ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Σοφία Δημοπούλου στην «ΠτΚ»: «Το υφαντό της ζωής μου είναι φτιαγμένο με πολλή αγάπη»

Η Σοφία Δημοπούλου στην «ΠτΚ»: «Το υφαντό της ζωής μου είναι φτιαγμένο με πολλή αγάπη»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Το βράδυ του Σαββάτου 6 Απριλίου, βρέθηκε στην Πάτρα και το «Bright Side» για να παρουσιάσει το νέο της βιβλίο «Πώς υφαίνεται ο χρόνος» (εκδ. Ψυχογιός). Η αχαϊκής καταγωγής Σοφία Δημοπούλου μιλάει στην «ΠτΚ» για το παρελθόν και την επιρροή του στη ζωή μας, τη συνάντηση ιστορικών προσώπων με τους ήρωές της, τον φόβο της μητρότητας σήμερα, την επανάληψη της ιστορίας, ενώ τονίζει την αγάπη της για την πόλη μας.
Νέο μυθιστόρημα, νέα εκδοτική στέγη. Πώς προέκυψε η ιδέα της συγγραφής του;
Ηθελα πάντα να γράψω μια ιστορία για τον χρόνο· για τον τρόπο με τον οποίο οι παλιές ιστορίες επηρεάζουν το παρόν και το μέλλον μας. Γιατί τι νόημα έχει να επαναφέρουμε στη σκέψη μας περασμένα γεγονότα αν δεν ωφελούμαστε από αυτή την αναδρομή, αν το παρελθόν δεν γίνεται εργαλείο για να διορθώσουμε τα λάθη μας και να χαράξουμε την πορεία μας προς τα εμπρός;

Η αφήγησή σας ξετυλίγεται σε τρεις χρόνους: Παρόν, παρελθόν, αλλά και παρελθόν του παρελθόντος. Ποιες οι προκλήσεις και τι σας γοητεύει στα φλας μπακ;
Γράφω λιγάκι κινηματογραφικά και μ' αυτό τον τρόπο θέλω να αντιμετωπίζει ο αναγνώστης την ιστορία που του αφηγούμαι. Οπως σε μια ταινία τα πισωγυρίσματα στον χρόνο εξηγούν γεγονότα ή επιτείνουν την αγωνία του θεατή, με τον ίδιο τρόπο θέλω να λειτουργούν και στη μυθοπλασία μου. Εξάλλου ο χρόνος είναι μια διάσταση επινοημένη, δεν είναι απαραίτητο να έχει τη γραμμικότητα που του δίνουμε στην καθημερινότητά μας.

Στην ιστορία σας, τα φανταστικά πρόσωπα διασταυρώνονται με πραγματικά: Σοφία Λασκαρίδου, Περικλής Γιαννόπουλος, Καλλιρρόη Παρρέν, Εμμανουήλ Ροΐδης. Με τι κριτήρια τους επιλέξατε;
Τα ιστορικά πρόσωπα δεν μπήκαν τυχαία στην αφήγηση, μόνο και μόνο γιατί έζησαν την αντίστοιχη χρονική περίοδο. Μπήκαν διότι η προσωπικότητά τους και η ζωή τους έγιναν παραδείγματα για τους άλλους με κάποιο τρόπο. Για παράδειγμα, η ζωγράφος Σοφία Λασκαρίδου ήταν μια γυναίκα με όνειρο να σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών της εποχής, πράγμα που απαγορευόταν για τις γυναίκες τότε και έδωσε αγώνα γι' αυτό. Η Καλλιρρόη Παρρέν ήταν η πρώτη Ελληνίδα φεμινίστρια και προσπάθησε να αφυπνίσει τις συνειδήσεις των γυναικών της εποχής της, ο ποιητής και ελληνολάτρης Περικλής Γιαννόπουλος, ο μεγάλος έρωτας της Λασκαρίδου, ήρθε σε σύγκρουση για τις ιδέες του με το κατεστημένο της εποχής. Ο Εμμανουήλ Ροΐδης ήταν καυστικός και οξυδερκής και αντιτάχθηκε στο θρησκευτικό και λογοτεχνικό κατεστημένο. Ολοι ήταν πνεύματα ανήσυχα και πρωτοπόρα και με τον τρόπο τους και τη στάση ζωής τους επηρέασαν τη ζωή των φανταστικών μου ηρώων.

