ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δ.Μπρούχος:«Ποιήματα: Ερείπια των τειχών της ψυχής μου»

Δ.Μπρούχος:«Ποιήματα: Ερείπια των τειχών της ψυχής μου»



Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Κατά έναν παράδοξο τρόπο, ακούω την παιδική μου φωνή, τότε που νύχτες ολόκληρες διάβαζα φωναχτά τα ποιήματα των μεγάλων μας ποιητών. Ο Ανδρέας Κάλβος, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Λορέντζος Μαβίλης, ο Ιωάννης Πολέμης, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Γεώργιος Βιζυηνός, ο Κώστας Καρυωτάκης, η Ζωή Καρέλλη, ο Σωτήρης Σκίπης, ο Λάμπρος Πορφύρας, ο Κώστας Ουράνης, ο Κωστής Παλαμάς, η Χρυσάνθη Ζιτσαία και πολλοί άλλοι, ήσαν οι πρώτες μου επιλογές και οι συμπαριστάμενοι στην πρώτη μου μύηση στο Λόγο. Αναφέρομαι σκοπίμως σε όλους αυτούς, θέλοντας να δώσω το στίγμα ότι αν δεν συστηθείς μαζί τους και ίσως με άλλους τόσους της σειράς τους, δεν θα κατανοήσεις ποτέ την εξέλιξη της ποίησης μέσα από το έργο των κατοπινότερων. Θα είναι σαν να επιχειρείς να μάθεις τον πολλαπλασιασμό ή τη διαίρεση, χωρίς την πρόσθεση ή την αφαίρεση. Θεωρώ ότι η μιλιά τους ακόνισε τη γραφίδα μου και η μετρική τεχνική τους κύβισε την ακατέργαστη πέτρα μου και λείανε τις αιχμές των συναισθημάτων μου, ώστε να πάρουν φόρμα και να χωρέσουν στις κατάλληλες λέξεις. Ακούγοντας τη φωνή μου, είναι σαν να επαναβιώνω την πρώτη μας συνομιλία. Γι' αυτό επιμένω να διαβάζω ο ίδιος τα κείμενά μου. Ισως και να μην είμαι ο καλύτερος αφηγητής τους. Νιώθω όμως κάθε φορά να επιστρέφω σε μιαν απυρόβλητη θαλπωρή…

Επίγονο ποιών ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Εχω μια σχεδόν εμμονή με την ελληνική γλώσσα και με τους Ελληνες ποιητές. Βεβαίως και με τη δημοτική μας ποίηση. Θεωρώ ότι καθ' όσο «τη Γλώσσα μου την έδωσαν Ελληνική και το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου», κατά πως λέει κι ο Ελύτης, οφείλω να διαχειριστώ την υπόστασή μου στη βάση αυτών των δεδομένων, προκειμένου να κατανοήσω καλύτερα το φάσμα της καταγωγής μου. Συνεπώς, έχω την αίσθηση ότι αποτελώ μέρος ενός αδιάσπαστου και αδιαίρετου Ολου, που δρα ενεργειακά στο συμπαντικό οικοδόμημα, με συγκεκριμένες κοινές παραμέτρους. Οποιες επιρροές κι αν δέχτηκα από τις πολυετείς και διατρητικές εμβαθύνσεις μου στην ποίηση, δούλεψα πάρα πολύ για να τις αφομοιώσω, προσπαθώντας να ανακαλύψω το δικό μου πρόσωπο στον καθρέφτη της, απαλλαγμένο από χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να «μαρτυρήσουν» έστω και απλές αρέσκειές μου σε πρόσωπα.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Οι ιστορίες που εξελίσσονται σε περιγραφές με ή χωρίς μανδύα, που αρθρώνονται σε στίχους με την πιθανότητα να προαχθούν σε ποίηση, στην πραγματικότητα αποτελούν «γίνωμα» βιωμάτων, βγαλμένων από την προσωπική ή τη συλλογική μνήμη. Για τον ποιητή, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν μόνιμα υποψιασμένο δέκτη, τρυγητή των αισθημάτων και των αισθήσεων, με καταγωγή από τον παρελθόντα, διαδρομή στον παρόντα και προέκταση στον μέλλοντα χρόνο με μυστική πάντοτε αναφορά στο δίπολο ενθάδε-επέκεινα, η έμπνευση υπηρετεί το χάρισμα. Με πάρα πολλή δουλειά, φυσικά, τόσο σε εσωτερικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο εξάσκησης. Ολα αυτά θα μπορούσαν να αποδοθούν απλούστερα ως: Σταθερή ανάκληση μνήμης (τουτέστιν Α-λήθεια). Ή όπως λεν οι πιο υποψιασμένοι: Συντονισμός με τον παγκόσμιο ρυθμό. Ή ακόμα: Κατάδυση στα βαθιά της ψυχής. Από εκεί αντλώ «αφθονία καρπού…».


Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Πορεύομαι και εξελίσσομαι σύμφωνα με τις εσωτερικές μου επιταγές, ανοίγοντας και κλείνοντας ομόκεντρους κύκλους. Ξεκίνησα αντιμετωπίζοντας την ποίηση με δέος, αναζητώντας μια ασφαλή γωνιά ν' ακουμπήσω την ψυχή μου στη νύχτα του κόσμου. Σ' αυτή τη γωνιά μπαινοβγαίνω όλα μου τα χρόνια. Είναι η καταφυγή μου, το ασκηταριό μου, το ορμητήρι μου… Εκεί παίρνει ανάσα κι οξυγονώνεται η σκέψη μου κι οπλίζουνε τ' άρμενα για καινούργια ταξίδια. Εμμετρες περιπλανήσεις με προσδοκίες επί πνευματικών κατακτήσεων. Αλλοτε μικρά κι άλλοτε μεγάλα, ενίοτε βασανιστικά πηγαινέλα, κάποτε λουφάγματα και σιωπές μα και ατέλειωτες συνομιλίες με τον κόσμο των σκιών, σε μια αέναη προσπάθεια διευθέτησης των ανεπίλυτων ζητημάτων που με βαρύνουν, όπως άλλωστε τον καθένα. Πραγματικός αγώνας, που στην έμμετρη διάστασή του δεν πρόκειται - φαντάζομαι - να ολοκληρωθεί ποτέ.
Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Αυτό που περιγράφει ανάγλυφα την πορεία της ψυχής στον άχρονο του χρόνου. Με την πιο ειλικρινή απόδοση, όπως αυτή «μοι εδόθη» στο ποίημά μου με τίτλο: «Τα ποιήματα». «Ποιήματα: Ερείπια των τειχών / της ψυχής μου…».





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 22:04]  Η Αγγελική Σιδηρά στην «ΠτΚ»:...
[χθες 15:20]  Πάτρα:Παρουσίαση του βιβλίου της...
[χθες 21:23]  Πάτρα:Η ΠΑΣΚ του καθηγητή Σήφη...
[χθες 08:01]  Πάτρα:Απόψε παρουσιάζεται το...
[χθες 21:47]  Η Μαίρη Κανάκη στην «ΠτK»: «Η...
[χθες 14:13]  Πάτρα: Παρουσίαση βιβλίου του Σήφη...
[χθες 14:15]  Αναστασία Δημητροπούλου στην...
[χθες 22:54]  Xρήστος Αναστασόπουλος: Το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:37:11]