ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ψήφος στα 17: έκφραση δημοκρατικότητας ή χειραγώγησης;

Ψήφος στα 17: έκφραση δημοκρατικότητας ή χειραγώγησης;



Του ΜΙΧΑΛΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ *

Το δικαίωμα ψήφου στους 17αρηδες έχει τους πολέμιους και τους υποστηρικτές του. Για τους πρώτους, η ψήφος στα 17 είναι αδιέξοδη και επικίνδυνη διότι είναι είτε χειραγωγούμενη, αφού οι έφηβοι επηρεάζονται από γονείς και συγγενείς, είτε διότι είναι ακόμα «ανώριμοι» λόγω της ιδιαιτερότητας της ηλικίας τους, καθώς ακόμα δεν έχουν «δοκιμαστεί» από τις δυσκολίες της ζωής. Για τους δεύτερους, η ψήφος στα 17 είναι έκφραση δημοκρατικής συμμετοχής και παροχής μιας ευκαιρίας στους εφήβους να εκφράσουν τις πολιτικές τους απόψεις. Αν και έχουν εμπειρική βάση οι επιφυλάξεις των πολέμιων, εν τούτοις θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι δεν μπορεί οι 17αρηδες από τη μια να θεωρούνται ώριμοι να αποφασίσουν για το μέλλον τους ως προς τις μεταλυκειακές τους επιλογές ή να έχουν δίπλωμα οδήγησης ή να έχουν εργασιακά δικαιώματα (η υποχρεωτική εκπαίδευση σταματά στην Α' λυκείου, 15 ετών) και από την άλλη να θεωρούνται ανώριμοι για συμμετοχή σε εκλογικές διαδικασίες.
Από την άλλη μεριά, δεν θα πρέπει να αποδεχτεί κανείς απροϋπόθετα την άποψη ότι η συμμετοχή σε εκλογές συνιστά έκφραση δημοκρατικότητας μιας κοινωνίας. Ο λόγος είναι ότι ακόμα και με δεδομένη την ψήφο των 17αρηδων, τα ερευνητικά δεδομένα από την πολιτική κοινωνιολογία δεν παύουν να αναλύουν τα υψηλά ποσοστά αποχής των νέων, πολιτικής απάθειας και, δυστυχώς, συμμετοχής τους σε «ακραίες» πολιτικές-κομματικές ομάδες. Η αλήθεια είναι ότι ιστορικά η «νεολαία» αποτέλεσε στόχο χειραγώγησης όλων των φασιστικών καθεστώτων του 19ου και του 20ου αιώνα.
Η κοινωνική ιστορία έχει να μας διδάξει πάρα πολλά για τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς που τα καθεστώτα αυτά ανέπτυξαν για να εξαφανίσουν οποιοδήποτε ίχνος ορθολογικής σκέψης και αυτόνομης δράσης στους νέους, στο όνομα είτε του έθνους, της φυλής ή και του «κόμματος». Για να αποφύγουμε τόσο τον πατερναλισμό όσο και την απάθεια ή την εμπλοκή των νέων σε ακρότητες, θα πρέπει να υποστηριχθεί σε επίπεδο εκπαιδευτικής πολιτικής η καλλιέργεια της ιδέας ότι επιχειρηματολογώντας για τα κοινά, επιχειρηματολογούμε για την ύπαρξή μας, αλλά και αντίστροφα. Για να πάψει να αποτελεί η «ανάγκη καλλιέργειας της κριτικής σκέψης» τσιτάτο που αναπαράγεται σε βοηθήματα της έκθεσης για λόγους επίδοσης, είναι απαραίτητο να βάλουμε στις προτεραιότητες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τα ζητήματα πολιτικής παιδείας και όχι να τα θεωρούμε «δευτερεύοντα» σε σχέση με τις ανάγκες του φροντιστηρίου.

* Ο Μιχάλης Χριστοδούλου είναι δρ. Κοινωνιολογίας, μέλος του Εργαστηριακού και Διδακτικού Προσωπικού του Tμήματος Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πατρών.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 20:00]  ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΙ - ΠΑΡΑΚΤΙΟΙ: Μια φλόγα...
[χθες 19:52]  ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΙ - ΠΑΡΑΚΤΙΟΙ: Δεν...
[χθες 19:49]  ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΙ - ΠΑΡΑΚΤΙΟΙ: Δεν...
[χθες 19:40]  ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΙ - ΠΑΡΑΚΤΙΟΙ: Ηταν επί...
[χθες 19:37]  ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΙ - ΠΑΡΑΚΤΙΟΙ: Ωριμάσαμε...
[χθες 19:32]  ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΙ - ΠΑΡΑΚΤΙΟΙ: Είναι...
[χθες 19:25]  ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΙ - ΠΑΡΑΚΤΙΟΙ: Η γνωστή...
[χθες 19:20]  ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΙ - ΠΑΡΑΚΤΙΟΙ: Η Πάτρα...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:01:06]