Η «αυλαία» σε κάθε κεφάλαιο σηκώνεται με ένα απόσπασμα κάποιου βιβλίου. Πόσο δύσκολη ήταν η διαδικασία της ανεύρεσης και του συνδυασμού τους;
Τα αποσπάσματα επιλέχτηκαν γιατί συμπυκνώνουν το νόημα του κεφαλαίου που ακολουθεί. Ηταν δύσκολη και χρονοβόρα η επιλογή τους- απαίτησε να ξαναθυμηθώ αγαπημένα βιβλία- αλλά ταυτόχρονα πολύ γοητευτική.

Η σύγχρονη ηρωίδα σας, η Νάνα, στα 37 της ασκεί ένα επάγγελμα που τη γοητεύει, έχει μια σχέση που την καλύπτει, όμως όταν ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος βρίσκεται προ διλήμματος αφού δεν νιώθει έτοιμη. Αντίθετα, η ηρωίδα σας του 19ου αιώνα, η Ανθή, δεν δίστασε μπροστά σε κάτι ανάλογο, παρά τις πιο αντίξοες συνθήκες. Τι πιστεύετε για τον τρόπο που «βλέπουν» οι σημερινές γυναίκες τη μητρότητα;
Η αλήθεια είναι πως το να κάνεις ένα παιδί είναι μεγάλη ευθύνη, αλλά ταυτόχρονα είναι και το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Η ευθύνη είναι εκείνη που φοβίζει τις σημερινές γυναίκες, η απόλυτη δέσμευση, το αμετάκλητο της απόφασης αυτής. Νιώθει δίχως στήριξη η γυναίκα μπροστά στην προοπτική να γίνει μάνα, τόσο από την Πολιτεία όσο πολλές φορές και από τους ίδιους τους άνδρες που φοβούνται το ρόλο του πατέρα και τον καθυστερούν. Επειτα, το να γίνεις μάνα σε βγάζει αυτομάτως από τον ρόλο του παιδιού και σε βάζει στον ρόλο του γονέα, σε ενηλικιώνει απότομα, γεγονός που τρομάζει πολλές γυναίκες. Προσωπικά, είμαι πολύτεκνη μητέρα και τον έχω ζήσει αυτό τον φόβο, νομίζω όμως πως η μητρότητα αξίζει κάθε κόπο.

Οι ηρωίδες σας παίρνουν το τιμόνι της ζωής στα χέρια τους. Αντίθετα ο ήρωάς σας Αλβέρτος Αντωνόπουλος πληρώνει μια ζωή την υποταγή του στις προσταγές του πατέρα του. Δύναμη και αδυναμία έχουν φύλο, λέτε;
Οι γυναίκες είμαστε πιο ισχυρές βιολογικά, αλλά και ψυχικά. Ακόμα και μέσα στις πιο ανδροκρατούμενες κοινωνίες που οι γυναίκες δεν είχαν δημόσιο λόγο, η δύναμή τους ήταν υπόγεια υποστηρικτική προς τα παιδιά και τους συζύγους· πάντα αυτές καθόριζαν τα του οίκου τους κι ας μην έβγαινε αυτό προς τα έξω.


