ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Θανάσης Κούστας στην «ΠτΚ»: Νοσταλγία για το παρελθόν, προσδοκίες για το μέλλον

Ο Θανάσης Κούστας στην «ΠτΚ»: Νοσταλγία για το παρελθόν, προσδοκίες για το μέλλον



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
«Εμεινε καιρό στην εταζέρα»: Το νέο του βιβλίο (εκδ. «Το Δόντι») ξέχειλο από εικόνες, μνήμες πληροφορίες, έως και ξεχασμένες λέξεις, ζωντανεύει δύο δεκαετίες, με την Πάτρα και την Αθήνα πρωταγωνίστριες στη ζωή και την καρδιά του. Ο Θανάσης Κούστας μάς συστήνει το βιβλίο του, ανοίγοντας συνάμα και τα πιο προσωπικά του «χαρτιά».
Στις «Αγκινάρες με αλάτι», το προηγούμενο βιβλίο σας, το 10χρονο αγοράκι που ήσασταν αποχαιρετούσε την Πάτρα, για την πρωτεύουσα. Το ξανασυναντάμε εδώ, σε νέες… περιπέτειες. Πώς ήρθε η συνέχεια;
Η πρώτη μου προσπάθεια με τη βιωματική αφήγηση στο βιβλίο «Αγκινάρες με αλάτι» ήταν μια αρχική προσέγγιση τέτοιου είδους γραφής, που είχε απρόσμενα πολύ μεγάλη επιτυχία. Το διαπίστωσα από τηλεφωνήματα που δέχθηκα ακόμα και από το εξωτερικό αλλά και από τους πολλούς νέους φίλους που έκανα με αφορμή το βιβλίο. Ετσι, πήρα την απόφαση να συνεχίσω την αφήγηση καταγράφοντας εικόνες, γειτονιές, πληροφορίες, συμπεριφορές αλλά και κοινωνικές προεκτάσεις παράλληλα με το συναίσθημα που προκύπτει από τέτοιες αφηγήσεις και που δείχνει τη μικρή απόσταση μεταξύ του δραματικού και του ευτράπελου.
Πώς φάνταζε η Αθήνα και η νέα γειτονιά στα μάτια σας; Ηταν εύκολη η προσαρμογή;
Η προσαρμογή ήταν πολύ εύκολη γιατί βρέθηκα σε μια γειτονιά, στο κέντρο της Αθήνας, με πολλές εικόνες. Βρέθηκα σε μια Αθήνα που συνεχώς μεγάλωνε με γοργούς ρυθμούς. Και από τη μία πλευρά ζούσα την ξέφρενη ανοικοδόμηση, τους παλιατζήδες που γύριζαν στις γειτονιές και φόρτωναν την πλατεία Αβυσσηνίας με τον πλούτο των παλιών αρχοντικών αλλά, επίσης, βρέθηκα να κάνω βόλτες γύρω από το Ηρώδειο και την Ακρόπολη, την εποχή που ο Πικιώνης άλλαζε το τοπίο, ξεκίναγε το θέατρο της Δόρας Στράτου και το Φεστιβάλ ανέβαζε συνεχώς ιστορικές παραστάσεις στο Ηρώδειο.

Αθήνα-Πάτρα. Σε ποια σημεία κέρδιζε η μία την άλλη, εκείνη την εποχή;
Η Πάτρα ζούσε τη δική της ακμή. Το λιμάνι γεμάτο καράβια γενικού φορτίου, που φόρτωναν και ξεφόρτωναν προϊόντα και εμπορεύματα, συμμετέχοντας στον πλούτο της βιομηχανίας και του εμπορίου. Η παραλιακή της ζώνη και το Μαρκάτο ήταν οι τόποι μου. Οι ρυθμοί της, όμως, ήταν πιο αργοί… Η Αθήνα ζούσε την έντονη αστυφιλία, γιγαντωνόταν και μαζί με αυτή και οι εικόνες που διαδέχονταν η μια την άλλη είτε αφορούσαν την καθημερινότητα είτε τις μεγάλες παραστάσεις.


