ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ρουφ γκάρντεν

Ρουφ γκάρντεν



Οι άνθρωποι του Τύπου τελούν υπό κατηγορία εκ μέρους μιας πλατιάς πλειοψηφίας των πολιτών, ίσως και συντριπτικής. Το αποτύπωσε σχηματικά ο δημοσιογράφος Γιάννης Παντελάκης στο βιβλίο του «Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας», που πραγματεύεται 21 περιπτώσεις κιτρινισμού και καταστρατήγησης της δεοντολογίας σε δημοσιεύματα, εκπομπές και αναρτήσεις, στο όνομα εμπορικών και επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων. Υπογράμμισε την υιοθέτηση του συνθήματος «αλήτες- ρουφιάνοι- δημοσιογράφοι», το οποίο εισήχθη από το κουκουλοφορικό κίνημα, από τις μάζες των Αγανακτισμένων διαδηλωτών της κρίσης. Η υιοθέτηση αυτή δεν ήταν προϊόν μιας συγκυριακής στροφής του κοινωνικού πνεύματος. Απλώς η κρίση έδωσε αφορμή και αιτία στον πολύ κόσμο να βγάλει αυτό που είχε ανέκαθεν μέσα του. Μια ζοχάδα κατά «των δημοσιογράφων» που συγκαλύπτουν τις βρωμιές του συστήματος γιατί αποτελούν τσιράκι και λακέ του. Τα εισαγωγικά έχουν σημασία, γιατί το πλατύ κοινό, ταυτίζει τον Τύπο και τα ΜΜΕ με οποιονδήποτε μέλος της μιντιακής κοινότητας, στο πλαίσιο μιας αβάσιμης συνεκδοχής. Το μέρος αντί του όλου. Αυτό είναι απολύτως εσφαλμένο. Τα ΜΜΕ έχουν σύστημα εσωτερικής επιλογής και επεξεργασίας του υλικού που προβάλλουν. Αυτό μπορεί να το εικάζει ο κόσμος, αλλά το προσπερνά: Δεν με νοιάζει ποιός αποφασίζει. Αν αποφασίζεις εσύ, φταις εσύ. Αν αποφασίζει άλλος, φταίς και πάλι εσύ, γιατί κουβαλάς νερό στον μύλο, και δεν εναντιώνεσαι. Βέβαια, αυτός ο ίδιος που το λέει, δεν θα μάλωνε έναν σερβιτόρο για ένα κακοφτιαγμένο ή υπερτιμημένο πιάτο, αντίθετα, θα τον σεβόταν, ως τελευταίο ταπεινό τροχό μιας αλυσίδας που καταπιέζει και τον ίδιον. Στην περίπτωση του τύπου, όμως, δεν ισχύει το ίδιο φιλτράρισμα. Είναι ένοχος και ο τελευταίος συντάκτης.
Τα θυμηθήκαμε αυτά συμπαρουσιάζοντας το βιβλίο του Γιάννη Παντελάκη, στο «Πολύεδρο», με τον Δ. Αβραμίδη και τον ίδιον τον συγγραφεα. Παρατηρήσαμε ότι πολύ γρήγορα το ακροατήριο παρέκαμψε το θέμα του βιβλίου και επιδόθηκε σε συγκρατημένο ή ανοιχτό μάλωμα κατά των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ γενικότερα επειδή κρύβουν αλήθειες και χαϊδεύουν τις εξουσίες για το καλό του κόμματο ή του συστήματος και για τις διαπλοκές των μιντιαρχών.
Αντιτάχθηκε ένας αντίλογος: Μπορεί ο ενημερωτικός κλάδος να μην είναι αγγελικός, μπορεί να κάνει τους συμβιβασμούς του, μπορεί να φιλτράρει την ειδησεογραφία του, και να ρυθμίζει την οπτική του γωνία μαστόρικα κάποιες φορές (μπορεί και όλες τις φορές), αλλά δεν υπάρχει πτυχή της πραγματικότητας που έχει μείνει κρυφή από την κοινή γνώμη. Με απλά λόγια, δεν υπάρχει κανείς μας που ψηφίζει αγνοώντας τι είναι αυτό που ψηφίζει, κάθε φορά. Παρ' όλα αυτά, παραμένουμε αλήτες και ρουφιάνοι (και δημοσιογράφοι), γιατί ο κόσμος σου λέει: Μην κοιτάς τι κάνω εγώ, εγκλωβισμένος στο σύστημα, εσύ κοίτα να ψέλνεις τις εξουσίες ολημερίς και ολονυκτίς, ώστε να έχουν, μέσω εσού, τον φόβο ημών. Και ψέλνε λοιπόν τον δήμαρχο ή τον βουλευτή, τον οποίο εμείς κάποια στιγμή θα συναντήσουμε δι' υπόθεσίν μας, για όσα κάνει για τις υποθέσεις των υπολοίπων.
Η σχέση αυτή μπορεί να διαβαστεί και σαν ιστορία σαγήνης. Οσο και να είναι στα κάτω της η επαγγελματική ενημέρωση, εκπέμπει μια ακτινοβολία. Μεγάλο μέρος των πολιτών θα ήθελε να βρίσκεται στην εστία του προβολέα, όσο και αν η κυρίως δημοσιογραφική δουλειά στερείται οποιασδήποτε λάμψης. Και βγάζει ένα απωθημένο σε βάρος του δημοσιογράφου. Ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης το απωθημένο εκφράζεται με πάθος και οίστρο, γιατί νομιμοποιείται και φορτίζεται από την ενέργεια των γεγονότων. Σε βάρος των ρουφιάνων και των αλητών.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [23:31:12]