ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σπ.Μαραγκός στην «Π»:Η γραφή...τρόπος να ισορροπήσω

Σπ.Μαραγκός στην «Π»:Η γραφή...τρόπος να ισορροπήσω



Είκοσι μία μικρές ιστορίες συγκέντρωσε στην πρώτη του συλλογή διηγημάτων «Ο Μπάστακας» (εκδ. «Το Δόντι»), φωτίζοντας με την πένα του στιγμές ανθρώπινων ζωών. Ο

μιλάει στην «ΠτΚ» για τη σχέση του με το γράψιμο, τη συγγραφική «σχεδόν ηδονοβλεπτική» ματιά του, την πηγή έμπνευσής του. Κι ακόμα, σχολιάζει τα της Ελλάδας και της Πάτρας του Καρναβαλιού.

«H φαντασία καθόταν πλάι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και φλυαρούσε με τη Λογοτεχνία. Συνήθως αυτές τις συναντάς μαζί» γράφετε στο διήγημα «Τα κομμάτια της βασιλόπιτας», της πρώτης σας συλλογής διηγημάτων με τίτλο «Ο Μπάστακας». Η δική σας φαντασία πότε πρωτάρχισε να ζητά να εκφραστεί μέσω της γραφής;
Αρχισε όταν κουράστηκα να προσπαθώ να ταιριάξω τη δική μου αντίληψη και οπτική για τη ζωή με την πραγματικότητα. Επεφτα συνεχώς πάνω σε τοίχους και οι ματαιώσεις έφθαναν με το τσουβάλι. Τότε κατάλαβα πως ένας τρόπος για να ισορροπήσω ήταν η γραφή. Ο συγγραφέας ουσιαστικά τι κάνει; Επινοεί μια δική του παράλληλη πραγματικότητα και εκφράζεται μέσα από αυτή. Ετσι διαπίστωσα στην πράξη πως μπορείς ένα «ελάττωμά» σου να το μετατρέψεις σε προτέρημα.

«Στον ακάλυπτο», μια αροκάρια γίνεται η αφηγήτρια των ζωών των ανθρώπων που παρακολουθεί. Κατά πόσο ταυτίζεστε με την αροκάρια ως συγγραφέας;
Η αροκάρια είναι η κρυφή ματιά, σχεδόν ηδονοβλεπτική, του συγγραφέα στις ζωές των άλλων καθώς και στη δική του. Ζωές καθημερινές, σε τέλμα ή σε αναστολή, ζωές που κινούνται στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο, που αναμετριούνται με τη φθορά, την ανυπαρξία και τον χρόνο, μέχρι την ώρα που τα κλαδιά ενός δένδρου, το πέταγμα ενός γλάρου ή το σιωπηλό φως ενός αστεριού θα έρθουν για να τις αφηγηθούν.

Παιδικές αναμνήσεις, έρωτας, φιλία, μάτια που «μιλούν», απώλεια, μοναξιά, οικονομική κρίση θέματα των διηγημάτων σας. Τι σας ιντριγκάρει στη μικρή φόρμα; Ποιο το στοίχημα με τον εαυτό σας;
Στις μικρές ιστορίες προσπαθείς να τα πεις όλα με μια ανάσα, να βουτήξεις και με ένα μακροβούτι να φτάσεις όσο πιο βαθιά μπορείς, κρατώντας ταυτόχρονα σφιχτά το χέρι του αναγνώστη. Αλήθεια, πόσο βαθιά μπορείς να φτάσεις με μια μόνο αναπνοή; Τώρα, το στοίχημα με τον εαυτό μου είναι συγκεκριμένο, να κατορθώσω να κάνω την ανάγκη για γραφή, απόλαυση και γιατί όχι ρουτίνα.

