ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ζακυνθινος διονυσης


Ο άνθρωπος και η δουλειά του, ως η ίδια του η ζωή



Εάν με μια δεύτερη ματιά κάτι εντυπωσιάζει στην περίπτωση του γνωστού κουρέα Γιώργου Δημητρόπουλου, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή στα 86 του χρόνια, είναι το γεγονός ότι μέχρι τα στερνά του ασκούσε το επάγγελμα του.
Δεν ήταν και δεν είναι ο μοναδικός. Κοιτάζοντας γύρω μας, θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αρνούνται να συμβιβαστούν με τη συνταξιοδότηση τους, με την απόσυρση τους από τον εργασιακό βίο. Διότι έχουν ταυτίσει την ύπαρξη τους με τη δουλειά τους, που έχει καταστεί πια για τους ίδιους δεύτερο δέρμα. Δεν μπορούν να διανοηθούν την καθημερινότητα τους χωρίς να επιδίδονται σ' αυτό που έχουν μάθει και έχουν συνηθίσει να κάνουν για δεκαετίες. Θα ήταν γι' αυτούς ένας αργός θάνατος που δεν θα ήθελαν με τίποτα να βιώσουν.
Ιδίως για μια μεγάλη κατηγορία ελεύθερων επαγγελματιών, το εργασιακό αντικείμενο τους ξεκινά μεν ως μέσο βιοπορισμού, αλλά καταλήγει συχνά να είναι ένας τρόπος ζωής, βαθιά ριζωμένος ακόμη και στα γηρατειά τους, ως μια κινητήρια δύναμη που τους τροφοδοτεί με ενέργεια και ζωτικότητα.
Ακόμη κι αν βγουν (τυπικά) στη σύνταξη, δεν σταματούν. Είτε συνεχίζουν να κάνουν μαστορέματα και επισκευές, να διαβάζουν και να γράφουν, είτε πηγαίνουν στο γραφείο ή στην επιχείρηση που έχουν δημιουργήσει, επιβλέποντας αυτούς που τους διαδέχθηκαν με συμβουλές, παροτρύνσεις και νουθεσίες, για να πάρουν «μυρουδιά» από τον χώρο τους.
Το φαινόμενο των ηλικιωμένων που δεν παύουν να δουλεύουν είναι ευρέως διαδεδομένο και στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Ο Ένιο Μορικόνε έχει περάσει τα 90 αλλά εξακολουθεί να γράφει μουσική, σε ανάλογη ηλικία περίπου είναι και ο Κλιντ Ιστγουντ που συνεχίζει να γυρίζει ταινίες.
Αλλά και αρκετοί «δικοί μας» καλλιτέχνες, επίσης προχωρημένης ηλικίας, δεν πάνε πίσω. Πάνω πλέον από τα 80, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος πατάει και βροντάει στο θεατρικό σανίδι, το ίδιο κάνουν και οι κατά τι μεγαλύτεροι του Γιώργος Κωνσταντίνου και Γιώργος Βογιατζής, ενώ η Σωζώ Σαπουντζάκη δεν λέει κι αυτή να το βάλει κάτω.
Είναι μια αξιοθαύμαστη αντίσταση κι αυτή στην αναπόδραστη φθορά του χρόνου, μια άρνηση παράδοσης στον παροπλισμό.
Εργάζεσαι και δημιουργείς, άρα συνεχίζεις να αναπνέεις, να υπάρχεις. Είσαι δε πραγματικά ευτυχισμένος όταν πρόκειται
για μια συνθήκη που είναι απόρροια επιλογής σου και δεν προέρχεται από κανενός είδους πειθαναγκασμό.
Εικάζουμε βάσιμα ότι ο εμβληματικός κουρέας του Μαρκάτου ανήκε στην προαναφερόμενη κατηγορία. Οσο θα ζούσε και στεκόταν όρθιος στα πόδια του, δεν θα άφηνε το ψαλίδι και την τσατσάρα από τα χέρια του.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [20:49:17]