ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Διάλογος Τεχνών: Μια ιδιαίτερη παράσταση

Θέατρο: Διάλογος Τεχνών: Μια ιδιαίτερη παράσταση



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Οταν ο θεϊκός Μιχαήλ Αγγελος εμπνέει και η έμπνευση μετουσιώνεται σε δημιουργική σκηνική performance, είναι εύλογο να προκαλείται το ενδιαφέρον και η γεύση της εμπειρίας να είναι ξεχωριστή. Ο λόγος για τη χοροθεατρική παράσταση «Pieta II», που έκανε πρεμιέρα στις 16 Απριλίου στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, έχοντας ως έναυσμα την ομώνυμη γλυπτή σύνθεση του κορυφαίου δημιουργού της Αναγέννησης, που φιλοξενείται στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Μια χορο-ωδή αφιερωμένη στην καλλιτεχνία του, συντονισμένη με το αναπαραστατικό κλίμα των ημερών των Παθών του Κυρίου.
Η πηγή έμπνευσής της αποτελεί μια μεγάλη στιγμή της παγκόσμιας καλλιτεχνικής δημιουργίας, και εντάσσεται στη θεματική της Δυτικής χριστιανικής ζωγραφικής και γλυπτικής, που αποτυπώνει τον ανείπωτο θρήνο της Παναγίας για τον Ιησού με ένα σταθερό τρόπο: με τη μορφή της καθήμενη να κρατά στα πόδια της το νεκρό σώμα του γιού της, μετά την αποκαθήλωση από το σταυρό του μαρτυρίου. Παραλλαγές του θέματος της Pieta είναι «Ο Θρήνος μπροστά στο νεκρό Ιησού» (The Lamentation) και η «Αποκαθήλωση» (Deposition) με την Παναγία άλλοτε ως Dolorosa (θλιμμένη) και Lacrimosa (δακρυσμένη) ή ως Mater Stabat. Ανάμεσα στις πολλές Pieta, που γεννήθηκαν από τη σμίλη ή τον χρωστήρα μεγάλων καλλιτεχνών (Τιτσιάνο, Καραβάτζιο και Καράτσι, Ελ Γκρέκο, Μπελλίνι και Ουίλλιαμ Μπλέικ, Μπουγκερώ, Βαν Γκογκ και Νταλί), η Pieta του Μικελάντζελο (1499) πορεύεται μέσα στους αιώνες μοναδική και ξεχωριστή.
Η χορογράφος Antonia Οικονόμου, στην οποία ανήκει η ιδέα και η σύλληψη για την «Pieta II», θεωρώντας ότι η τέχνη είναι ένα καλλιτεχνικό πεδίο χωρίς όρια, μέσα στο οποίο μπορούν να συνυπάρξουν όλες οι επιμέρους μορφές της, είδε στο γλυπτό του Μιχαήλ Αγγέλου ότι ενυπάρχει έντονη προδιάθεση κίνησης και ότι από μόνο του δημιουργεί στο δέκτη-θεατή διαφορετικές αισθητικές εμπειρίες. Παρόλο που στην απόδοση του θέματος κυριαρχεί το αναπόφευκτο και αναγκαίο πάθος αλλά και η αποδοχή του ασύλληπτου θρήνου, παρόλο που δεσπόζει η εικόνα του θανάτου, το νεκρό σώμα του Ιησού στην αγκαλιά της Παρθένου δεν παύει να μεταδίδει μια αίσθηση γαλήνης και αγαλλίασης, όπως και κάθε άγαλμα στην αρχική του στοχοθεσία (η λέξη εκ του αγάλλομαι).
Η δημιουργός της πρωτότυπης παράστασης, έχοντας παράλληλα την αρματωσιά της ιστορίας της τέχνης, που έχει αποφανθεί όχι μόνο το αυτονόητο, ότι δηλαδή για ένα γλύπτη το σώμα αποτελεί στοιχείο - κλειδί για την καλλιτεχνία του αλλά και ότι ο Μιχαήλ Αγγελος εστιάζει στα έργα του στην ομορφιά, τη μυϊκή δύναμη και την ακραία κινητικότητα του σώματος και όχι στην ιδεαλιστική μορφή του, σχεδίασε τη φόρμα της κίνησης, επεκτείνοντας τη χορογραφία της με βάση τη σπουδή του συνολικού έργου του αναγεννησιακού καλλιτέχνη.
Το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της σύλληψης της ιδέας και της υλοποίησής της, βασισμένο σε γερά θεμέλια, δικαίωσε το τολμηρό της εγχείρημα. Μια ακολουθία από διαρκώς εναλλασσόμενες εικόνες ξεδιπλώθηκε στη σκηνή με αργούς ρυθμούς, οι οποίες αν και φαινομενικά ασύνδετες και αποσπασματικές, ήσαν όλες τους εμποτισμένες στη διαδικασία μιας τελετουργίας, αναδεικνύοντας το θρήνο και τη στοργή, τη γαλήνη και την έκσταση, όπως απαιτούσε το θέμα αλλά και τη ζωή του καλλιτέχνη, ο οποίος με το καλέμι και το σφυρί λάξευσε στο άψυχο μάρμαρο χιλιάδες συγκινήσεις.
Επτά εξαιρετικοί χορευτές (Ξένια Ταμπούρλου, Περικλής Πετράκης, Ξένια Σταθούλη, Παύλος Λυκούδης, Σοφία Κουρτέση, Klaus Shehaj, Aidi Ormeni) ντυμένοι λιτά, μετέφρασαν τη φαινομενική ακαμψία της Pieta και άλλων γλυπτών συνθέσεων του Μικελάντζελο σε κίνηση και αέναη δράση, διάρκειας 65 λεπτών, με όργανο το σώμα τους, άλλοτε ως ολότητα και άλλοτε στην αποδόμησή του -με τον θώρακα να πάλλεται ρυθμικά, τα ακροδάκτυλα να αγγίζουν ευλαβικά, αργά και νωχελικά, τους μυς και τις φλέβες σε ένταση.
Συνοδεύτηκαν ιδανικά από τους ζωντανούς ήχους του Σωτήρη Τσόλη, που απέδωσε παρέα με το κοντραμπάσο του ο Λάμπρος Παπανικολάου ως άλλος μουσικός ιεροφάντης της παράστασης, με το ηχοτοπίο να συμπληρώνεται από τις ηχογραφημένες συνθέσεις του Γιώργου Κραββαρίτη.
Ενας δημιουργικός διάλογος ανάμεσα στη γλυπτική, τον χορό και τη μουσική. Μια τολμηρή ερμηνεία και θαρραλέα απόδοση ενός από τα μεγαλειωδέστερα γλυπτά της αναγεννησιακής περιόδου αλλά και όλων των εποχών.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 15:04]  Πάτρα:«Ζεϊμπέκικο-9 σημάδια στον...
[χθες 12:56]  H τρίτη και τελευταία εμφάνιση των...
[χθες 11:34]  Πάτρα: Συναυλία την Κυριακή από το...
[χθες 15:03]  Πάτρα:Στο θεατράκι της Κρήνης, η...
[χθες 13:53]  Η συναυλία για τον Μίκη - Μήνυμα...
[χθες 11:34]  Πάτρα: Την Πέμπτη "Οι Προσευχές...
[χθες 10:50]  Πάτρα: Την επόμενη βδομάδα η...
[χθες 09:33]  Πάτρα: Εργαστήριο ρητορικής για...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:10:46]