Τι μπορεί να «αιχμαλωτίσει» τη ματιά, το μυαλό και την ψυχή σας σε σημείο τέτοιο, ώστε να απαιτήσει να το αποτυπώσετε με λέξεις;
Για πολύ καιρό έψαχνα να συλλάβω τη μεγάλη έμπνευση, κάτι που κανείς άλλος δεν θα είχε σκεφθεί να γράψει, να συναρπάσω με τη μοναδική μου ιστορία. Αδικος κόπος εφόσον όλα έχουν γραφτεί και όλα έχουν ειπωθεί και μάλιστα καλύτερα από ό,τι εγώ θα τα έγραφα. Την εποχή εκείνη είχα ήδη αρχίσει να χαμηλώνω τις στροφές στην καθημερινή μου ζωή με αποτέλεσμα να ακούω, να αντιλαμβάνομαι καλύτερα, να απολαμβάνω γεύσεις και μυρωδιές και να παρατηρώ. Αρχισαν λοιπόν να εμφανίζονται πράγματα που στο παρελθόν λόγω κεκτημένης ταχύτητας τα προσπερνούσα χωρίς να τους δίνω καμία απολύτως σημασία. Ηταν σαν να ξαναγεννήθηκα και να είδα τα περισσότερα από αυτά για πρώτη φορά στη ζωή μου. Τότε συνειδητοποίησα πως όλες οι εμπνεύσεις θα βρίσκονται πάντα γύρω και μέσα μου, καρτερώντας τη στιγμή που θα γίνουν λέξεις πάνω σε ένα λευκό χαρτί.

Στις ιστορίες του βιβλίου σας, η παρουσία της θάλασσας είναι έντονη. Πώς θα περιγράφατε τη σχέση σας μαζί της;
Στη νουβέλα « Ο γέρος και η θάλασσα» ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ γράφει: «… Ο γέρος πάντα θηλυκιά την φανταζόταν την θάλασσα, σαν κάτι που σου έκανε ή αρνιόταν να σου κάνει μεγάλες χάρες, κι αν κάποτε είχε αγριάδες ή την έπιανε το κακό της, ήταν γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς μιας και το φεγγάρι την επηρεάζει όπως και την γυναίκα…».

Συμμετείχατε στα εργαστήρια δημιουργικής γραφής που πραγματοποίησε ο βραβευμένος συγγραφέας Δημήτρης Στεφανάκης, στην Πάτρα. Τι διαπιστώσατε από την εμπειρία σας;
Δεν αρκεί να έχεις όρεξη και να διαθέτεις το χάρισμα της γραφής, πρέπει να αποκτήσεις και τις απαραίτητες γνώσεις. Τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής ήρθαν την εποχή που έψαχνα αγωνιωδώς να βρω τρόπους να εξελίξω τον τρόπο γραφής μου. Ηταν το πρώτο ουσιαστικό βήμα στον κόσμο της λογοτεχνίας και της συγγραφής. Ημουν τυχερός γιατί σε αυτό το πρώτο βήμα είχα για οδηγό έναν καταξιωμένο συγγραφέα, γνώστη και εραστή της λογοτεχνίας, τον Δημήτρη Στεφανάκη. Στη συνέχεια, τα πράγματα πήραν και συνεχίζουν τον δρόμο τους με μαθήματα πάνω στη θεωρία της λογοτεχνίας και στη μελέτη των κλασσικών, Πλάτωνα, Αριστοτέλη.
Σκηνικά στις ιστορίες σας, η πόλη, νησιά, ορεινά χωριά, τόποι της Ελλάδας εν γένει. Ποιες σκέψεις κάνατε πρόσφατα για το παρόν αλλά και το μέλλον της χώρας;
Είμαστε ένας λαός που αρνείται πεισματικά να φύγει από το στάδιο της εφηβείας. Με αποτέλεσμα να θεωρούμε ότι δικαιούμαστε τα πάντα και ότι δεν μας υποχρεώνει απολύτως τίποτα. Από την άλλη, πιστεύω πως αν ο άνθρωπος καταφέρει να συνδυάσει την καλή πρώτη ύλη με την παιδεία και την καλλιέργεια μπορεί να αντεπεξέλθει σε οποιαδήποτε δυσκολία της ζωής. Οταν ήμουν μικρός, ζητούσα από τους μεγαλύτερους να μου αφηγηθούν ιστορίες από την Κατοχή, τον Εμφύλιο και τη Δικτατορία. Ιστορίες που είχαν οι ίδιοι βιώσει ή τις είχαν ακούσει από άλλους. Σήμερα η δική μου γενιά καλείται να γράψει τη δική της ιστορία. Μια ιστορία που θα αφηγούμαστε εμείς στις επόμενες γενιές. Τώρα από τις ενέργειες, τη διάθεση και τη στάση μας απέναντι στα πράγματα και τις καταστάσεις θα καθοριστεί το περιεχόμενο αυτής της ιστορίας.

