ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κ. Χάντερ στην «Π»:Χωρίς θέατρο, η ζωή είναι χάος

Κ. Χάντερ στην «Π»:Χωρίς θέατρο, η ζωή είναι χάος





Μεσημέρι Τρίτης, στο καφέ του Ιανού. Μόλις έχει τελειώσει η συνέντευξη για τον «Προμηθέα Δεσμώτη». Η Κάθριν Χάντερ παραγγέλνει καφέ και κατεβαίνοντας στα σκαλιά καθόμαστε στο παγκάκι έξω από το βιβλιοπωλείο, μακριά από τον πολύ κόσμο. «Προτιμάτε να μιλήσουμε στα Eλληνικά ή στα Aγγλικά;» τη ρωτάω και η ίδια απαντά: «Θα προσπαθήσω στα Eλληνικά και όταν δυσκολευτώ θα μιλώ στα Aγγλικά». Και κάπως έτσι ξεκίνησε η κουβέντα μας με τη μεγάλη κυρία του θεάτρου, και όχι μόνο, η οποία φέτος θα ενσαρκώσει τον Προμηθέα στην καλοκαιρινή παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη.

Σήμερα η διάσημη ηθοποιός μιλά στην «ΠτΔ» για το «ναι» που είπε στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, τους ανδρικούς ρόλους που έχει ερμηνεύσει και την ανάγκη που έχουμε να είμαστε «μαζί».

Δεν είστε νέα στον χώρο, έχετε μία μεγάλη καριέρα. Πώς αποφασίσατε να πείτε «ναι» σε ένα Δημοτικό Θέατρο όπως το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας;
Γνωρίσαμε τον Σταύρο Τσακίρη και αυτός ήταν που μας ενέπνευσε. Κατάλαβα ότι έχει γνώσεις και αγάπη για το αρχαίο θέατρο, και κατάλαβα πως θα είναι μια δουλειά σοβαρή. Ετσι θέλει κάποιος να μπει σε ένα πολύ σημαντικό πρότζεκτ, δεν μπαίνει κανείς ελαφρά. Πρέπει να πω ότι έχω παίξει την «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη στην Αγγλία, την «Κασσάνδρα» αλλά δύσκολα στα Αγγλικά αποδίδεται το έργο.

Πόσο σημαντική είναι η γλώσσα;
Είναι πάρα πολύ σημαντική. Στη μετάφραση χάνει ένα έργο. Οχι πάντοτε, γιατί ο Μπέκετ μετέφραζε τον εαυτό του… Ομως αυτό είναι το σημαντικό στον Δημήτρη Δημητριάδη. Εχει κάνει μια καταπληκτική μετάφραση. Αναλύσαμε το έργο, έχοντας το αρχαίο κείμενο δίπλα και είδαμε ότι έχει κάνει μετάφραση, αλλά έχει διατηρήσει τους ήχους. Και αυτό το βλέπουμε και στον Σαίξπηρ. Δεν είναι μόνο το τι σημαίνει η κάθε λέξη αλλά και το πώς ακούγεται. Και βεβαίως με τον Σταύρο (σ.σ. Τσακίρη) που έχει τόσες γνώσεις και αγαπάει το κείμενο, δουλέψαμε πάρα πολύ γιατί για εμένα ήταν πολύ δύσκολο! Επειδή μένω πολλά χρόνια στο εξωτερικό, δεν έχω αυτές τις γνώσεις, δεν έχω τον ρυθμό και την κατανόηση… Δουλέψαμε το κείμενο ένα μήνα και χωρίς τον Σταύρο δεν θα γινόταν κάτι.

