ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Μιχάλης Μοδινός έρχεται την Πέμπτη στην Πάτρα και μίλησε στην «ΠτΚ»: «Δέκα χρόνια κρίσης δεν μας έχουν κάνει σοφότερους»

Ο Μιχάλης Μοδινός έρχεται την Πέμπτη στην Πάτρα και μίλησε στην «ΠτΚ»: «Δέκα χρόνια κρίσης δεν μας έχουν κάνει σοφότερους»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Την Πάτρα θα επισκεφθεί την Πέμπτη 28 Μαρτίου, για να παρουσιάσει στο «Discover» ώρα 8 μ.μ. το νέο του βιβλίο «Το πλέγμα» (εκδ. Καστανιώτη). Ο Μιχάλης Μοδινός μιλάει στην «ΠτΚ» για τη μετατόπισή του από τα «μεγάλα» στα καθημερινά, για τους ήρωές του και την οπτική τους, το ερωτικό στοιχείο στις ιστορίες του, ενώ εκφράζει την άποψή του για την πορεία της χώρας.
Με το «Πλέγμα» στρέφεστε στο οικοσύστημα της ανθρώπινης κοινωνίας. Ποιο ήταν το στοίχημα;
Το στοίχημα ήταν να εγκαταλείψω, προσωρινά έστω, τις μεγάλες αφηγήσεις, τις μεγάλες περιπέτειες, τα ξανοίγματα στον κόσμο και κυρίως στους μεγάλους άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφονταν τα προηγούμενα βιβλία μου, όπως την παγκοσμιοποίηση, τη συζήτηση μεταξύ πολιτισμών, τις συγκρούσεις πολιτισμών, τη σχέση της Ελλάδας με τον κόσμο, τη σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη, ζητήματα που άπτονταν της ανάπτυξης, της επιστήμης, της τεχνολογίας, δηλαδή μεγάλα ζητήματα του κόσμου μας, λίγο πολύ οικουμενικά, που με απασχολούσαν, κατά κάποιο τρόπο, σε ένα είδος δοκιμιακής λογοτεχνίας. Αυτή ήταν η θεματική βιβλίων όπως «Ο μεγάλος Αμπάι», «Εκουατόρια», «Αγρια Δύση», ακόμα και η «Επιστροφή» που ήταν ένα καθαρά ελληνικό θέμα, πραγματευόταν μεγάλα ζητήματα που άπτονται της ανθρώπινης περιπέτειας. Εδώ, θέλησα να κατέβω στο πρωτογενές, πιο στοιχειακό επίπεδο της καθημερινότητας, Οι ίδιοι οι ήρωες ίσως, που υπό άλλες συνθήκες θα αποδύονταν σε «μεγάλα πράγματα», εδώ βράζουν στην καθημερινότητά τους. Είναι σαν ο κινηματογραφικός φακός από τα μεγάλα πλάνα, από τα ψηλά να κατεβαίνει στα χαμηλά και να διεισδύει στον ψυχισμό των ηρώων.

Και δεν είναι λίγοι. 19 τον αριθμό, και των δύο φύλων, διαφορετικών ηλικιών, των οποίων οι ιστορίες πλέκονται δεξιοτεχνικά.
Ναι, 19 είναι οι χαρακτήρες, 20 οι εξομολογήσεις -κάποιος εμφανίζεται δύο φορές- και πολλά δευτερεύοντα πρόσωπα, τα οποία επαναλαμβάνονται ως κόμβοι. Ενας οίκος αισθητικής, ένας ταξιτζής, μια γιατρίνα που δεν είναι πρωτεύοντες χαρακτήρες, δεν εξομολογούνται, δεν αφηγούνται, αλλά σχετίζονται με διάφορους τρόπους με πολλούς από τους αφηγητές. Είναι όλοι Ελληνες της σημερινής χρονικής στιγμής, κατατρύχονται από τα προβλήματα που αφορούν όλους, και κατά κάποιον τρόπο παλεύουν με την επικαιρότητα, αγνοώντας τη.
Θέλησα να φύγω από την πολιτική προβληματική όσο ήταν δυνατόν. Με είχε απασχολήσει πάρα πολύ η τρέχουσα κατάσταση των πραγμάτων σε ένα προηγούμενο βιβλίο μου τη «Στυμφαλία». Το «Πλέγμα» είναι τρόπον τινά μια συνέχιση της «Στυμφαλίας», αλλά σε μια πιο αισιόδοξη αν και κυνική οπτική. Δηλαδή με την κυρίαρχη πεποίθηση ότι η ζωή συνεχίζεται ό,τι κι αν γίνεται γύρω μας.

