πηγαίνω με τα μάτια κλειστά και στρατιωτική πειθαρχία εκεί όπου με πηγαίνει η καρδιά της φαντασίας μου. Της έχω εμπιστοσύνη. Οση ακριβώς έχω και στην αγάπη και τα θαύματά της.

Τι περιλαμβάνουν τα σχέδιά σου για το φθινόπωρο και τον χειμώνα;
Με τις εκδόσεις «Eξη» που βρίσκονται διαρκώς στο πλευρό μου, ετοιμάζουμε μια σειρά παρουσιάσεων σε Ελλάδα και Κύπρο για το επόμενο διάστημα, ώστε οι αναγνώστες να γνωρίσουν καλύτερα το βιβλίο μου κι εμένα, και κάπου εδώ θα ευχαριστήσω από καρδιάς την εκδότριά μου, Ισμήνη Λαμπροπούλου, που έκανε το πιο μεγάλο μου όνειρο πραγματικότητα και του έδωσε φτερά για να πετάξει.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 15:50]  Λιβάνης-Παπανδρέου:Κοινή φυλάκιση...
[χθες 07:58]  Σ. Παναγιωτονάκος:Ο σπουδαίος...
[χθες 09:50]  Κ.Ορλώφ στην «Π»:Καθημερινότητα...
[χθες 15:04]  Κώστας Γάκης: Να ακούμε τις...
[χθες 21:24]  Ο Αντώνης Λιβάνης της Αχαΐας
[χθες 13:52]  Πέθανε ο Νάνος Βαλαωρίτης, μια...
[χθες 10:31]  Μπουρδούμης: Ο "περίεργος θεούλης"...
[χθες 19:16]  «Η ομοφυλοφιλία του 2019 που έχει...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:35:16]