ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μια πόλη άνευ Βαϊων*

Μια πόλη άνευ Βαϊων*



Πις οφ κέικ, λένε οι αγγλοσάξονες, που μας έμαθαν το κέικ αλλά όχι και τις παροιμίες τους, διότι είχαμε τις δικές μας. Μιλάμε για τις εκθέσεις στη Δημοτική Πινακοθήκη: Ενα βατό ισόγειο, στην καρδιά της πόλης. Μπαίνεις, περιδιαβαίνεις, έφυγες σε ένα δεκαπεντάλεπτο. Πώς λέμε Λούβρος; Καμία σχέση.
Αρχείο Δωρή. Φωτογραφίες αρχιτεκτονημάτων, φιλόδοξων, περίπλοκων, επιβλητικών, απλούστερων αλλά αστραφτερών, χαρακτηριστικών μιας εποχής του άστεως των Πατρών. Τραβηγμένες στη δεκαετία του '60. Κατάλοιπα, πλέον, προγενέστερης περιόδου. Ηδη οι Πατρινοί έχουν αρχίσει να σηκώνουν πολυκατοικίες. Μία από αυτές έχει προλάβει να αυθαδιάσει βάναυσα έναντι του Ρωμαϊκού Ωδείου, κάτι που σχολιάζεται διακριτικά στις λεζάντες που συνοδεύουν τις φωτογραφίες.
Ο ήλιος της εποχής εκείνης πορεύεται μελαγχολώντας προς τη δύση του. Είναι μεσημέρι και ο ήλιος καίει, αλλά όχι για πολύ. Είναι ένας ήλιος που δεν θα ανατείλει ποτέ ξανά. Θα δομούμε το μέλλον μας αλλιώς πλέον. Δεν θα φιλοκαλούμε, δεν θα φιλοσοφούμε, αλλά θα επιλέξουμε τα υπόλοιπα. Οι αρχιτέκτονες καλούνται τώρα να εκτελέσουν άλματα εις ύψος. Ο ήλιος που λέγαμε πετάει τις τελευταίες του φωτιές πάνω στα μάρμαρα, στα σκαλίσματα, στις περίτεχνες λεπτομέρειες.
Οι λεζάντες επεξηγούν, με όρους επιστημονικούς, αρχιτεκτονικούς. Αφήνουν τα σχόλια τα πολιτικά, τα κοινωνιολογικά, τα ποιητικά, να τα κάνει ο παρατηρητής, ανάλογα με την τάση, την τάξη, τη φέξη και τη χάση του. Διαβάζεις για πεσσούς, κίονες, αετώματα και ευφάνταστα σχέδια από ρόπτρα. Φεύγοντας η εποχή, παίρνει και τις λέξεις μαζί. Οι όροι αυτοί δεν θα έχουν επόμενη ζωή. Τα τέρμινα είναι πρωτίστως μια γλωσσική υπόθεση. Οι λέξεις των αρχιτεκτόνων της κλασικίζουσας έξαρσης, αφήνουν τρύπες στα λεξικά της συνείδησής μας. Μένουμε ανεπίγνωστα φτωχότεροι. Είναι ειρωνεία- αλλά όχι τραγική- μια φτώχεια που αγνοεί τον εαυτό της.
Η έκθεση είναι μια σπουδή στην τρανή αρχιτεκτονική της νεότερης εποχής της πόλης. Κατανοείται ως δήλωση ταυτότητας. Ενδεχομένως και αίτημα κατάκτησης και αναγνώρισης μεγαλείου. Ο μεγαλοϊδεατικός δονκιχωτισμός του μικροαυτοκράτορος. Μια ψευδαίσθηση κατοχύρωσης αθανασίας. Μπορεί και ένας κομπορρήμων ανταγωνισμός. Χάρη στα στοιχεία αυτά, η πόλη απέκτησε διάσπαρτους μικροπαρθενώνες. Υστερα ήρθαν τα συγκροτήματα πανομοιότυπων κατοικιών. Ο προσωπικός πλουτισμός, κληρονομημένος ή αποκτημένος, αναζήτησε πολυτελή απομόνωση, στις περιφερειακές εξοχές που ημιαστικοποιήθηκαν. Αλλά χωρίς ταυτότητα. Μια αντίφαση επωνυμίας δίχως κοινό συλλογικό όνομα. Και μέσα η πόλη έπνιξε τους ήλιος στο μπετόν της. Εχασε τις λέξεις της. Καινούργιες δεν απέκτησε. Και το έριξε στον εσπρέσο, στην εξυπνάδα και στην κατήφεια. Πις οφ κέικ, αλλά πικρό κέικ.

*Από την έντυπη έκδοση





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:52:18]