ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αθηνά Καλλιμάνη: Η γυναίκα της σκηνοθεσίας

Αθηνά Καλλιμάνη: Η γυναίκα της σκηνοθεσίας



Μέσα στο χάος και τις ατέλειες της εποχής μας, έχει ένα μαγικό ρυθμό καθημερινότητας που δεν τον συναντάς πουθενά αλλού. Δουλεύει ασταμάτητα και αστείρευτα με ένα ταλέντο που πηγάζει από κάθε κύτταρο της ανθρώπινης ύπαρξής της. Πάνω σε μια θεατρική σκηνή μπορεί να «χωρέσει» όλες τις ιστορίες του κόσμου, να «αιχμαλωτίσει» σκέψεις, βλέμματα και συναισθήματα, να δώσει σε έναν «άψυχο» πεζό λόγο, ζωή. Αντισυμβατική, επίμονη, αεικίνητη, τελειομανής κι από την άλλη, απλή, ευαίσθητη, ανθρώπινη με γεμάτες «αποσκευές» από θεατρικές παραστάσεις, η Αθηνά Καλλιμάνη σκηνοθετεί αρκετά χρόνια τώρα, τη θεατρική ομάδα της «Πολυφωνικής» με ανιδιοτελή προσφορά επιθυμώντας να δώσει το «στίγμα» της στην κοινωνία της Πάτρας.
Μαθηματικός και καθηγήτρια Πληροφορικής, βρίσκεται πάντα δίπλα στους μαθητές της προσπαθώντας να πιάσει τον «παλμό» της ίδιας της ζωής για την ομορφιά της διεκδίκησης καλώντας τους, ταυτόχρονα, να ξεπεράσουν τα όριά τους, τις καταγεγραμμένες δυνατότητές τους για να κατακτήσουν το αδύνατο.
Ποια εσωτερική ανάγκη σας οδήγησε στα θεατρικά-σκηνοθετικά βήματά σας;
Προϋπήρχε. Θα έλεγα πως δόθηκαν οι κατάλληλες ευκαιρίες στη συνέχεια. Το εναρκτήριο λάκτισμα έγινε με το χορό. Ο χορός για μένα είναι ερμηνεία, έκφραση. Από την άλλη, λάτρευα και το «Θέατρο Σκιών». Το έβλεπα ως μια αριστοφανική πράξη. Ετσι, από πολύ νωρίς, έψαχνα να βρω συνεργάτες με καλλιτεχνικές ανησυχίες για να μπορέσουμε να συνδημιουργήσουμε.

Πώς ξεκινάει η σχέση σας με το θεατρικό τμήμα της Πολυφωνικής και πώς αποφασίσατε να «επενδύσετε» σκηνοθετικά στο συγκεκριμένο θεατρικό εργαστήρι;
Το θεατρικό εργαστήρι, επίσημα, το ανέλαβα το 2010. Hταν μια ανάγκη του Καλλιτεχνικού Οργανισμού και του διευθυντή του, Σταύρου Σολωμού, να αναπτυχθούν και άλλοι τομείς μέσα στην Πολυφωνική. Η πρώτη δουλειά μου, ανεπίσημα, ήταν όταν έκανα τη σκηνοθεσία σε μια μουσική συναυλία του Νότη Μαυρουδή και παράλληλα βοηθούσα στην κινησιολογία της χορωδίας. Ετσι, όταν μου έγινε η πρόταση, την αποδέχθηκα, θεωρώντας ότι το θεατρικό ταξίδι θα ήταν πιο ιδιαίτερο, αφού πίσω μου θα είχα ένα υποστηρικτικό περιβάλλον.

