ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Στέλιος Μαφρέδας στην «ΠτΚ»: «Η δύναμη της ποίησης είναι η χρυσή εφεδρεία για το μέλλον»

Ο Στέλιος Μαφρέδας στην «ΠτΚ»: «Η δύναμη της ποίησης είναι η χρυσή εφεδρεία για το μέλλον»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Γεννημένος στην Πρέβεζα, έκανε οικονομικές και τραπεζικές σπουδές και σταδιοδρόμησε ως τραπεζικό στέλεχος. Με αφορμή τη νέα του ποιητική συλλογή «Προνόμιο αιχμαλωσίας» (εκδ. Αρμός) και τη 2η έκδοση της Ανθολογίας «Η Πρέβεζα στη νεοελληνική ποίηση», ο Στέλιος Μαφρέδας μιλάει στην «ΠτΚ», μεταξύ άλλων, για το πρώτο του σκίρτημα για την ποίηση, για τη σχέση του μαζί της που δεν άρχισε καλά, για την άδοξη Μούσα, για τις επισκέψεις των στίχων, για τις δυο αγαπημένες του πόλεις.

Την αγάπη σας για την ποίηση τη «γέννησαν» κάποια διαβάσματά σας; Ποια επίδραση είχε αλήθεια ο «ίσκιος» του Καρυωτάκη πάνω σας, ως Πρεβεζάνος;
Αυτουργός της σχέσης μου με την ποίηση, υπήρξε ένας εκ των καθηγητών μου στο Γυμνάσιο της Πρέβεζας, ο Δημήτριος Ροντογιάννης. Ηταν ο γυμναστής μας. Κάθε που έβρεχε, αντί να μας γυμνάζει, μας «απασχολούσε» στην αίθουσα διδασκαλίας, διαβάζοντας ποίηση και αναλύοντάς την, με γοητευτικό τρόπο. Εκτός της «διδακτέας ύλης», εννοείται. Το πρώτο ποίημα που με συγκλόνισε ήταν η «Ιερά οδός» του Σικελιανού. Ο τρόπος του καθηγητή μου, η φωνή, η συγκίνηση και το πάθος του, ήταν τέτοια, που χαράχτηκαν ανεξίτηλα μέσα μου. Ετσι γνώρισα και αγάπησα την ποίηση. Από αυτόν τον άνθρωπο άκουσα και για τον Καρυωτάκη. Η σκιά του οποίου έπεφτε βαριά στην πόλη. Για όλους σχεδόν τους κατοίκους της, ήταν «εκείνος που είχε αυτοκτονήσει στο Βαθύ» και είχε δυσφημήσει την πόλη. Αλλά, για να είμαι δίκαιος, τον Καρυωτάκη τον θυμηθήκαμε όλοι μας, μετά την κυκλοφορία των Απάντων του, από τον Γ. Π. Σαββίδη, το 1965 - 66. Γιατί, προηγουμένως ο ποιητής, ύστερα απ' τον θόρυβο που προκλήθηκε εξαιτίας του αυτοχειριασμού του, περιήλθε σχεδόν σε αφάνεια. Η γενιά του ΄30 και η αριστερή διανόηση, τον παραμέρισαν. Μετά την επανεμφάνιση του, στη δεκαετία του '70, ο ίσκιος του έπεσε βαρύς στην ποίησή μας γενικά, ακόμη πιο βαρύς δε, στην πόλη της Πρέβεζας και στους κατοίκους της. Εμένα, που τότε ουσιαστικά τον ανακάλυψα, με επηρέασε καθοριστικά. Ενιωσα επίγονός του.