Πώς θα χαρακτηρίζατε αυτή τη στάση απέναντι στα τεκταινόμενα;
Μπορεί να είναι και μια υγιής αντίδραση, γιατί οι πολλές συλλογικότητες ήταν μια συλλογική απάτη, μια συλλογική εξαπάτηση τόσο σε ό,τι αφορά τις κομματικές εντάξεις όσο και κάποιες δήθεν ιδεολογίες που απέληξαν στο αντίθετό τους. Θέλω να πω ότι παρα-ασχολήθηκε και ασχολείται αυτή η κοινωνία με την πολιτική ως θέαμα. Τώρα πια έχω την αίσθηση ότι έκλεισαν όλοι οι πιθανοί κύκλοι και σε ό,τι αφορά την πολιτική υπάρχει μια διάχυτη κατάθλιψη. Δεν περιμένει κανείς τίποτα από κανέναν. Θα το βλέπετε κι εσείς, ακόμα και στις ταβέρνες λείπει η πολιτική συζήτηση παρά μόνο αν είναι σε επίπεδο κουτσομπολιού. Ποιος θα κατέβει υποψήφιος στην Πάτρα, αν υπουργοποιήθηκε τοπικός βουλευτής ή όχι, άνευ ουδεμίας σημασίας, εδώ που τα λέμε, πράγματα. Ολα έχουν πάρει τον δρόμο τους. Με αυτή την έννοια, οι ήρωές μου δεν ασχολούνται με την πολιτική. Πού και πού λίγο σιχτιρίζουν, λένε κάνα καλαμπουράκι για τον Κατρούγκαλο- όπως περίπου σχολιάζουμε τον καιρό στην τηλεόραση, ή ένα γκολ του Ολυμπιακού. Κάπως έτσι. Κατά τ' άλλα ασχολούνται με τα δικά τους.

Μεταξύ αυτών και τα ερωτικά τους.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ιστορίες, με εξομολογήσεις. Οι άνθρωποι εξομολογούνται και το ερωτικό είναι βασικό σκέλος αυτών των εξομολογήσεων. Συχνά είναι και απαρχή ιστοριών ή και τέλος ιστοριών. Παρ' όλα αυτά, σε αυτό το βιβλίο μιλάω για τον έγγαμο βίο, για την ασθένεια, για τον θάνατο, για τους φυσικούς κύκλους, μιλάω για τις συνδέσεις της κοινωνίας, τις μικρές αδιόρατες συνδέσεις και δεσμούς, για τους ρόλους που υποδυόμαστε και θα ήταν λίγο δύσκολο να ειπωθούν όλα αυτά χωρίς το ερωτικό στοιχείο. Κατά τ' άλλα, ο ερωτισμός σώζει. Παρά το γεγονός ότι είναι σε μεγάλη υποχώρηση τα χρόνια της κρίσης. Κι ένας από τους λόγους είναι η γενική κατάθλιψη, η γενική κατατονία, η γενική συζήτηση για ρόλους, ταυτότητες κ.λπ. Νομίζω ότι δικαιούνται οι άνθρωποι να ανακαλούν, να μνημονεύουν.


Χιούμορ με το, γύρω μας, κακό χιούμορ
Σ' έναν μονόλογό σας -«ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου»- ένας ηλικιωμένος πάσχει από ενσυναίσθηση. Κάτι που σήμερα ενδεχομένως να μας λείπει.
Ενσυναίσθηση χρειάζεται βεβαίως, αλλά όρος επιβίωσης είναι να απαλύνει ο άνθρωπος, να ξεχνά, γιατί αλίμονο αν φέρει όλη μέρα το βάρος όσων έζησε ή όσων έφτασαν ως τα αφτιά του. Θα ήταν αδύνατο να επιβιώσει. Εξ ου και προκύπτει ένας κυνισμός ως προς τις καταστροφές που συμβαίνουν γύρω μας, καλώς ή κακώς.