Είστε από τις πρώτες που ερμηνεύσατε πολλούς ανδρικούς ρόλους, κάνοντας το λεγόμενο «gender swap» (ανταλλαγή φύλων) πριν αυτό γίνει μόδα. Πώς προέκυψε;
Δεν ξέρω… Ισως λόγω του θιάσου Complicite… Είναι πολύ ελεύθεροι και πιστεύουν πως αν έχεις την ευκαιρία να παριστάνεις ένα παιδί, μία γριά, ένα σκυλί, έναν πίθηκο, μπορείς. Δεν έβαζαν όρια στη φαντασία, ενώ στο πιο κλασικό θέατρο αν παίζεις «Ιουλιέτα», πρέπει να είσαι πιο συγκεκριμένη. Τότε ήμουν μικρή, έτσι ξεκίνησα και πίστευα πως αυτό είναι το νορμάλ. Δεν το έψαχνα πάντοτε, αλλά έρχονταν οι ρόλοι, πριν γίνει αυτό της μόδας. Τώρα έπαιξε η Γκλέντα Τζάκσον «Βασιλιά Ληρ» αλλά εγώ το έπαιξα αυτό το έργο πριν 25 χρόνια. Πιστεύω ότι και άνδρες και γυναίκες μπορούν να κάνουν αυτό το «gender swap» όχι σαν παιχνίδι, αλλά γιατί μπορούμε να καταλάβουμε τον ρόλο με μια άλλη ματιά. Είναι ένας άλλος τρόπος να δεις έναν ρόλο.

Πόσο σημαντικό είναι το «gender swap» στο θέατρο;
Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι για να υπάρχει μια ισότητα και επειδή μια γυναίκα που παριστάνει έναν άνδρα μπορεί να δώσει μια διαφορετική ματιά. Είναι ενδιαφέρον. Και το αντίθετο. Εχω δει άνδρες σε αντίστοιχους ρόλους. Εχω δει έναν Ιάπωνα απίθανο που έκανε την «Μήδεια» στην παράσταση του Γιούκιο Νιναγκάουα και πριν τον δω δεν είχα καταλάβει το έργο. Με την ερμηνεία του, έγινε απίθανο. Και πρέπει να πω πως από αυτή την παράσταση, που είχα δει στο Εδιμβούργο, πήρα θάρρος. Λέω, πως ναι γίνεται και μπορεί να γίνει μια δουλειά πολύ σημαντική.

Μοιράζετε τον χρόνο σας ανάμεσα στις πρόβες για τον «Προμηθέα» και το πρότζεκτ «Why» του Πίτερ Μπρουκ, όπου εξερευνάτε ποια είναι η αναγκαιότητα του θεάτρου. Εχετε δώσει απάντηση;
Είναι πολλές, αλλά αυτό που μου έρχεται τώρα στο μυαλό είναι πως σε μία τεχνολογική εποχή που είμαστε συνέχεια με τα τηλέφωνα και τα τάμπλετ, στο θέατρο είμαστε μαζί. Και σβήνουμε τα τηλέφωνα, δεν έχουμε τάμπλετ ή υπολογιστές. Και αυτό μας λείπει, και οι άνθρωποι το έχουν ανάγκη. Και όταν συμβαίνει, το χαίρονται. Είναι λυπηρό να περπατάμε στον δρόμο και όλοι να είναι με ένα τηλέφωνο στα χέρια, στο τρένο με το τηλέφωνο, στο αυτοκίνητο με το τηλέφωνο. Εμένα μου αρέσει πολύ η γιόγκα. Οταν πηγαίνω στο στούντιο, όλοι αφήνουν τα τηλέφωνα έξω, αλλά μόλις βγουν στα αποδυτήρια, αρπάζουν όλοι τα τηλέφωνα! Εχουμε αρρώστια. Ομως το θέατρο μας ενώνει και το έχουμε ανάγκη.

Εσείς γιατί κάνετε θέατρο;
Γιατί στο χάος της ζωής είναι ένα περιβάλλον που μπορούμε να συγκεντρωθούμε και όλα περνάνε από τον νου και την ψυχή μας να τα μοιραστούμε. Να πούμε το «γιατί». Αλλιώς η ζωή χωρίς αυτό (το θέατρο) είναι χάος. Είναι μια στιγμή που μπορούμε να συναντιόμαστε, να συγκεντρωνόμαστε και να βλέπουμε αλλιώς τη ζωή. Και είναι μια στιγμή, μια συγκυρία για να αναρωτιόμαστε γιατί βρισκόμαστε εδώ.

Εσείς αισθάνεστε περισσότερο Ελληνίδα, Αγγλίδα ή Αμερικανίδα;
Ελληνίδα, παρά τα τόσα χρόνια στο εξωτερικό! Και όταν έρχομαι στην Ελλάδα, αισθάνομαι ότι έρχομαι σπίτι μου.


ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:54:02]