ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ιζι ράιντερ

Ιζι ράιντερ



Είχε δύο λόγους που τον κατέστησαν διάσημο και δεν χρειαζόταν τρίτον. Και μάλλον δεν του προέκυψε τρίτος λόγος ούτε πολυενδιαφέρθηκε να τον παράγει ο ίδιος. Στις σπάνιες φωτογραφίες του που βλέπαμε εδώ κι εκεί ήταν πάντα χαμογελαστός. Και γιατί να μην είναι;
Μιλάμε για τον Πίτερ Φόντα που τον γνωρίσαμε ως ηθοποιό όταν το Πίτερ γραφόταν Πήτερ και μας κακοφαίνεται να συνδυάσουμε το Φόντα με το Πίτερ. Πήτερ του πήγαινε πιο πολύ. Εφυγε από τη ζωή πριν κάτι ώρες και το νέο συζητήθηκε ανά τον πλανήτη. Παρέμενε πασίγνωστος είτε μπλεκόταν σε κάτι παραγωγικό είτε απείχε. Αλλά, είπαμε, δεν χρειαζόταν. Πρώτον, υπήρξε γιος του Χένρι Φόντα και αδελφός της Τζέιν Φόντα. Δεν έφτασε ποτέ το εκτόπισμα των δύο συγγενών του, αλλά το μερτικό του από τη χαρά και το ταλέντο το είχε. Του έλαχε να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Ξένοιαστο Καβαλάρη, Ιζι Ράιντερ, του Ντένις Χόπερ, με τον ίδιον τον Χόπερ και τον Τζακ Νίκολσον. Φόντα και Χόπερ έκαναν τους ράιντερ και ο Νίκολσον αυτό που έκανε πάντα, τον παλαβιάρη. Η ταινία είχε γίνει έμβλημα και ύμνος μιας ολόκληρης γενιάς, κατά την εποχή όπου το κίνημα της απελευθέρωσης αναζητούσε τα εκφραστικά μέσα που θα το ιδεολογικοποιούσαν και που εξιδανίκευε τη φυγή ως αντίδραση και ως αντίσταση. Η ταινία εκείνη είχε σημαδέψει συνειδήσεις, αλλά το κουλ ύφος της και οι ρομαντικοί συμβολισμοί της απέπνεαν μια κουραστική χαλαρότητα, μια ασάφεια. Από την άλλη, βέβαια, αυτό ήταν και το πνεύμα της εποχής. Η ασάφεια. Η ελλειπτική γλώσσα. Η ίδια η τέχνη που υπηρέτησε και κουβάλησε το κλίμα αυτό ήταν ελλειπτική. Τα «δια ταύτα» των ημερών εκείνων, ήταν είτε υπερ-ιδεαλιστικά είτε χαοτικά είτε αυτοκαταστροφικά. Ο ίδιος ο Χόπερ προσχώρησε στο τζετ σετ της αμερικανικής βιομηχανίας, σε ψαγμένα έργα μεν, αλλά των στούντιο δε. Ο Πίτερ (Πήτερ) Φόντα κινήθηκε σε κουλ τροχιές και πάντως δεν έδειξε να φλέγεται να αποτελεί σταρ πρώτου μεγέθους. Βρήκε την ελευθερία που χρειαζόταν ως ίζι ράιντερ πραγματικός. Είναι μια ιδιαίτερη αντίφαση, να αποτελείς περιθώριο των πρωτοκλασάτων, πρωτοκλασάτος των περιθωριακών. Χαμογελαστός πάντοτε.
Ποιοί είναι οι σημερινοί Ξενοιαστοι Καβαλάρηδες; Οποιοι κι αν είναι, δεν αποτελούν εμβλήματα, δεν χαρακτηρίζουν εποχές, δεν είναι Μπορν του μπι Γουάιλντ, οδηγούν ποδήλατο, προσέχουν τη δίαιτά τους, τους ενδιαφέρει ο πλανήτης, φοράνε απλά ρούχα, δεν φωνάζουν ποτέ. Δεν είναι επανάσταση αυτό. Ή μήπως είναι; Πάντως δεν είναι επανάσταση κατά του εαυτού σου και κατά του σαρκίου σου, αυτοί οι ράιντερ δεν στουκάρουν με αυτοκίνητα σε δέντρα, δεν θα γίνουν πόστερ ως Επαναστάτες Με ή Χωρίς Αιτία. Αλλά και δεν χαμογελάνε κιόλας. Δείχνουν σαν θυμωμένοι που ο κόσμος δεν είναι σωστός.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:36:25]