ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κ. Τζούμας: «Με ενοχλούν τα προνομιούχα κούτσουρα σε θέσεις κλειδιά»

Κ. Τζούμας: «Με ενοχλούν τα προνομιούχα κούτσουρα σε θέσεις κλειδιά»



Ευγενής, ευφυής, με χιούμορ πνευματώδες, πρέσβης του στυλ και εχθρός του μπανάλ, εμφανίζεται επιλεκτικά σε θέατρο και κινηματογράφο, ενώ τα πρωινά η βελούδινη φωνή του ενημερώνει και σχολιάζει μέσα από τη ραδιοσυχνότητα του «Εν Λευκώ», συνοδεία υπέροχων μουσικών. Ο Κωνσταντίνος Τζούμας μιλάει στο «trip, του οποίου ο φακός τον φωτογράφισε επί το έργον.
Ας ξεκινήσουμε από το πρόσφατο παρελθόν: Το καλοκαίρι συμμετείχατε στην παράσταση «Αγγελος εξολοθρευτής» θεατρική διασκευή με την υπογραφή της Αντζελας Μπρούσκου, της ομώνυμης ταινίας του Μπουνιουέλ. Τι είναι αυτό που σας κάνει να λέτε σήμερα, ναι στο σανίδι;
Η Άντζελα Μπρούσκου έχει καλόγουστη λοξή ματιά. Αποφεύγει το μπανάλ. Οι συνεργάτες είναι στυλάτοι. Αυτά με κάνουν να λέω ναι στο σανίδι και όχι πολλές παραστάσεις.

Πώς θυμάστε την πρώτη φορά -και πότε ήταν- που αντιληφθήκατε ότι η τέχνη «μιλούσε» μέσα σας;
Ποτέ. Αυτές είναι ερωτήσεις για όσους παίρνουν τον εαυτό τους σοβαρά. Εγώ δεν.

Ο καλλιτεχνικός σας εαυτός εκφραζόταν και στο σχολείο; Πώς «συνομιλούσε» με καθηγητές-συμμαθητές;
Κάνοντας παράσταση με σοκαριστικές απαντήσεις σε καθηγητές και κλείσιμο ματιού σε συμμαθητές. Χορεύαμε στους δρόμους του Πειραιά ό,τι είχαμε ξεσηκώσει απ' το φιλμ «West Side Story». Στα λεωφορεία κρεμόμαστε απ' τις χειρολαβές και παριστάναμε ηδυπαθείς στριπτιζέζ που μαστιγώνονται από ανωμαλάρες με κραυγές και ψιθύρους.

Εχετε πει πόσο πόνο σας προκάλεσε η απώλεια της μητέρας σας στην ηλικία των 15 ετών. Πώς «έχτισε» αυτός ο πόνος το εντός σας;
Δεν θυμάμαι να το έχω πει αλλά η απώλεια, νομίζω, μ' έκανε να σνομπάρω τα αισθήματά μου, να αποστασιοποιούμαι, να μη δένομαι με σχέσεις και ν' αποφεύγω οδυνηρούς χωρισμούς…

Στη Δραματική Σχολή είχατε δασκάλους τους Χατζηαργύρη, Τζόγια, Ζουζού Νικολούδη. Σήμερα, υπάρχουν τέτοια μεγάλα «μεγέθη» στον χώρο του θεάτρου/χορού;
Τους γνωρίσαμε μεγαλύτερους από 'μας και η απόσταση γεννάει τον μύθο. Φυσικά και υπάρχουν σήμερα μεγέθη, θα μεγαλώσουν και θα δείτε.

Ζήσατε στη Νέα Υόρκη το διάστημα 1971-1975. Υπάρχει κάποιο περιστατικό -είτε θετικό είτε αρνητικό- που έμεινε εντονότερα αποτυπωμένο στη μνήμη σας από κείνα τα χρόνια;
Από το 1971 έως το 1975 το Μανχάταν ήταν μια εμπειρία. Η πόλη ήταν επικίνδυνη και σέξι. Αφέθηκα στο άγγιγμα λίγης πολυτέλειας, φιληδονίας και τέχνης, ωραίους ανθρώπους, ομορφιάς και επικινδυνότητας. Πολλά συναρπαστικά περιστατικά προέκυψαν. Πού να σ' τα λέω…

Η επιστροφή σας στην Ελλάδα, το 1975, ήταν μια αλλαγή σελίδας. Πώς ήταν η «προσγείωση» σε μια χώρα όπου το «completely unknown» (εντελώς άγνωστος), για να δανειστώ τον τίτλο του β' τόμου της αυτοβιογραφίας σας, δεν ίσχυε;
Ναι, το 1975 είχε την πολυχρωμία του κοσμοπολιτισμού, οι συνήθειες και τα γούστα ξένων μητροπόλεων απ' όπου είχαν επιστρέψει αυτοεξόριστοι με διάθεση για μεταπολιτευτική φιέστα που οδηγήθηκε στη εκδίκηση της γυφτιάς μέσω μιας άπληστης Βουλιμικής Αλλαγής.

Σήμερα, υπάρχουν ηθοποιοί που φεύγουν ή σκέφτονται να φύγουν στην Αμερική προς αναζήτηση διεθνούς καριέρας. Αν ζητούσε κάποιος/α τη γνώμη σας, τι θα λέγατε;
Βεβαίως υπάρχουν και καλά κάνουν, να φύγουν το συντομότερο, να φροντίσουν να πλουτίσουν και να έρχονται εδώ για να δουν τους φίλους τους και να κάνουν διακοπές.