Στο ομότιτλο της συλλογής διήγημα, πρωταγωνιστής είναι ένας αγέλαστος, μελαγχολικός Μπάστακας. Ποια η άποψή σας για το δίδυμο Πάτρα («η πόλη των τρελών και των σκορπιών», όπως την αποκαλείτε)-Καρναβάλι, με το αλλοτινό πανελλήνιο κύρος τους;
Ενα μπουλούκι από «πειραγμένους» και ένας μπάστακας και δη μελαγχολικός σίγουρα δεν φέρνουν την άνοιξη, θα πει κάποιος και θα έχει δίκιο. Από την άλλη, στην πόλη που ζούμε συνεχίζουν να αυξάνονται αυτοί που ανήκουν στο ζώδιο του σκορπιού, σημάδι πως τα ερωτικά πάθη καλά κρατούν την περίοδο του Καρναβαλιού. Τώρα θα μείνω σταθερός στην άποψή μου πως το Καρναβάλι θα είναι πάντα μια γιορτή που ο καθένας θα την αντιλαμβάνεται και θα τη βιώνει με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Ολα τα υπόλοιπα απλά θυμίζουν τον σκύλο που γυρίζει συνεχώς γύρω από τον εαυτό του και προσπαθεί να πιάσει την ουρά του.

Υπάρχει κάτι στο συρτάρι σας, που ανυπομονεί να δημοσιευθεί;
Ενας σύγχρονος Δον Ζουαν σεργιανίζει στους νυχτερινούς δρόμους μιας πόλης και κλέβει την τιμή των γυναικών. Το κίτρινο μαγιό, σύντροφος στα μοναχικά καλοκαίρια ενός άντρα. Ενα τεράστιο κοράκι που ταράζει την πρωινή γαλήνη του υπήνεμου όρμου. Ο σιωπηλός αποχαιρετισμός του αρσενικού στο τέλος του έρωτα και ένας μετανάστης πάνω στο καΐκι που ψάχνει τον θεό του λίγο πριν σουρουπώσει. Μια συλλογή από νέα διηγήματα περιμένει να πάρει άδεια απόπλου και να ξεκινήσει το ταξίδι της.

Βρισκόμαστε στις πρώτες μέρες του Αυγούστου. Ας υποθέσουμε ότι γράφατε μια καλοκαιρινή ιστορία μ' εσάς ήρωα. Τι τίτλο θα της δίνατε;
«Απόψε νύχτωσε, χωρίς να βγει φεγγάρι».





Συνέντευξη στην
ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 11:38]  Χρ. Τσαρτόλιας: Είμαι συλλέκτης...
[χθες 16:33]  Νέα θητεία για την Αναστασία...
[χθες 19:58]  «Δεν υπάρχει ούτε κέρμα. Δεν μπορώ...
[χθες 09:40]  Νίκος Κοντογιαννάτος: Η κουζίνα...
[χθες 12:53]  Απεβίωσε ο ιστορικός και πρώην...
[χθες 08:07]  Πενήντα χρόνια μετά, το ζευγάρι...
[χθες 14:22]  Η Κέιτ Μίντλετον σε αγώνες...
[χθες 09:54]  Πάτρα: Ο άγνωστος Takis του Κάτω...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [02:09:12]