ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο γνωστότερος Πατρινός

Ο γνωστότερος Πατρινός



Ρήγα Φεραίου και Μιαούλη, η δεύτερη ανοιξιάτικη ημέρα με τον αέρα να σου φουσκώνει τη διάθεση. Ενα περιπολικό εκεί. Γνωστά πρόσωπα δακρυσμένα. Μια αστυνομικός παίρνει κατάθεση. Τι διάολο έχει συμβεί;
Οι άνθρωποι που σου δίνουν την εντύπωση πως δεν θα γεράσουν ποτέ, κάπως έτσι φεύγουν. Χάνονται από προσώπου γης, αναπάντεχα και αφήνουν τους άλλους γύρω να αφηγούνται έκπληκτοι: Μα τον είδα προχθές, ο ένας. Ηταν στα βραβεία, στην απονομή, ο άλλος. Και οι πιο δικοί του, θα του είχαν μιλήσει πριν λίγες ώρες, πριν ξημερώσει η ημέρα που θα τον έπαιρνε από κοντά μας.
Από κοντά μας. Περίεργη αίσθηση. Ο Αγγελος Πολυδωρόπουλος ήταν και κοντά και απόμακρος. Και εδώ, και απών. Και ζεστός, και ουδέτερος. Στην πρώτη γραμμή, αλλά με κρύα ματιά. Οι περισσότεροι τον γνωρίσαμε, φυσικά, μέσα από τις επαφές με την καρναβαλική επιτροπή. Για μεγάλο διάστημα ήταν η καρναβαλική επιτροπή αυτοπροσώπως. Λιτός και πληθωρικός, ταυτόχρονα. Η δική μας μνήμη πηγαίνει σε ημέρες Αννινου, 1985. Ο ίδιος έλεγε ότι ήταν στο σχήμα από την πρώτη στιγμή, φυσιολογικό, αφού ο Θησαυρός κρατούσε από τον προσκοπισμό, και ο Αγγελος προερχόταν από το προσκοπικό κίνημα. Θυμόμαστε μια νηφάλια μορφή, βλέμμα που δεν έχανε ούτε κίνηση ούτε λέξη, ψύχραιμη φωνή, μια ιδιότυπη άρθρωση, αν και σχετικά μικρόσωμος υπήρξε μέγας κυματοθραύστης αγανακτισμένων εκπροσώπων πληρωμάτων, ήδη από την εποχή που τα πληρώματα ήταν κυρίως αγανακτισμένα και μετά όλα τα υπόλοιπα.
Συνεργαστήκαμε κάποια φορά. Μεθοδικός, μετρούσε λεπτομέρειες, μάντευε τις πιθανές αναποδιές, κούρευε τις ανοησίες άμα τη εμφανίσει. Αλλά το πιο παράδοξο ήταν πως, ενώ μετείχε στην πιο θεότρελη συνθήκη της Ελλάδας και ίσως της Ευρώπης όλης, και ενώ ο ίδιος πάλευε με τους γρίφους, σπάνια τον έβλεπες να γελάει, τουλάχιστον εμείς ποτέ. Ο Δημήτρης Α. κάποτε διερωτάτο εάν διασκεδάζει ο ίδιος στο καρναβάλι, ενώ κάνει τα πάντα για να διασκεδάσουν οι άλλοι. Ισως η διασκέδασή του ήταν αυτή ακριβώς: Οτι έκανε τον κόσμο να τριβελλίζεται με τις σπαζοκεφαλιές και ότι έλυνε σαν στρατηγός τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα της παρέλασης πριν αυτή γίνει. Δεν την κοιτούσε με απόλαυση, αλλά με έγνοια να πάνε όλα καλά. Τον θυμόμαστε αγχωμένο πολλές φορές, και ίσως κατά κανόνα. Οργισμένο όμως ποτέ. Σου έδινε μια εντύπωση μόνιμης κακοκεφιάς, αλλά αυτό ίσως ήταν ο τύπος του, εκεί ήταν ο εαυτός του.
Μέσα σε λίγες ώρες, η πόλη δονείται από κατάπληξη, συγκίνηση και ιστορίες με τον Αγγελο. Υπήρξε από τους πιο αναγνωρίσιμους ταπεινούς, και υπό την έννοια που το περιγράψαμε, από τους γνωστότερους αγνώστους, οξύμωρο που έρχεται να δέσει με μια φάση που ακούγεται τελευταία σε μια παράσταση. Μετριόμαστε κάθε χρόνο και είμαστε λιγότεροι, αναφωνούσε, οικτρή σύμπτωση, ο Αντώνης Π. πριν λίγη ώρα, χωρίς να γνωρίζει για το συμβάν. Και πάμε τώρα για ιστορίες χωρίς τον Αγγελο. Πώς γίνεται αυτό; Και όμως, θα γίνει. Αυτός είναι ο κανονισμός. Εφυγε απότομα και νωρίς, κρύφτηκε σε μια σχισμή του χρόνου. Δεν είναι κουίζ. Δεν θα μπορέσεις να τον βρεις, δεν έχει οδηγίες. Αν ήθελε να τον βρίσκαμε, θα έβαζε. Αλλά δεν έβαλε ποτέ του, ούτε όσο ζούσε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:42:42]