ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Καλοί μου άνθρωποι

Καλοί μου άνθρωποι



Οταν γίνεται ένας φόνος, πόσο μάλλον όταν είναι φόνος κτηνώδης και σεξιστικός, παίρνουμε την πλευρά του θύματος, του δολοφόνου κανείς, πλην ίσως του δικηγόρου του, και κάποιοι από εμάς θα πάρουμε και θέση εναντίον του δικηγόρου του, επιθυμώντας να επιβάλουμε πλαίσιο υπερασπίσεως, που να συμπίπτει με το περί δικαίου αίσθημα. Το περί δικαίου αίσθημα δεν είναι μια γενική παραδοχή και αντίληψη τι είναι ορθό και θεμιτό και τι καταδικάσιμο. Το περί δικαίου αίσθημα έχει εντοπισμένη εφαρμογή. Πριν επιληφθεί ο δικαστής, η δικαιοσύνη έχει αποδοθεί στη δημόσια σφαίρα, μέσα από αποφασιστική κατάθεση γνώμης, η οποία δεν λαμβάνει υπόψη ελαφρυντικά, ειδικές συνθήκες, αστάθμητα, ψυχισμούς και ενδεχόμενες ανισορροπίες. Ο άδικος είναι ένας μέσος οποιοσδήποτε, που κρίνεται με γνώμονα «τι θα είχα κάνει εγώ στη θέση του» εικάζοντας τη θέση του ως οικεία, ή ορίζοντας ως θέση του τη δική μας θέση. Εγώ δεν θα σκότωνα ποτέ μια γυναίκα από σεξουαλικό μένος που μετατρέπεται σε τυφλό, αντικοινωνικό μίσος. Εσύ, γιατί το έκανες; Μάλλον, το «γιατί» δεν μας απασχολεί. Εκκινούμε από τη βάση του αυτονόητου «δεν έπρεπε».
Ενοχος είναι επίσης η κοινωνία. Ως κοινωνία δεν εννοούμε τον εαυτό μας, αφού εμείς είμαστε οι εντάξει, αλλά τον περίγυρο που όφειλε να είχε κάτι πράξει αποτρεπτικό ή που ενδεχομένως έδρασε υποδορείως ή και ανοιχτά κατά τρόπο ενθαρρυντικό. Σε γενικές γραμμές, η κοινωνία είναι κάτι παθολογικά συγγενές, εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω, είπε η ποιήτρια, και έκτοτε το αναμασάμε ως επαναληπτικώς δικαιωμένο απόφθεγμα. Δεν είναι η φύση ασθενής ή ελαττωματική, είναι η κοινωνία. Δεν είναι η κοινωνική φύση, είναι η κοινότητα. Υποθάλπτει, σιγοντάρει, καλλιεργεί νοσηρά συμπλέγματα και αντιλήψεις.
Αλλά εμείς είμαστε καλά και είμαστε ανεπίληπτοι. Υπογραμμίζουμε την υγεία και την ανωτερότητά μας με λόγο καταγγελτικό, συναισθηματικό, ποιητικό, αποφθεγματικό. Αφορίζουμε το φρικώδες με λόγια της φρίκης. Ο χριστιανικός εαυτός μας ριγεί μπροστά στην αγιοσύνη του θύματος, αλλά δεν μας περισσεύει ρίγος για τις ρωγμές του αμαρτωλού, το πάθος του θηρίου, την απώλεια του απωλολότος. Ο Ιούδας κρεμιέται μονάχος, χωρίς υπεράσπιση και χωρίς ψαλμούς. Και αν ακόμα δεν κρεμαστεί, οφείλει να το κάνει. Αν τότε τον λυπηθεί κανείς, θα είναι ο Ιησούς ή ο ποιητής, αλλά όχι εμείς. Εμείς είμαστε καλοί. Ετσι δεν είναι μαμά; Πιάνουμε τη μητέρα από τη φούστα και διεκδικούμε με φωνές, χειρονομίες, σταυροκοπήματα και αφορισμούς, την επιδοκιμασία της. Ευτυχώς που η τεχνολογία έχει προχωρήσει και το έχει απλοποιήσει αυτό: Αρκεί μια περιποιημένη ανάρτηση ή το κατάλληλο λάικ. Αλλά μετά έγινε σεισμός και αλλάξαμε θέμα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:34:36]