Ακροβασία σε σκοινί και η Πάτρα

Οι του παρελθόντος ήρωές σας ζουν την πτώχευση του 1893, όπου η χώρα «έδειχνε να ισορροπεί πάνω σε σχεδία έτοιμη να την παρασύρει το ρεύμα», για να φτάσει στην ίδια «έκρυθμη κατάσταση». Επανάληψη… Τι επιδράσεις έχουν πάνω σας οι αναδρομές στο παρελθόν για τις ανάγκες της συγγραφής;
Οσο δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας, είμαστε υποχρεωμένοι να τα ξαναζήσουμε. Αναμοχλεύοντας τα γεγονότα εκείνης της εποχής, είχα την αίσθηση πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και πως ήθελα να αναδείξω αυτή την κυκλικότητά της. Διαπιστώνω ακόμη, πως ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει στην ψυχοσύνθεση των ανθρώπων και πως ο χρόνος δεν μπορεί να αλλοιώσει την ανάγκη μας να αγαπάμε, να ονειρευόμαστε, να ελπίζουμε.

Η Πάτρα κάνει και σ' αυτό το βιβλίο σας την παρουσία της. Πρόκειται για «κάλεσμα» της καταγωγής;
Νομίζω πως είναι φανερή η αδυναμία που έχω στην πόλη καταγωγής μου. Την αγαπώ την Πάτρα, έχει σπουδαίο παρελθόν κι αυτό με συγκινεί, μου δημιουργεί ένα είδος χρέους απέναντί της να το γνωρίσουν αυτό το παρελθόν οι νεότερες γενιές.

«Η μοίρα δεν καλοπιάνεται με παρακάλια. Θέλει ενέργεια, θέλει δύναμη, δεν αγαπά τους άτολμους» πιστεύει ο πατρινός δικηγόρος ήρωάς σας. Εσείς;
Κατά τη δική μου άποψη, εμείς κουμαντάρουμε το τιμόνι της ζωής μας. Υπό αυτή την έννοια, δεν πιστεύω στη μοίρα, αλλά στη δική μας συμμετοχή στα δρώμενα του βίου μας.

«Ετσι υφαίνεται ο χρόνος με κάματο, με αγώνα, με ελπίδα και απελπισία, με γέλιο και κλάματα, με όνειρα και εφιάλτες. Ετσι υφαίνεται η ζωή των ανθρώπων» διαβάζουμε. Το υφαντό της δικής σας ζωής με τι νήματα είναι φτιαγμένο, ως τώρα;
Με πολύ αγώνα, με κόπο, με ατέλειωτες ώρες δουλειάς, με όνειρα, με παιδικά γέλια και κλάματα, με επιτυχίες αλλά και διαψεύσεις, με αισιοδοξία και πίστη στις αξίες της ζωής και στην πρόνοια του Σύμπαντος και με πολλή αγάπη, κυρίως αυτό…

Τι απαίτησε από εσάς αυτό το βιβλίο, και πώς νιώσατε γράφοντας «Τέλος»;
Είναι ένα βιβλίο που απαίτησε πολλή ενέργεια και μεγάλη προσοχή. Ηταν στιγμές που νόμιζα πως ακροβατούσα σε σκοινί κι απλώς έπρεπε να δω από ποια πλευρά θα πέσω. Τα ιστορικά στοιχεία ήταν πολλά, έπρεπε να επιλέξω γεγονότα και ιστορικά πρόσωπα και να τα παρουσιάσω με τα πραγματικά στοιχεία του χαρακτήρα τους. Το «Τέλος» με γέμισε φόβο και αμφιβολίες για τον αν το βιβλίο που έγραψα ήταν εντέλει αυτό που ήθελα να γράψω, ταυτόχρονα όμως με απάλλαξε από ένα μεγάλο φορτίο.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ









Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 22:31]  H Rita Bullwinkel στην «Π»
[χθες 23:27]  Ο Σπύρος Βρεττός στην «ΠτΚ»: «Η...
[χθες 22:09]  Παρουσιάζεται το «Ανάσκελα» της...
[χθες 22:07]  O Ανδρέας Μήτσου στην «ΠτΚ»: «Το...
[χθες 16:02]  Σεμίνα στην «Π»:«Πιστεύω πάντα...
[χθες 22:27]  Η Σεμίνα Διγενή με το «Κίτρινο...
[χθες 20:10]  Η Φιλομήλα Λαπατά έρχεται την...
[χθες 19:52]  Αφιέρωμα στα σονέτα του Σαίξπηρ...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [22:33:14]