Κινηματογράφος: Πρόσφατη συμμετοχή σας πέρυσι στο «κλείσιμο» της τριλογίας του Σταύρου Τσιώλη «Γυναίκες που περάσατε από δω. Πώς βλέπετε τα βήματα, στο μέλλον, του ελληνικού κινηματογράφου;
Δωρεάν σπουδές είναι η συνεργασία με τον Σταύρο Τσιώλη, μαθαίνεις πράγματα, όσο για τα βήματα στο μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου, δεν είμαι πια ο χορευτής της εφηβείας και μάλλον παραπατάω. Ποιος ξέρει;

Κάνετε ραδιόφωνο από το 1976, ενώ στο «Εν λευκώ» είστε από το 2000. Ποια η γοητεία, αλλά και ποιο το μυστικό αυτής της επιτυχημένης, πολύχρονης σχέσης;
Το ραδιόφωνο είναι μαγική εικόνα χωρίς εικόνα, οι φωνές μας ταξιδεύουν, εξάλλου καθώς μεγαλώνουμε καλύτερα να μας ακούνε παρά να μας βλέπουνε…

Οι σχέσεις με τους ανθρώπους έχουν ανάλογες αντοχές, για εσάς, στον χρόνο;
Υπάρχουν αντοχές και σιωπές.

Τι είναι αυτό που σας ενοχλεί άλλα και σας θλίβει περισσότερο ζώντας στην Ελλάδα της κρίσης;
Σ' αυτή την αποικία των τιμωρημένων; Η κατάθλιψη, οι βίαιοι βρόμικοι και κακοί γύρω μας, η απαξίωση του δημοσίου χώρου, οι άμυαλοι εξεγερμένοι, το θράσος που παγώνει, η ζαβαρακατρανέμια του μεταμοντέρνου, οι κατά φαντασίαν υγιείς, οι απροστάτευτοι τοίχοι, προνομιούχα κούτσουρα σε θέσεις κλειδιά, αναπόφευκτη μισανθρωπιά…

Η γνώμη σας -συνολικά- για τους ανθρώπους που κρατούν στα χέρια τους το τιμόνι της χώρας;
Η χειρότερη. Ρεσιτάλ σκεπτόμενης βλακείας. Πλήρης ανυποληψία. Άσχετα χαμόγελα εκθαμβωτικής ασχήμιας. Τοκογλυφική αφαίμαξη της μεσαίας τάξης. Και επειδή καμώνονται τους ειδικούς, η πραγματικότητα τους διαφεύγει.

Είστε άνθρωπος της πόλης. Την Αθήνα, στο πέρασμα του χρόνου, πώς φαντάζει στα μάτια σας;
Μια κουρελού με στιγμιαίες απρόσμενες γενναιοδωρίες και συναντήσεις με ξεχωριστούς ανθρώπους.

Για την Πάτρα τι θα λέγατε;
Η Πάτρα μού είναι πιο οικεία από άλλες πόλεις, κάνω καλή παρέα με τα αστικά κορίτσια της με την αισθησιακή αταξία τους.

Μεγαλώνοντας ο Κωνσταντίνος Τζούμας πώς βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη; - όχι μόνο εξωτερικά.
Προσπαθώντας να αποφύγω τη λεηλασία του χρόνου, με το πάτημα της γάτας, τόσο όσο, με ένα ευεργετικό ισοκράτημα, σχεδόν ζεν, δηλαδή δεν.

Και με τι χαμογελάει πηγαία;
Με κάποιες πεντάχρονες που οι γονείς τους τις νουθετούν σοβαρά κι αυτές αντιστέκονται με στυλ και ευφυΐα.

Εχοντας ζήσει τόσο γεμάτα, αν ξαναγεννιόσασταν πώς θα θέλατε να είναι αυτή η δεύτερη ζωή;
Να μπορώ να διακτινίζομαι, να κατέχω την αμφιτοπία σε δυο τρία μέρη ταυτόχρονα, τέτοιους ευσεβείς πόθους.

Μέρες που είναι, αν υποθέσουμε βρισκόσασταν τετ-α-τετ με το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Τι θα του λέγατε;
Βρε δεν βαρέθηκες κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια μ' αυτή τη μελαγχολία της αφθονίας, αυτή την ψυχαναγκαστική χαρά, αυτό το δώρον άδωρον sold out.

Κι αν σας ζητούσα έναν τίτλο κι ας μην υπάρχει τέταρτος τόμος της αυτοβιογραφίας σας, για το διάστημα 2006-2018, ποιος θα ήταν αυτός;
Το τίποτα.

Της ΚΡΙΣΤΥΣ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ -ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΓΙΩΤΑ ΛΟΤΣΑΡΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 09:40]  Νίκος Κοντογιαννάτος: Η κουζίνα...
[χθες 12:53]  Απεβίωσε ο ιστορικός και πρώην...
[χθες 08:07]  Πενήντα χρόνια μετά, το ζευγάρι...
[χθες 14:22]  Η Κέιτ Μίντλετον σε αγώνες...
[χθες 09:54]  Πάτρα: Ο άγνωστος Takis του Κάτω...
[χθες 11:51]  Αχαΐα: Εφυγε από τη ζωή ο Μάκης...
[χθες 09:34]  Πέθανε ο διεθνούς φήμης γλύπτης...
[χθες 14:32]  Πολυχρονία Κυπριανού–Γεωργογιάννη:...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:30:02]