ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Τι δεν είπε ο Θουκυδίδης



Γιατί λοιπόν έχασε τις εκλογές ο Απόστολος Κατσιφάρας; Το ερώτημα αυτό- που άρχισε από χθες να αναλύεται στους κόλπους της παράταξής του- συζητήθηκε αρκετά, αλλά όχι σε μεγάλη ένταση. Αυτό σημαίνει ότι η ήττα ήρθε φυσιολογικά, σαν να μην αποτέλεσε έκπληξη. Πάει να πει ότι ακόμα και όσοι τον ψήφισαν, κατανοούν τους λόγους για τους οποίους τον καταψήφισαν κάποιοι άλλοι ή υπερψήφισαν τους αντιπάλους του.
Δεν είναι καλός οιωνός να πηγαίνεις σε εκλογές και να μην έχεις ενθουσιώδη, αν όχι φανατικό, τον ίδιο τον κόσμο που σε στηρίζει. Σε μεγάλο βαθμό οι εκλογές κρίνονται στο καφενείο, στη συνάθροιση, στον επαγγελματικό χώρο, στη αρθρογραφία στον τύπο, και πλέον στο κλίμα που διαμορφώνεται στο διαδίκτυο.Τι να σε κάνω αν απλά και μόνο με ψηφίζεις χωρίς να έχεις πει μια κουβέντα υπέρ μου; Αλλά μήπως εγώ φέρω την ευθύνη, που δεν αισθάνεσαι να έχεις λόγους να τσακωθείς για λογαριασμό μου; Από τότε που αποδυναμώθηκε ο ρόλος του Μπλε ή του Πράσινου στοιχείου στη διαμόρφωση της πολιτικής κρίσης, τότε πρέπει κανείς να είναι δυνατός σε άλλα στοιχεία.
Οι εκλογές, όπως και το ποδόσφαιρο, είναι ένα πεδίο στο οποίο επιδρούν διάφοροι παράγοντες. Το τελικό αποτέλεσμα καθορίζεται από την έκβαση της αλληλεπίδρασης και από το τελευταίον εκβάν κρίνονται τα πρότερον υπάρξαντα, που λέει ο Θουκυδίδης: Με άλλα λόγια, όταν έχουμε κερδίσει ή χάσει, ξέρουμε γιατί αυτό έχει συμβεί, όπως βέβαια ξέρουμε γιατί θα μπορούσε να είχε συμβεί το αντίθετό του, δικαιώνονται οι στρατηγικές ή διαψεύδονται. Ομως, δεν παίζουν όλα τον ρόλο που νομίζουμε. Ή τουλάχιστον, ο ρόλος κάθε παράγοντα δεν είναι απαραίτητα καθοριστικός.
Αν είχαμε την τιμή, ωστόσο, να μετέχουμε στην ενδοσκόπηση που διεξάγει η παράταξη του απερχόμενου Περιφερειάρχη, θα προτείναμε τα εξής σημεία:
@Η αίσθηση του καταχρηστικού αιτήματος: Ενα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, ακόμα και εντός του πολιτικού χώρου του Περιφερειάρχη, είχαν την αίσθηση ότι ο Απ. Κατσιφάρας ανήκει στη χορεία των συμπατριωτών που δεν έχασαν τίποτα μέσα στην κρίση (και αυτό ήταν το πρώτο που είχε παρατηρήσει ο Ν Φαρμάκης, και το αξιοποίησε). Συνεπώς, η προσπάθειά του να πετύχει μια ακόμα θητεία, άρχισε να φεύγει από τα όρια της θεμιτής φιλοδοξίας και να περνάει στην περιοχή της προνομιακής εξασφάλισης, και μάλιστα στο όνομα της παράταξης, και με τις πλάτες της. Αυτά, μετά από κάποια στιγμή, ενοχλούν. Και ερεθίζουν τα ενδιάμεσα πολιτικά και κοινωνικά στελέχη που δεν είχαν αυτή την τύχη, αλλά αντίθετα υπέστησαν όλες τις συνέπειες της καταβύθισης του πολιτικού τους χώρου, ενώ ο κ. Κατσιφάρας καμία. Η θεωρία της υπονόμευσης, στην οποία κατέληξαν τα στελέχη της περιοχής Κατσιφάρα, είναι λειψή αν δεν εξεταστούν πιο ανθρώπινα τα αίτιά της.