«Διαμερίσματα με λουτροκαμπινέ (Περιφρόνα με γλυκειά μου)» κεφάλαιο αφιερωμένο στις δακρύβρεχτες ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες. Πείτε μας για τον συνδυασμό που κάνατε.
Τα διαμερίσματα με λουτροκαμπινέ ήταν η πολυτέλεια που δεν είχαν οι οικογένειες που έφθαναν στην Αθήνα για να ξεχάσουν τα βάσανά τους και να ζήσουν μια καλύτερη ζωή, όπως τα περιγράφω. Από την άλλη πλευρά, ξεφύτρωναν οι συνοικιακοί κινηματογράφοι που αποτελούσαν για πολλούς ίσως και τη μοναδική διασκέδαση. Οι μαυρόασπρες δραματικές ταινίες με Ξανθοπουλο, Μάρθα Βούρτση, Γιώργο Καμπανέλλη κ.λπ. παράγονταν σωρηδόν και είχαν μεγάλη ανταπόκριση. Είναι αλήθεια πως καταγράφοντας τις κοινωνικές ανισότητες, την αδικία, τους ανεκπλήρωτους έρωτες αλλά και τη φτώχεια αντέγραφαν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις συνθήκες που επικρατούσαν σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού που αναζητούσε εναγωνίως διέξοδο στη μεγαλούπολη.

Γνωρίσατε τον ζωγράφο Σπύρο Βασιλείου, φοιτητής κάνατε παρέα με τον Ζωγράφο, ο Τσιτσάνης σάς έβαλε να χορέψετε ζεϊμπέκικο… Τι επίδραση είχαν πάνω σας;
Οι εικόνες αυτές είναι βαθιά εντυπωμένες, και σπουδαίος ζωγράφος Βασιλείου μάς έκανε παρέα όταν παίζαμε μπάλα, τότε δεν δίναμε σημασία γιατί ήταν ο γείτονάς μας, ο φίλος μας. Οι εικόνες με τον Ζωγράφο και τον Τσιτσάνη αλλά και με τον Σαββόπουλο, τον Μπουλά, τον Μητσιά με τη Γαλάνη, τον Ασημο κ.ά., είναι ζωντανές αλλά και δείχνουν πως εκείνη την εποχή η τέχνη ήταν δίπλα μας, μαζί μας, κι εμείς μεγαλώναμε σε ένα περιβάλλον που μας άγγιζε αλλά και μας έπλαθε σαν χαρακτήρες.

Εχετε δηλώσει νοσταλγός του παρελθόντος. Τι θα ξαναζούσατε ευχαρίστως;
Πράγματι είμαι νοσταλγός του παρελθόντος με την έννοια πως λατρεύω την Πάτρα του 1960, όπως την περιγραφώ στο βιβλίο. Τους δρόμους της, το λιμάνι, τα εμπορικά, τις μουσικές, το καρναβάλι. Θα ήθελα να ξαναζήσω την οικονομική της ακμή, τη βιομηχανία, το εμπόριο, το λιμάνι της να έχει ζωή και να προσφέρει εισόδημα. Αλλά είμαι και νοσταλγός των κατοίκων αυτής της εποχής με τις ανθρώπινες συμπεριφορές αλλά και τα ευτράπελα της καθημερινότητας, όπως στα κεφάλαιά μου περιγράφονται.


Η ζωγραφική, το «Παράπονο», οι εκλογές

«Οι εικόνες παγιδεύονται μπροστά μου, αναζητούν διέξοδο, μα δεν τη βρίσκουν. Βαθιά μέσα μου ριζωμένη η τέχνη που αγαπούσα δεν μου έκανε το χατίρι, παρέμεινε εκεί, στάσιμη». Γιατί δεν άνθησε η ζωγραφική; Μήπως το γράψιμο ήρθε να την αντικαταστήσει;
Γενικά, η κάθε τέχνη είναι η συναισθηματική διέξοδος του καλλιτέχνη. Πράγματι η ζωγραφική είναι η τέχνη που με εκφράζει, αλλά οι σπουδές και εν συνεχεία η ενασχόλησή μου με τα κοινά με οδήγησαν σε άλλους δρόμους… Μέχρι σήμερα, τα έργα μου είναι δώρα σε φίλους και κυρίως με εκφράζουν οι μικτές κατασκευές. Εξάλλου, ποτέ δεν είναι αργά. Το γράψιμο έκανε αυτό ακριβώς που λέτε. Είναι πολύ σημαντικό πως οι λέξεις, οι περιγραφές, οι εικόνες εμφανίζονται μπροστά μου πολλές φορές ακάλεστες. Και έτσι τα γραπτά είναι γεμάτα εικόνες και χρώματα και ίσως αυτός να είναι ο λόγος.


