ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πρόεδρος με χιούμορ

Πρόεδρος με χιούμορ



Ο νέος πρόεδρος της Βουλής πήρε πάρα πολλές ψήφους. Εχοντας και το προηγούμενο ότι κάτι αντίστοιχο συνέβη με τη υποψηφιότητα της Ζωή Κωνσταντοπούλου, το 2015 (ΣΣ: Το σύνθημα «αποφασίζουμε για τη Ζωή μας» είναι άσχετο), παρατηρούμε μια διάθεση για συμβολική επίδειξη σεβασμού στην υπερπαραταξιακή σημασία των δημοκρατικών θεσμών, και δη τη Βουλή που είναι η κορωνίδα τους. Αυτό είναι καλό. Και κάτι μας λέει ότι δεν είναι υποκριτικό. Ή τουλάχιστον δεν υποκρίνονται όλοι όταν συμμορφώνονται στην κατεύθυνση που δίνουν οι ηγεσίες. Είναι μια κατεύθυνση που λέει ότι οι διαφωνίες και οι συγκρούσεις μας κείνται εντός του δημοκρατικού πλαισίου (δηλώνοντας το ΚΚΕ ψυχρή παρουσία και ουδέτερη θέση, η δήλωσή του αυτή σημαίνει ότι δεν αποδέχεται το πλαίσιο αυτό, κάτι που θα μπορούσες να σεβαστείς εάν δεν είχε υποδείξει λατρεία προς πρότυπα διόλου δημοκρατικά), μαζί με μια συμβολική επίδειξη σεβασμού προς την σχετικά, έστω, πλειοψηφούσα λαϊκή βούληση, νωπά καταγεγραμμένη στην κάλπη. Μέσα από τέτοιες συναινετικές χειρονομίες, η Βουλή, οι υπηρέτες του πολιτεύματος, λειτουργούν παιδευτικά προς την κοινωνία. Εχει την αξία του αυτό, σε ένα περιβάλλον αγανάκτησης και αποστροφής προς τα θέσμια, το οποίο δηλητηριάζει τους νέους ανθρώπους.
Ο νέος Πρόεδρος της Βουλής- ο οποίος, παρεμπιπτόντως, καιρό τώρα δίνει δείγματα σπινθηροβόλου ανθρώπου με ροπή στα παροιμιώδη αποφθέγματα, αν κρίνουμε από τις ειδικές στήλες του κεντρικού τύπου, όπου φαίνονται οι, διαπαραταξιακές, πολύ συχνά, δικτυώσεις μεταξύ πολιτικών και δημοσιογράφων- ανήγγειλε ότι σκοπεύει να υπηρετήσει το αξίωμά του με προσανατολισμό στην υπεράσπιση του κύρους του Κοινοβουλίου, αλλά και του θεσμού του βουλευτή, τον οποίο σκοπεύει να κατοχυρώσει έναντι της συμπίεσης που ασκεί ο πλειοψηφικός (βλέπε προεδροκεντρικός) καταναγκασμός στους κόλπους των κομμάτων.
Ο διπλός αυτός στόχος μπορεί να διαβαστεί σαν μια πρόθεση να προστατεύσει τους πολίτες από τον ίδιο τον εαυτό τους. Πρόσωπα και ομάδες που διέσυραν το βουλευτικό αξίωμα, τη Βουλή, τη δημοκρατία, τους στοιχειώδεις κανόνες του φέρεσθαι, αλλά και τη νομοθεσία, αναδείχθηκαν μέσα από τη δική μας ψήφο. Και μάλιστα αναδείχθηκαν ακριβώς με αυτόν τον σκοπό: Να λειτουργήσουν σαν αχαλίνωτοι ταύροι, προς τιμωρία των συστημικών δυνάμεων, ή για να ικανοποιήσουν- εκτονώσουν το δημόσιο αίσθημα. Αλλά και η λάιτ εκδοχή της παρεκτροπής από το βήμα ή το έδρανο της Βουλής, οι οριακές συμπεριφορές, οι ρητορικές ακρότητες και ρηχότητες, έρχονταν να προσομοιώσουν το Κοινοβούλιο με τη λαϊκή αυλή την πραγματική ή την ψηφιακή, σε μια εποχή κατά την οποία η δημοκρατία έπαψε να υπηρετεί το ανώτερο, αλλά αποστολή της έγινε να νομιμοποιήσει το κατώτερο. Οχι απλά σαν επαρκές, αλλά και σαν ιδανικό.
Από την άλλη πλευρά, η προεδροκεντρική λειτουργία στα κόμματα, μικρά και μεγάλα, είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ελληνικής πολιτικής ζωής ήδη από τον 19ο αιώνα και μάλιστα παρατηρούμε ότι- πλην ΚΚΕ- έχει αρχίσει να ακολουθείται μια χαρά και στην αριστερά. Και εγκρίνεται από τους πολίτες. Μάλιστα, όχι απλά εγκρίνεται, αλλά επιδοκιμάζεται. Η πολλή δημοκρατία βλάπτει, λέει ο λαός, εννοώντας τις καταχρηστικές δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν είναι θέμα λαού, φυσικά, αλλά ζήτημα κουλτούρας. Διατηρούμε πατριαρχικές δομές και σ' αυτές οφείλουμε τα πάντα. Οταν το πατριαρχικό εξουσιαστικό σύστημα λειτουργεί, αναγνωρίζουμε μεσίες, εθνάρχες, ηγέτες και μεγαλέξαντρους. Αμα στραβώσει η κατάσταση, παραδινόμαστε στην αμφισβήτηση, τη διάλυση, την αγανάκτηση, και βέβαια την τυφλή, ανερμάτιστη φιλοδοξία. Αυτά βέβαια μπορεί να επέλθουν και χωρίς κρίση, μέσα από έναν πληθωρισμό που προκάλεσε παραμορφώσεις και διαθλάσεις στην Ελλάδα της μετά το 2000 περίοδο. Εκεί χάθηκε η αίσθηση των μεγεθών, των ίσκιων και των αποστάσεων.
Τι είδους μέτρα μπορεί να πάρει ο νέος Πρόεδρος της Βουλής; Ο βασικός του αντίπαλος είναι η πεποίθηση ότι όταν όλα έχουν γκρεμιστεί, οι αξιακοί κώδικες είναι εργαλείο των συστημικών δυνάμεων που απειλούνται. Ο κανονισμός, δηλαδή, είναι ο φερετζές του κατεστημένου. Και η πεποίθηση αυτή είναι τόσο πολύ διαδεδομένη στη χώρα που δεν μαζεύεται εύκολα. Του ευχόμαστε, τουλάχιστον, μια που έχει χιούμορ, να το διασκεδάσει όσο καλύτερα μπορεί. Είναι κρίμα, όταν αποτυγχάνεις κάνοντας το καλό, να στενοχωριέσαι.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [02:41:44]