«Το χιούμορ μου έχει ατροφήσει προ πολλού» λέει κάπου ένας εκ των ηρώων σας, ο Δημήτρης Ωραιόπουλος. Το δικό σας πώς τα πάει;
Δεν ξέρω, πώς το είδατε; Εγώ γελάω με πολλά από αυτά τα ζητήματα. Αν ξαναδιαβάσω κάτι μια μέρα που έχω τις μαύρες μου, γελάω. Νομίζω ότι προκύπτει χιούμορ, και αβίαστα. Εν μέρει από τον κυνισμό των ανθρώπων, από την ενσυναίσθηση για τους άλλους, από το γεγονός ότι τα πάντα έχουν γελοιοποιηθεί γύρω μας. Είναι ένα μετα-χιούμορ, θα έλεγα. Είναι χιούμορ με το κακό χιούμορ που υπάρχει γύρω μας. Ούτε ελληνική επιθεώρηση δεν υπάρχει πια. Και δεν μπορείς παρά να γελάσεις με τα κακά ποιοτικά πράγματα που παράγονται τόσο σε επίπεδο πολιτικού λόγου όσο και της τέχνης καθαυτής.

Και ως προς την πορεία της χώρας, τι βλέπετε;
Βλέπω να επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη, βλέπω δέκα χρόνια κρίσης να μην μας έχουν κάνει σοφότερους, βλέπω γύρω μας πράγματα όπως οι κρίσεις της Ευρώπης, όπως κοσμογονικά που συμβαίνουν, π.χ. η ανάπτυξη άλλων οικονομιών με ρυθμούς απίστευτους, κάτι που εμείς αγνοούμε, ασχολούμενοι αποκλειστικά με τις εκταμιεύσεις δόσεων που έρχονται ή δεν έρχονται, την ίδια στιγμή που η Κίνα, η Βραζιλία, η Ινδία αλλά και ολόκληρη η Αφρική τώρα πια υπερ-αναπτύσσονται με ρυθμούς ασύλληπτους. Βλέπω περιβαλλοντικά ζητήματα, οικουμενικής τάξεως, όπως η κλιματική αλλαγή να αφορούν την ανθρωπότητα. Η Ελλάδα παραμένει εσωστρεφής, αυτοενδοσκοπούμενη κι αυτό δεν είναι πάρα πολύ καλό. Από την άλλη, το πήραμε τουλάχιστον απόφαση ότι ανήκουμε στην Ευρώπη. Μας στοίχισαν πολύ οι παλινωδίες των τελευταίων ετών, οι αλληλοκατηγορίες για Γερμανοτσολιάδες κ.λπ. Δυστυχώς, επανέρχονται αυτά τα μοτίβα κάθε τόσο. Παρ' όλα αυτά, τουλάχιστον είμαστε πιο πραγματιστές. Αποδεχτήκαμε το γεγονός ότι η Ευρώπη μάς ζει σήμερα. Αν ήμουν ορθόδοξος ενεργός, θα έλεγα ας κάνουμε τον σταυρό μας.

*Στην εκδήλωση της Πέμπτης, για το βιβλίο θα μιλήσουν οι Μίνα Πετροπούλου, φιλόλογος, δρ Κοινωνιολογίας, Νίκος Τσούκαλης, δικηγόρος, πρώην βουλευτής, και ο συγγραφέας. Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει ο ηθοποιός Ευάγγελος Μιχάλης. Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν μουσικά οι: Μαριβάσια Κολλιοπούλου, μαντολίνο, Κώστας Πετρόπουλος, κιθάρα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ








Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 13:59]  Ξένια Κουναλάκη: Η ζωή είναι μια...
[χθες 14:05]  Πηνελόπη Γιώσα: «Το ποίημα που...
[χθες 15:30]  Πάτρα: Ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης στο...
[χθες 14:24]  Πάτρα: Το μυθιστόρημα της Γ....
[χθες 14:01]  Γιώτα Κοντογεωργοπούλου: «Η πόλη...
[χθες 15:26]  Διαβάζοντας το «Ημερολόγιο...
[χθες 20:54]  Παρουσίαση βιβλίου - σεμινάριο με...
[χθες 20:02]  Η Ξένια Κουναλάκη στην «ΠτΚ»: «Οι...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [03:41:17]