Συνδέετε το «Παράπονο» του Ελύτη με κάτι απλό τότε: Την αναγκαστική σας μεταμφίεση σε Κινέζο, στη φωτογραφία στην εταζέρα. Κάνοντας έναν, μέχρι τώρα, απολογισμό, η ζυγαριά κλίνει στα «πρέπει» ή στα «θέλω» σας;
Μα είναι σαφές κατά πού κλίνει και αυτό ίσως θα πρέπει να το πούμε. Από μικρός εκπαιδεύτηκα κοινωνικά στα «πρέπει», η φωτογραφία μού έδωσε την αφορμή να το εκφράσω, όμως προσπάθησα και κατάφερα σε αρκετές περιπτώσεις και τα ισορρόπησα. Τώρα η ζυγαριά κατά πού βρίσκεται, ακόμη δεν μπορώ να το διαγνώσω και το αφήνω στην κρίση του αναγνώστη.

Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές ήσασταν υποψήφιος με τον συνδυασμό του Γρηγόρη. Αλεξόπουλου. Σχόλιό σας για το αποτέλεσμα;
Εχω μεγάλη συμμετοχή εθελοντικής προσφοράς στα κοινά, κοντά 30 χρόνια, σε διοικητικά συμβούλια και σε επιτελικές θέσεις, όπως στον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδος, το Επιμελητήριο Αχαΐας, τον ΟΛΠΑ ΑΕ, το Επιστημονικό Πάρκο κ.ά. Για πρώτη φορά θέλησα να ασχοληθώ με την πόλη μου, γιατί θα ήθελα να συνεισφέρω με τις γνώσεις και τις εμπειρίες μου, καθώς γνωρίζω το σύνολο του επιχειρηματικού και οικονομικού περιβάλλοντος όπως και του αναπτυξιακού προσανατολισμού, τις ευκαιρίες, τις χρηματοδοτήσεις κ.λπ.
Το κριτήριο της συμμετοχής μου δεν είχε κομματικά ή άλλα χαρακτηριστικά, αλλά μόνο της εθελοντικής προσφοράς, με ένα συνδυασμό που ήταν πολυσυλλεκτικός εντελώς αυτοδιοικητικός και με πολύ αξιόλογους συνυποψηφίους. Η συμμετοχή πολλών συνδυασμών από διάφορους πολιτικούς χώρους σίγουρα δεν ωφέλησε την παράταξή μας.
Η πόλη μας έχει πολλά προβλήματα και χρειάζεται συνεργασίες της δημοτικής αρχής με όσους έχουν διάθεση να προσφέρουν αλλά πρέπει να αναγνωριστεί η προσφορά τους. Και βέβαια να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες, όπως χρηματοδοτικά εργαλεία από την ΕΕ, να βάλουμε στόχους που προσφέρουν οικονομική ανάπτυξη και όφελος για τους πολίτες. Οι μοναχικές συμπεριφορές μπορεί πολιτικά να ωφελούν, αλλά δεν ωφελούν την πόλη και τους πολίτες.
Νομίζω πως στο βιβλίο μου, μέσα από τις αφηγήσεις μου, βγαίνουν και οι προσδοκίες μου για την πόλη μας.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 21:23]  Πάτρα:Η ΠΑΣΚ του καθηγητή Σήφη...
[χθες 08:01]  Πάτρα:Απόψε παρουσιάζεται το...
[χθες 21:47]  Η Μαίρη Κανάκη στην «ΠτK»: «Η...
[χθες 14:13]  Πάτρα: Παρουσίαση βιβλίου του Σήφη...
[χθες 14:15]  Αναστασία Δημητροπούλου στην...
[χθες 10:30]  Δ.Μπρούχος:«Ποιήματα: Ερείπια των...
[χθες 22:54]  Xρήστος Αναστασόπουλος: Το...
[χθες 18:54]  Ο Ευάγγελος Αυδίκος στην «ΠτΚ»:...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [09:34:05]