Πότε θυμάστε τον εαυτό σας να γράφει τους πρώτους στίχους -και με ποια αφορμή;
Πρέπει να ήμουνα 16 ή 17 χρονών, όταν αποπειράθηκα να γράψω. Και βεβαίως η αφορμή δεν ήταν καθόλου πρωτότυπη. Ηταν ερωτική.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν πότε καταφεύγατε στην ποίηση και ποια τα «δώρα» της;
Είχα την ατυχία, το πρώτο ποίημα που έστειλα για δημοσίευση στην «Νέα Εστία» το 1968, να μην γίνει δεκτό από τον Πέτρο Χάρη, τον διευθυντή της. Και το γεγονός αυτό, κλόνισε την αυτοπεποίθησή μου και μου έκοψε τα φτερά. Η σχέση μου με την ποίηση, αν δεν διερράγη, απόκτησε κάποια αντιπαλότητα. Και για πολλά χρόνια, οσάκις κατέφευγα σ' αυτήν, προσερχόμουνα κυρίως ως αναγνώστης. Και υπήρξα φανατικός και μανιακός αναγνώστης της. Οταν αποτόλμησα να γράψω και πάλι, είχα χάσει ήδη πολύτιμο χρόνο. Παρ' όλα αυτά, έλαβα πολλά «δώρα»: Μαζί με τη θλίψη και την απογοήτευση, έλαβα και την ανείπωτη χαρά, την ακραία πληρότητα και την πλήρη ικανοποίηση, συναισθήματα όλα τούτα που έπονται της απόπειρας για τη γραφή του ποιήματος, άλλοτε επιτυχώς και άλλοτε δίχως το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Αφιερωμένο στη «Μικρή άμοιρη Μούσα» σας το «Προνόμιο αιχμαλωσίας» η νέα, έκτη, ποιητική συλλογή σας. Περιέχει ποιήματα που γράφτηκαν πότε;
Ο Καρυωτάκης, έχει γράψει εκείνη την εμβληματική «Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων». Εγώ, και η πρόθεσή μου δεν είναι να αντιπαρατεθώ μαζί του, θέλησα να γράψω για την άδοξη Μούσα, την υπαρκτή, η οποία, όπως λέει ο Πλάτων στον νεανικό του διάλογο «Ιων», «ενθέους ποιεί» τους ποιητές. Τα ποιήματα αυτά, μικρά και στιγμιαία στο σύνολό τους, γράφτηκαν σε μια περίοδο περίπου 10 χρόνων.

Στη συλλογή σας υπάρχουν αναφορές στην «Οδύσσεια», τη σαιξπηρική «Τρικυμία», την τέχνη, την ελληνική μυθολογία… Τι μπορεί να αποτελέσει για εσάς το έναυσμα για μια ποιητική σύνθεση;
Ο Ρίλκε είχε πει ότι οι στίχοι δεν είναι αισθήματα, είναι εμπειρίες και όταν γίνουν αίμα μέσα μας, βλέμμα και χειρονομία, τότε μόνον, μπορεί να βγει απ' αυτές η πρώτη λέξη ενός στίχου. Αλλά και ο δικός μας ο Μάρκος Μέσκος, είχε πει κι αυτός, ότι γράφουμε αυτά που διαβάζουμε. Κατανοείτε, λοιπόν, ότι προσέρχομαι στην ποίηση, με το βίωμα και τη γνώση. Και οπωσδήποτε όχι ωσάν σε διατεταγμένη υπηρεσία.

«Βάζω χαρτί και μολύβι στο κομοδίνο,/μη τυχόν και φτερουγίσει/κανένας στίχος τα άγρια μεσάνυχτα/και δεν τον προφτάσω» διαβάζουμε στο «Τελευταίες κινήσεις. Είστε πάντα σε ετοιμότητα για τις «επισκέψεις» των στίχων;
Ο στίχος είναι αδέσποτος κι εσύ πρέπει να είσαι έτοιμος να τον περιμαζέψεις, οποιαδήποτε ώρα και στιγμή συναντηθείτε και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.


Οι λέξεις, η Πάτρα και η Πρέβεζα
«Να ξέρεις όμως/οι λέξεις είναι αιχμηρές/θολώνουν το μυαλό/και κομματιάζουνε τις σάρκες./Πρόσεξε και λάβε επί πλέον μέτρα,/Με λεξιλόγιο ακόμα σε κεντώ/δεν εγκατέλειψα τα όπλα» διαβάζουμε στη «Σύρραξη». Δίπλα στο λήμμα «λέξη» ποιον ορισμό, που σας εκφράζει προσωπικά, θα βάζατε;
Λέξη = ποίηση. Γιατί, καθώς ο Μαλλαρμέ εδογμάτισε, και σε μας εδώ ο Σεφέρης καθαγίασε, «τα ποιήματα δεν γράφονται με ιδέες αλλά με λέξεις».

