ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


… Καλό ταξίδι Δάσκαλε!

… Καλό ταξίδι Δάσκαλε!



Εχουν περάσει σαράντα έξι χρόνια περίπου… Τον γνώρισα έναν Ιούλιο στο φροντιστήριο που πήγα για να κάνω Αρχαία, Λατινικά, Εκθεση και Ιστορία για τις εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο…
Η φήμη του είχε προηγηθεί. Ο πατέρας μου, που γνώριζε πρόσωπα και πράγματα για τους «αριστερούς», όντας και ο ίδιος «αριστερός», με ενημέρωσε πως τον είχαν απολύσει από τη δημόσια εκπαίδευση, λόγω ιδεολογίας, και γι' αυτό διδάσκει το αγαπημένο του μάθημα, την Ιστορία, σε φροντιστήριο.
Υπήρξε κάποιο σούσουρο ανάμεσα στα παιδιά του τμήματος και κάποιες «ψηλομύτες» δήλωναν με στόμφο ότι θα αλλάξουν φροντιστήριο, γιατί αποκλείεται οι γονείς τους να τις αφήσουν να συνεχίσουν το μάθημα με «αριστερό» καθηγητή!
Μπήκε μέσα στην τάξη ευθυτενής, συνοδευόμενος από τη φήμη του, μας χαιρέτισε και κατευθύνθηκε προς την έδρα. Αφησε τα βιβλία του και γύρισε προς το μέρος μας.
Τα γαλανά του μάτια άστραψαν, καθώς μας κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα και είπε μ' εκείνο το μισογελαστό, μισοειρωνικό, κάπως παιχνιδιάρικο ύφος του και την ιδιόρρυθμη φωνή του… μια φωνή στέρεα, αργή και δυνατή:
-Γειά σας, με λένε Βασίλη Λάζαρη και μαζί θα κάνουμε μια προσπάθεια να ξεδιαλύνουμε το κουβάρι της Ιστορίας…
Αγαπούσα την Ιστορία γιατί είχαμε μια καθηγήτρια νέα, καλοντυμένη, με εξαιρετικές γνώσεις και ψαγμένη, διδακτική, που μας έκανε να πετάμε… και μην πει κανείς πως η εμφάνιση δεν παίζει κανένα ρόλο, γιατί θα γελάσω διπλά…
Από την αρχή μάς καθήλωσε… Παρακολουθούσαμε σαν μαγεμένοι τον «Δάσκαλο»… έτσι τον είχα ονομάσει…
Από τον Δάσκαλο, λοιπόν, έμαθα να σκέφτομαι, να ανακαλύπτω, να τεκμηριώνω… Ηρεμα, ήσυχα, χωρίς εξάρσεις… Γιατί, αν έμπαινε στη διαδικασία των εξάρσεων ο Λάζαρης, δεν ήξερες από πού να φύγεις…
Το μάθημα ήταν ιερό.. οι κόποι των γονιών μας (τα χρήματα) δεν ήταν προς κατασπατάληση, αλλά για να χρησιμοποιηθούν σαν αφετηρία για να ωριμάσουμε και να αντιληφθούμε τα πράγματα με όλες τις διαστάσεις τους…
Αυτά ήταν περίπου τα λόγια του…
Οι δρόμοι μας συναντήθηκαν πολλές φορές από τότε… με διαφορετικές ιδιότητες… για μένα ήταν πάντοτε «ο Δάσκαλος» που του οφείλω πολλά και κυρίως να αναμετριέμαι με την ιστορία και να μη φοβάμαι… να ντρέπομαι, αλλά να μη φοβάμαι!
Καλό ταξίδι Δάσκαλε!
ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:52]  Η Αιγιάλεια είναι γένους θηλυκού!
[12:48]  Πάτρα Η σχέση της πόλης μας με το νερό
[12:29]  Ενα βήμα πριν την τελική μάχη
[11:29]  Και οι 12 είναι υπέροχοι;
[11:07]  Επτά λόγοι γιατί θα κερδίσουμε τον Δήμο...
[10:05]  Στην τελική ευθεία…
[09:53]  Η ιδιότυπη υποψηφιότητα του Γρηγόρη...
[09:13]  Α! Εχουμε κι ευρωεκλογές








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:50:31]