Διαλέξτε δύο χαρακτηριστικά έργα που έχετε ανεβάσει μέχρι τώρα και μιλήστε μας επιγραμματικά γι' αυτά…
Αγαπώ την παιδική σκηνή που θεωρώ ένα ιδιαίτερο και δύσκολο είδος θεάτρου. Η πρώτη ήταν «Τα Γουρουνάκια Κουμπαράδες» με ένα πλήθος ατόμων να τους βλέπεις να παίζουν με διάχυτη ζωντάνια πάνω στη σκηνή. Η δεύτερη ήταν το «Homo, Homini, Lupus», μια αντιρατσιστική, αντιπολεμική, κινηματική θεατρική παράσταση η οποία μέσα από την ποίηση αναζητά το συνάνθρωπο για τον άνθρωπο που πάσχει, είτε ως πρόσφυγας είτε ως θύμα του πολέμου είτε ως θύμα της απληστίας των καιρών.

Τα έργα που επιλέγετε, πού απευθύνονται; Τι μηνύματα θέλετε να προβάλλετε μέσα από αυτά;
Ολα τα μέλη του θεατρικού εργαστηρίου θέτουμε στους εαυτούς μας πρώτα από όλα, αλλά και στους θεατές ερωτήματα για κοινωνικά ζητήματα (ρατσισμός, ειρήνη, διαφορετικότητα). Στόχος μας είναι να απευθυνόμαστε σε ένα ευρύ κοινό ώστε ολοκληρώνοντας μία παράσταση να αποτυπώνεται ένας προβληματισμός. Ισως έτσι βελτιωνόμαστε έστω και ελάχιστα ώστε να μην απορρίπτουμε ο ένας τον άλλον, ακόμα κι αν βρισκόμαστε σε διαφορετικές όχθες.

Ανεβάσατε «Τα Μάγια της Πεταλούδας» του Λόρκα. Τι κοινωνικό μήνυμα θέλει να περάσει ο ποιητής μέσα από αυτό το «παραμύθι»; Πώς το αποδίδετε, από την πλευρά σας, όσο πιο πιστά γίνεται στους σημερινούς νέους;
Σαράντα μέλη του θεατρικού εργαστηρίου Πολυφωνικής μεταμορφώθηκαν σε μία πολύχρωμη κοινότητα εντόμων και μέσα από την πρωτότυπη μουσική, το τραγούδι και τον χορό, έστησαν έναν καινούργιο τρόπο αφήγησης του κλασικού αριστουργήματος. Ο Λόρκα χρησιμοποίησε ένα παραμύθι για να υπογραμμίσει, ότι όλα τα ζωντανά όντα, είναι ίδια στην πλάση, και ότι η αγάπη γεννιέται με την ίδια ένταση σε κάθε εκδήλωση της ζωής. Οι δύο παραστάσεις δόθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων», με τη συνδιοργάνωση του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου και με στόχο τη συγκέντρωση τροφίμων για το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Πατρέων.

Κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζει η ερωτική αγάπη. Η αγάπη είναι γιατρικό για όλους;
Σε οποιοδήποτε τομέα, οδηγός είναι η αγάπη. Αν αγαπάς τον άλλον -υπερνικώντας το «εγώ» σου, τις προσωπικές ανάγκες σου, το ναρκισσισμό σου, τότε μόνο μπορείς να ζήσεις πραγματικά και να προσφέρεις, πρώτα απ' όλα στον εαυτό σου και μετά, στο συνάνθρωπό σου.

«Δίκτυ ασφαλείας», δηλαδή, οι ανθρώπινες σχέσεις;
Οι σχέσεις, μεταξύ των ανθρώπων, πρέπει να είναι πολύ δυνατές. Ακόμη και με τον σύντροφό σου, μπορείς να πορεύεσαι στη ζωή, χωρίς να του δημιουργείς πρόβλημα στην ελευθερία του, αλλά, ούτε κι αυτός να δημιουργεί πρόβλημα στη δική σου ελευθερία. Αν αυτή η σχέση είναι στημένη πάνω σε αυτό που προανέφερα, τότε πιστεύω ότι αυτό είναι η δύναμη της αληθινής ζωής.

Στη σκληράδα των καιρών μας, ο Λόρκα είναι πομπός ανθρωπιάς;
Με ένα μεγαλειώδη, απλό τρόπο. Στην εξέλιξη του έργου- το διαπίστωσαν και οι ίδιοι ηθοποιοί που είχαν ενστάσεις αρχικά-αν μπορεί να σταθεί στην «πεζή» εποχή μας και μάλιστα το λάτρεψαν.

