ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Καλοσύνη σ

Θέατρο: Καλοσύνη σ' ένα κόσμο σκληρότητας



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
«Ποιος μπορεί να είναι καλός, όταν όλα γύρω του είναι τόσο ακριβά;»… «Κανείς δε μπορεί να παραμείνει καλός, αν δεν έχει που να ξοδέψει την καλοσύνη του»… «Τελικά η καλοσύνη είναι εφικτή σ' έναν κόσμο τόσο δύσκολο;» Θέσεις, που ιντριγκάρουν τη σκέψη του θεατή στο έργο του Μπρεχτ «Ο Καλός άνθρωπος του Σετσουάν» (1939), που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο «Berliner Ensemble», ιδρυτής και ψυχή του οποίου υπήρξε ο κορυφαίος Γερμανός θεατράνθρωπος και θεσμοθέτης του Παγκόσμιου Θεάτρου.
Με τη μορφή του παραμυθιού ή της ποιητικής παραβολής, ο Μπρεχτ θέτει στο κέντρο του ενδιαφέροντός του ένα ηθικό πρόβλημα διερωτώμενος: Μπορεί ένας καλός να επιβιώσει σε μια καπιταλιστική κοινωνία, σε έναν κόσμο εκμετάλλευσης και εμπορευματοποίησης των ανθρωπίνων σχέσεων, σκληρό, κυνικό και άκαμπτο; Μήπως τελικά, ακόμα και ο άνθρωπος με τις καλύτερες προθέσεις αλλοτριώνεται και μεταβάλλεται σε αιχμάλωτο ενός συστήματος, που επιβάλει τον νόμο του, μέσα από έναν περίπλοκο μηχανισμό συμφερόντων;
Οχημα των ιδεών του γίνεται η κεντρική ηρωίδα του, η νεαρή πόρνη Σεν Τε, ο μόνος καλός άνθρωπος που βρήκαν στην κινεζική επαρχία του Σετσουάν οι τρεις θεοί, κατεβαίνοντας στη γη σε αναζήτηση του καλού, για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους και τη συνέχιση αυτού του κόσμου. Το ποσό, με το οποίο την αμείβουν, γίνεται το ξεκίνημα μιας νέας ζωής αλλά και συγχρόνως η αφετηρία μιας οδυνηρής αποκάλυψης για τη διαφθορά του κόσμου, που την περιβάλλει. Για να αποφύγει την εκμετάλλευση της καλοσύνης της απ' όλους εκείνους, που παρασιτούν σε βάρος της, επινοεί ένα alter ego, έναν φανταστικό εξάδελφο, τον καπιταλιστή Σουί Τα, στον οποίο μεταμορφώνεται κάθε φορά, που οι συνθήκες την αναγκάζουν.
Ως πραγματικό πρόσωπο καλοσύνης και δοτικότητας που είναι, η Σεν Τε αδυνατεί να υπάρξει. Επιβιώνει μόνο ως προσωπείο με τη μορφή της κυνικότητας και της ψυχρότητας του σκληρού συγγενή της. Γνωρίζει τον έρωτα, σαρωτικό αλλά και σκληρό συγχρόνως στο πρόσωπο του αεροπόρου Γιάνγκ Σουν και υπερασπιζόμενη τη μητρότητα, αποκαλύπτει ως έγκυος τη σκληρότερη και πιο αδίστακτη στιγμή της μεταμφίεσής της σε Σουί Τα, για να σώσει το παιδί της. Ως πότε όμως θα βαδίζει πάνω στο τεντωμένο σχοινί της διφυΐας της, ακολουθώντας μια απελπισμένη και αδιέξοδη πορεία, διχασμένη ανάμεσα στην πραγματική και τη διαβρωμένη από τις κοινωνικές συνθήκες φύση της; Μάταια αναζητεί βοήθεια από τους θεούς, που την έχουν εγκαταλείψει.
