ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Πυρ και μαγεία



Ο άνθρωπος είναι το μόνο- από όσο γνωρίζουμε- ον που γνωρίζει και συναισθάνεται τη θνητότητα, αποδίδει τη δημιουργία στο θείον, πασχίζει να κατανοήσει την έννοιά του και εν τέλει συγκρούεται μ' αυτό ή παρακούει τους κανόνες που εικάζει ότι το θείον έχει θεσπίσει. Ουσιαστικά ο άνθρωπος υπηρετεί τη φύση του τελώντας σε συνεχή προστριβή με τη φύση, κάτι που ο ίδιος ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ως αλαζονικό και μάταιο και που, και πάλι ο ίδιος, εισπράττει ως βαθιά ποιητικό. Πάμε πάλι από την αρχή: Ο άνθρωπος είναι το μόνο- από όσο γνωρίζουμε- ον που κατανοεί τη ζωή και τη ζωή του ως τέχνη. Και που καταφεύγει στη μιμητική όχι μόνον για να ακολουθήσει πρότυπα, αλλά και σαν παράσταση που προσφέρεται για αναζήτηση και δημιουργία νοημάτων.
Ο «Προμηθέας Δεσμώτης» μελετά και άδει το φαινόμενο του ανθρώπου μέσα από αυτή τη σκοπιά, συμπυκνώνοντας, κατά κάποιο τρόπο, την ιστορία της ανθρωπότητας μέσα σε στίχους, στοχασμούς και ερωτήματα: Μιλά για τον άνθρωπο ως φορέα εγγενών αντιφάσεων που ωστόσο αποτελούν πηγή τεχνικού και φιλοσοφικού πολιτισμού και για τον άνθρωπο ως αιτία και ως αντικείμενο της τέχνης. Υπό την έννοια αυτή, μπορείς να δεις την ίδια την παράσταση ως προμηθεϊκή υπόθεση. Συντελεστές και ηθοποιοί που προσπαθούν να αναμετρηθούν με τα ερωτήματα και τις απαιτήσεις του έργου, αυξάνοντας οι ίδιοι τα ερωτήματα και διογκώνοντας οι ίδιοι τις απαιτήσεις. Το ίδιο που κάνει ο άνθρωπος με τη ζωή του, αυτό θα κάνει ο καλλιτέχνης με την τέχνη του, γιατί αν δεν φτάσεις στα όριά σου, αν δεν πλανηθείς στις ηπείρους και τις ερήμους όπως προφητεύει -και συνιστά- ο Προμηθέας στην Ιώ, εάν δεν εκτελέσεις την παρτιτούρα της κατάρας σου, δεν θα έχεις υπηρετήσει τους δαίμονές σου, θα μένεις λειψός και ανολοκλήρωτος. Κάτι βαρύ και τυραννικό, αλλά καλύτερο από έναν βίο ουδέτερο και αδιάφορο.
Η Κάθριν Χάντερ ενσαρκώνει τον Προμηθέα σαν μια φύση γήινη, νευρώδη, πλαστική, πεισματάρα και ατρόμητη. Είναι προφανώς σκόπιμη η επιλογή ενός μικροκαμωμένου ανθρώπου για τον ρόλο, για να υπογραμμιστεί ποιητικά η αντίφαση ανάμεσα στο μικρό του δέματος και το μεγάλο της αποφασιστικής αντίστασης στον θεϊκό νόμο και τις τεράστιες τιμωρητικές δυνάμεις που αυτός ενεργοποιεί για την αποκατάσταση της ισορροπίας που διασάλευσε η ύβρις των ύβρεων. Είδαμε στο Ρωμαϊκό Ωδείο μια ηθοποιό που δίδαξε τη σημασία της ερμηνείας με όλο το σώμα, διότι το όλον σώμα είναι το αποτέλεσμα της δημιουργίας και ο φορέας των πάντων. Το όλον σώμα μετέχει στο αμάρτημα και στην ποινή αλλά και στην ψυχική αντίσταση κατά της ποινής- ο Προμηθέας αποδέχεται τη μοίρα του αλλά δεν θα καμφθεί ούτε μια στιγμή, συνεπώς αχρηστεύει ηθικά την τιμωρία- το όλον σώμα είναι η ιστορία της ζωής, των αισθήσεων, των εμπειριών και της θνητότητας. Και γύρω της κινείται το σώμα της παράστασης. Κινείται και κινεί το έργο, τα σκηνικά, τους ρόλους, τις μεταπτώσεις, τους ενσωματωμένους μύθους. Η ίδια η παράσταση είναι ένας προμηθεϊκός χορός όπου σκηνοθέτης, συνεργάτες, ηθοποιοί αναμετρώνται με το θείον του θεάτρου, προσπαθώντας να σπάσουν τις αλυσίδες των πεπερασμένων ορίων, κατακτώντας μαζί λυτρωτική συντριβή και απόλαυση, οι οποίες κυριεύουν το κοινό, στριφογυρίζοντας πάνω στην ιδέα ότι ο άνθρωπος, απλά, είναι ένα παιδί που ενώ ανδρώνεται, γηράσκει και πεθαίνει, δεν μεγαλώνει ποτέ, κι αυτή η αέναη μνήμη παιδικότητας είναι το μυστικό της ανθρωπότητας και μυστικό του εαυτού μας.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [02:30:07]