ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δεν Ξεχνώ, αλλά τι θυμάμαι;

Δεν Ξεχνώ, αλλά τι θυμάμαι;



Το Δεν Ξεχνώ, διάχυτο στην ατμόσφαιρα, και όχι μόνο από τους ηλικιωμένους, που δεν τα είχαν ζήσει εκείνοι βέβαια, αλλά οι γονείς τους. Είμαστε στο Μουσείο, η «Πελοπόννησος» παρουσιάζει ένα ένθετο 48 σελίδων που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο. Στηρίζεται ως επί το πλείστον σε αφηγήσεις μαρτύρων του δράματος του Πόντου, και των απογόνων τους, που καταθέτουν πατρική- μητρική και προσωπική εμπειρία. Το ένθετο έχει ως αφετηρία τον διωγμό των Ποντίων από τις λυσσαλέες τουρκικές δυνάμεις, κυρίως όμως εστιάζει στον θαυματουργό, επικό, συγκινητικό αγώνα των προσφύγων για μια προσωπική και οικογενειακή ανάσταση στα νέα χώματα, σε γαίες που τους έφερε κυρίως η τύχη και η συγκυρία, παρά η επιλογή. Ο αγώνας αυτός επέτρεψε στους ίδιους τη σταθεροποίηση και την ανέλιξη, και στην ελλαδική κοινωνία να εμπλουτιστεί από μια νέα πληθυσμιακή και πολιτιστική δύναμη, που άρχικα διαβιούσε περιχαρακωμένη και απαξιωμένη από τον αυτόχθονα πληθυσμό, βαθμιαία όμως απορροφάται και απορροφά, ενσωματώνεται και ενσωματώνει.
Και Δεν Ξεχνά. Ακούστηκε κατά κόρον αυτό στην εκδήλωση. Δεν Ξεχνά, σε επίπεδα διάφορα. Δεν Ξεχνά, τον όλεθρο, τους φόνους, τους βιασμούς, τον διωγμό, τον τρόμο, την απτή και χυδαία ηθική βία ανθρώπων πάνω στον άνθρωπο. Δεν Ξεχνά, τον ρόλο των μεγάλων δυνάμεων και την εξοργιστική τους ουδετερότητα στις τρομακτικές εκείνες εκκαθαρίσεις στα τουρκικά εδάφη, στα χρόνια του '20. Δεν Ξεχνά, επίσης, τη ρατσιστική αντιμετώπιση που γνώρισε το προσφυγικό στοιχείο από τον γηγενή πληθυσμό, τον κατατρεγμό, τη δυσφήμιση, την εκμετάλλευση και το μπούλινγκ. Σήμερα κλαίμε όλο για τον Ποντιακό Ελληνισμό και το κρίμα σε βάρος του, αλλά όταν κατέφθαναν οι πόντιοι στο ελλαδικό έδαφος, έκλαιγαν εκείνοι για τη συμπεριφορά της πλειονότητας των ντόπιων, όπως επίσης και οι Μικρασιάτες. Ευτυχώς, ο πατριωτισμός μας έχει αναδρομικά χαρακτηριστικά και ρίχνει μπλάνκο στην πτυχή εκείνη. Δεν Ξεχνώ, επίσης, τη μάχη για την επιβίωση, τη στοργή και την αγωνία των γονέων, τις θυσίες τους, την περηφάνεια τους, τα έθιμα και τις παρακαταθήκες που κληροδότησαν στους νεότερους.
Αλλά καθώς τα χρόνια περνούν και οι γενεές εναλλάσσονται, το Δεν Ξεχνώ της ευθύνης, του ηθικού καθήκοντος και της αγωνιστικής συνείδησης, καλείται να συνδυαστεί με ένα Δεν Ξεχνώ δημιουργικό, που θα έχει σαν σκοπό την εξέλιξη του στοιχείου της ποντιακής καταβολής σε μια πιο παραγωγική κατεύθυνση. Συζητάμε για μια εργασία πάνω στην πολιτισμική διάσταση της ποντιακής ταυτότητας, που θα αναδείξει τον Πόντο του χθες αλλά και του σήμερα, το πνεύμα του, τα κτίσματά του, την παιδεία και τη γλώσσα του, τα έθιμά του, σε έναν γόνιμο διάλογο με τα άλλα πολιτισμικά κοιτάσματα του ελλαδικού και του διεθνούς χώρου. Η υπεράσπιση της ταυτότητας, στον καιρό της παγκοσμιοποίησης, δεν απαιτεί στενή πειριφρούρηση, αλλά κυρίως διάχυση και συνέργεια με τα άλλα ρεύματα. Κάτι τέτοιο θα ολοκλήρωνε όλους μας σαν πολίτες μιας χώρας ναι μεν «εθνικά καθαρής», αλλά ταυτόχρονα και πολυπολιτισμικής, καθώς η κοινότητά μας συναποτελείται από πυρήνες ποικίλης προέλευσης και διακριτής διαφορετικότητας.
Δεν Ξεχνώ, και έχω ακόμα θυμό, είπε μια από τις ομιλήτριες, που πήρε και το πιο ζεστό χειροκρότημα. Ο θυμός αφορά τον ανοιχτό πολιτικό λογαριασμό για μια μαζική εξόντωση και έναν βάρβαρο εκπατρισμό που δεν αποτράπηκε από τις ξένες δυνάμεις, δεν ελέγχθηκε και ίσως έτυχε και υπόθαλψης.
Οι θυμόσοφοι ανατολίτες ίσως και να έλεγαν ότι είναι μάταιο να φιλονικείς με την ιστορία. Η απόδοση δικαιοσύνης, βέβαια, είναι μια ηθική επιταγή, ώστε οι ανθρωπιστικές δυνάμεις της δύσης να μην εμφανίζονται ως ανεπίληπτοι πρέσβεις αξιών: Εκαναν κατά καιρούς τις εκπτώσεις τους. Ομως το πνεύμα του τυφλού εθνικισμού που μετατράπηκε σε αίτημα για «αποτελεσματική» εθνοκάθαρση- όχι μόνο στην Τουρκία των νεοτούρκων και του Κεμάλ- ήταν ένα σύνθετο φαινόμενο, συνδυασμός της ανάγκης των νεόδμητων εθνών- κρατών για κυριαρχία στον ζωτικό χώρο, με τη βαρβαρότητα και τη μισαλλοδοξία που χαρακτήρισε εξουσίες και κοινωνίες μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, ενίοτε και με ταξικά χαρακτηριστικά. Η βαρβαρότητα όμως είναι σαν τα άλιεν. Ποτέ δεν εξαλείφεται οριστικά. Δεν Ξεχνώ, επομένως, επειδή κάποτε μισήθηκα, ότι δεν πρέπει να μισώ και ότι πρέπει να ζω ακολουθώντας τους καλούς αγγέλους της ψυχής μου.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:27:11]