Εργο τρυφερό, αστείο όσο και σκληρό, ρομαντικό όσο και ρεαλιστικό, με τομές στη δράση του και με πολλές απευθύνσεις στο κοινό - τρόπος οικείος στον Μπρεχτ - στηλιτεύει τη θρησκεία και την εξουσία, τον ματεριαλισμό του καπιταλιστικού συστήματος και τις αλλοτριωτικές πρακτικές του, ισορροπώντας ανάμεσα στη συγκίνηση και την κοινωνική αλήθεια, την ψυχαγωγία και την ταξική αφύπνιση. Μια κατάθεση γραφής από τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, η οποία μέσα από την περιπέτεια της ηρωίδας του και με τη γνωστή διαλεκτική του, μας φέρνει αντιμέτωπους με το ερώτημα: Πώς μπορούν να συμβιβαστούν τα θρησκευτικά και τα γονεϊκά διδάγματα με τις απαιτήσεις μιας βάναυσης πραγματικότητας;
Ο Νικορέστης Χανιωτάκης, απαλλαγμένος από τα μπρεχτικής καταγωγής στερεότυπα περί «αποξένωσης» ή «αποστασιοποίησης», κατέθεσε μια έντιμη και καθαρή απέναντι στην εποχή μας ανάγνωση του έργου, που ισορρόπησε ανάμεσα στη συγκινησιακή και τη διανοητική στόχευση, κινητοποιώντας το συναίσθημα αλλά και τη σκέψη μαζί του θεατή. Αεικίνητη, δυναμική και γεμάτη ενέργεια η Πέγκυ Τρικαλιώτη, επωμίστηκε με νεύρο και ψυχή το διπλό ρόλο, συγκινώντας ως ευαίσθητη Σεν Τε και επιβάλλοντας την παρουσία της ως άκαμπτος Σουί Τα, αν και το εύρος και ο τόνος της φωνής της δεν στάθηκε σύμμαχός της.
Στον ρόλο του αεροπόρου Γιάνγκ Σουν ο Νίκος Πουρσανίδης και σε εκείνον του κουρέα Τσου Φου ο Κώστας Κάππας, υιοθέτησαν μια πιο αποστασιοποιημένη ερμηνεία, δημιουργώντας αντίστιξη προς τον συμπαθή νερουλά Βανγκ του Γεράσιμου Σκαφίδα. Ακαμπτη και με υποδόρεια ειρωνεία η Μι Τσου της έμπειρης Ηρώ Μουκίου, σκιαγραφήθηκε σύμφωνα με τις απαιτήσεις του ρόλου με την Ηλέκτρα Σαρρή να κάνει αισθητή την παρουσία της ως κυρία Γιάνγκ. Εντονη η διαδραστικότητα ανάμεσα στον θίασο και το κοινό, καθώς και ο σχολιασμός και η υπογράμμιση των δρωμένων κάθε σκηνής από μέρους του, προσέδωσαν στην παράσταση μπρεχτικό χρώμα, μικραίνοντας την απόσταση μεταξύ σκηνής και πλατείας και ακυρώνοντας με μέτρο τους μηχανισμούς ψευδαίσθησης του συμβατικού θεάτρου.
Το μεταλλικής κατασκευής γεωμετρικό σκηνικό της Αννας Μαχαιριανάκη, τοποθετημένο πλευρικά της σκηνής, οριοθετούσε τα δύο επίπεδα δράσης -του ιδιωτικού και επαγγελματικού χώρου της Σεν Τε, με τα τραγούδια- σχολιαστικές αποστροφές των ηθοποιών προς τους θεατές, ντυμένα με τη μουσική του Βασίλη Παπακωνσταντίνου - να αποδίδονται ζωντανά, διατηρώντας την αυτοτέλειά τους.
Ενα έργο για την καλοσύνη και για τα όρια του καλού και του κακού, σε έναν κόσμο σκληρότητας. Μια ευτυχής σκηνική προσέγγιση από την καλλιτεχνική εταιρεία «Μυθωδία», μετάκληση του κινηματοθεάτρου Πάνθεον.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 19:47]  Θέατρο: Θέατρο μέσα στον πόλεμο
[χθες 12:40]  Οι «ΒΟΡΕΙΟΙ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΙ» στη...
[χθες 12:23]  Τελευταία παράσταση για το «Μπαλού...
[χθες 10:24]  Μάγεψαν οι χορωδίες BelCantes...
[χθες 21:57]  Παρουσιάζεται την Πέμπτη το νέο...
[χθες 21:42]  Ο Θάνος Βερέμης στην «ΠτΚ»:...
[χθες 18:28]  Στη Λιθουανία το 1ο ΓΕΛ Αιγίου με...
[χθες 13:40]  Παντελάκης: Η δημοσιογραφία δεν...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:03:11]