@Η ατυχής βάση της σύμπραξης. Αριθμητικά δεν ήταν κακή ιδέα η συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πολιτικά όμως στήθηκε με τρόπο άτσαλο και κραυγαλέα αντιφατικό. Αντί να επιτραπεί στον ΣΥΡΙΖΑ να υποδείξει την περιφερειακή αρχή σαν υπόδειγμα αυτοδιοικητικού μοντέλου εξ απόψεως αποτελεσματικότητας και προτεραιοτήτων, του επετράπη να την υιοθετήσει και να τη μετατρέψει σε μοντέλο απορρόφησης της κεντροαριστεράς, σαν να μην έχει υπάρξει το νωπό, βαρύ παρελθόν της σκαιής μεταχείρισης του πρώην ΠΑΣΟΚ και των ανθρώπων του από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να δοθεί μια εύσχημη λύση στον ΣΥΡΙΖΑ να έχει να λέει ότι κάτι βρήκε να στηρίζει στην αυτοδιοίκηση, επιβλήθηκε στον Α. Κατσιφάρα μια υπερβάλλουσα και αχρείαστη υπερσυγκατάβαση απέναντι στην κυβέρνηση, η οποία υπογραμμίστηκε και σημειολογικά. Η διάσταση αυτή, φυσικά, ήρθε να δέσει με την πρώτη: Η επιδίωξη της νέας θητείας φάνηκε να συγχωρεί μεγάλες εκπτώσεις και συμβιβασμούς που ερέθισαν τη βάση και τα στελέχη, και άρχισαν να προκαλούν αρνητική δυναμική. Στο σημείο αυτό, πάντως, είναι απορίας άξιο γιατί άφησε το ΚΙΝΑΛ να του ξεφύγει το ζήτημα και δεν φρόντισε να το ελέγξει εγκαίρως, συναποφασίζοντας άτυπα με τον ΣΥΡΙΖΑ μια γραμμή κομματικής υποχώρησης και υπόκλισης στην αυτοδιοικητική ανεξαρτησία. Κατέληξε η ηγεσία του ΚΙΝΑΛ σε μια γραμμή «αν κερδίσεις, κερδίσαμε, αν χάσεις έχασες», χωρίς να ξέρει πώς να διαχειριστεί στο μεταξύ την παράταξη Σπηλιόπουλου (στην οποία επέρεψε να υπάρξει, καθώς ήταν κοινό μυστικό ότι σχηματιζόταν), για να επιλέξει να ρίξει βάρος τα τελευταία 24ωρα, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς αν ήταν ο ΚΙΝΑΛ- Αποστόλης που στηριζόταν ή ο Παπανδρέου- Κατσιφάρας. Είναι σχεδόν κωμικό ότι η ηγεσία ρίχτηκε στη μάχη της στήριξης χωρίς να βοηθάει, αλλά παίρνοντας παραπάνω μερίδιο ήττας από αυτό που της αναλογούσε. Πάνω που χάναμε, κατεβήκαμε στην Πάτρα για να φωτογραφηθούμε. Στο μεταξύ, το ίδιο το ΚΙΝΑΛ έχει αρχίσει να κλείνει σαν κόμμα και δεν είναι η ιδέα μας.
@Η υποτίμηση της αντίπαλης περιοχής. Βλέποντας ο Α. Κατσιφάρας τον Α. Κατσανιώτη να προσανατολίζεται προς τη Βουλή, δεν διέβλεπε κίνδυνο.
@Το τάιμινγκ. Οι εκλογές έγιναν στο χρονικό σημείο κατά το οποίο η κάμψη της δημοτικότητας Τσίπρα άρχισε να ενισχύει ραγδαίως ανοδικά κάποια ρεύματα που ζητούσαν μεταβολή (δέκα μονάδες υπέρ Μητσοτάκη, και Φαρμάκης), αλλά και αυθεντικότητα (40% Πελετίδης). Το αίτημα αυτό φάνηκε να έχει και τοπικά χαρακτηριστικά: Αιτωλοακαρνανία και Ηλεία έδειξαν ότι δεν θέλουν να γίνει κανονισμός η αχαϊκή εντοπιότητα του περιφερειάρχη, να μην εξελιχθεί ο θεσμός σε πασσαλίκι αχαιών.
Αλλά μπορεί και να το κουράσαμε. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά, αν το καλοσκεφτείς. Ολοι χάνουν κάποια στιγμή εκλογές και αντικαθίστανται. Για ποιό λόγο; Επειδή έχουμε δημοκρατία, και δημοκρατία σημαίνει αλλαγή, εναλλαγή, και όλα αυτά τα οποία άλλοτε λειτουργούν υπέρ σου και άλλοτε εναντίον σου. Αυτό δεν το είπε ο Θουκυδίδης, αλλά το λέει η ζωή.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:14:07]