Να αναφερθούμε λίγο και στους συντελεστές της παράστασης…
Θέλω να ευχαριστήσω τη Δόμνα Τεκτωνίδου για τα κοστούμια, το Γιάννη Παππά του Video Art που είναι στυλοβάτης όλα αυτά τα χρόνια, τον Περικλή Παπαδόπουλο, τη Μαύρα Κωνσταντίνου για τη σύνθεση της πρωτότυπης μουσικής. Ακόμα τους μουσικούς μας, Σέργιο Σοϊλέ, τις πιανίστες Μαρία Μυλωνά, Ελενα Φέντκο, την ερμηνεύτρια, Μαρία Ρούτση και τον φωτογράφο Αρη Ζησιμάτο. Από φέτος, έχουμε κοντά μας κι έναν νέο συνεργάτη που μαγεύει με τις δημιουργίες του, ο οποίος κατασκεύασε τα καπέλα και τα αξεσουάρ της παράστασης, τον Δημήτρη Ράπτη.
Για να σκηνοθετήσετε, τι συνθήκες πρέπει να επικρατούν και πάνω στη σκηνή και πίσω στα παρασκήνια;
Ο κόπος είναι ιδιαίτερος. Λειτουργώ συνολικά για όλη την ομάδα, αλλά και ξεχωριστά με κάθε άτομο. Το κάθε άτομο το δουλεύω μόνο του, έτσι ώστε να ξεφεύγει από τις αναστολές του, να δυναμώνει και να ανακαλύπτει τις δικές του προσωπικές τάσεις και δυνατότητες ξεκινώντας από τον λόγο (πολύ καλή άρθρωση) μέχρι να ξετυλιχθεί πάνω στη σκηνή σε όλα τα επίπεδα.
Ο εθελοντισμός, τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;
Είναι μια επιλογή ζωής. Δεν μπορώ να κοστολογήσω τη δουλειά που κάνω, επομένως, συνεχίζω να έχω την ελευθερία των επιλογών μου και ταυτόχρονα μου δίνεται η δυνατότητα να διεκδικώ χώρους και συνεργασίες, να τολμώ να ζητάω από ανθρώπους που έχουν την ίδια διάθεση εθελοντικής προσφοράς, έτσι ώστε να προσφέρουμε στην πόλη μας, όλοι μαζί, σε οργανισμούς, όπως το «Χαμόγελο του Παιδιού», το «Αγκαλιάζω», το «ΚΕΘΕΑ».
Νιώθετε γεμάτη για ό,τι έχετε καταφέρει μέχρι τώρα;
Η έμπνευση προκύπτει, οι παραστάσεις δημιουργούνται τυχαία είτε από κάποιες κοινωνικές συνθήκες είτε από κάποιες αφορμές είτε από μια ευαισθητοποίηση ενός συμβάντος μέσα στην ομάδα ή την κοινωνία.
Επόμενα θεατρικά σχέδια;
Παιδική σκήνη, τον ερχόμενο Νοέμβριο…!

*Από την Έντυπη Έκδοση - Συνέντευξη στην Άνθη Ροδοπούλου



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[16:33]  Νέα θητεία για την Αναστασία Κουμούση...
[χθες 19:58]  «Δεν υπάρχει ούτε κέρμα. Δεν μπορώ...
[χθες 09:40]  Νίκος Κοντογιαννάτος: Η κουζίνα...
[χθες 12:53]  Απεβίωσε ο ιστορικός και πρώην...
[χθες 08:07]  Πενήντα χρόνια μετά, το ζευγάρι...
[χθες 14:22]  Η Κέιτ Μίντλετον σε αγώνες...
[χθες 09:54]  Πάτρα: Ο άγνωστος Takis του Κάτω...
[χθες 11:51]  Αχαΐα: Εφυγε από τη ζωή ο Μάκης...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [22:29:48]