Πρόσφατα κυκλοφόρησε, μετά από δεκαεπτά χρόνια, η 2η έκδοση της Ανθολογίας σας «Η Πρέβεζα στη νεοελληνική ποίηση». Πείτε μας.
Η Πρέβεζα, εξαιτίας του Καρυωτάκη, έχει καταστεί το κατ' εξοχήν σύμβολο της νεοελληνικής ποίησης. Σύμβολο βεβαίως του θανάτου και των αρνητικών καταστάσεων και συναισθημάτων. Ενα σύμβολο όμως δυναμικό, με ευρύτατη χρήση, όχι μόνον στα προηγούμενα χρόνια, αλλά και στις μέρες μας. Και τούτο ακριβώς, είναι η διαφορά με άλλα τοπωνύμια - σύμβολα (π.χ. Μεσολόγγι, Ιθάκη) τα οποία χρησιμοποιήθηκαν στατικά, και από έναν μόνον ποιητή (Σολωμός - Καβάφης). Αυτή η δυναμική του συμβόλου εμφανίζεται στην Ανθολογία, η οποία περιλαμβάνει 110 ποιήματα 79 ποιητών. Με την δημιουργία της, θέλησα βοηθήσω στην συμφιλίωση των κατοίκων της Πρέβεζας με τον αυτόχειρα ποιητή, και να καταδείξω τον τρόπο, με τον οποίο λειτουργεί το σύμβολο αυτό, στην σύγχρονη ποίησή μας.

Πρέβεζα-Πάτρα. Και οι δύο από «Π». Τι θέση κατέχει στην καρδιά σας η κάθε μία;
Δεν είναι μόνον το αρχικό γράμμα στο όνομα, το κοινό σημείο των δύο πόλεων. Υπάρχει και μια υπόγεια διασύνδεσή τους, αφού οι δύο πόλεις ήσαν οι τελευταίοι σταθμοί της πορείας του Καρυωτάκη. Τελευταίος σταθμός η Πρέβεζα, προτελευταίος η Πάτρα. Και για μένα, είναι οι πόλεις μου. Η μία, η γενέτειρα μου, η παιδική μου ηλικία, το λίκνο μου. Η άλλη, η Πάτρα, είναι η πόλη της ωριμότητάς μου, η πόλη στην οποία ανήκω ποιητικά και σεμνύνομαι γι αυτό. Τις αγαπώ το ίδιο και τις δύο και τις ευγνωμονώ, για τα πολλά που μου πρόσφεραν.

Σε μια Ελλάδα που υφίσταται οικονομική και αξιακή κρίση, ποια η δύναμη της ποίησης, θεωρείτε;
Από όση εποπτεία έχω των ποιητικών πραγμάτων, διαπιστώνω ότι η κρίση, οικονομική και αξιακή, δεν άφησε ανεπηρέαστη και την ποιητική τέχνη. Στις μέρες μας γράφεται πολλή, πάρα πολλή ποίηση, χωρίς ωστόσο να μπορεί να προκληθεί κάποιος σεισμός στην ελληνική κοινωνία. Κανένας στίχος σήμερα, δεν κινητοποιεί τα πλήθη, κανένα ποίημα δεν συγκλονίζει τον λαό. Ωστόσο, η δύναμη της ποίησης, έστω και εν υπνώσει, παραμένει ισχυρή και είναι η χρυσή εφεδρεία για το μέλλον.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 22:07]  O Ανδρέας Μήτσου στην «ΠτΚ»: «Το...
[χθες 16:02]  Σεμίνα στην «Π»:«Πιστεύω πάντα...
[χθες 22:27]  Η Σεμίνα Διγενή με το «Κίτρινο...
[χθες 20:10]  Η Φιλομήλα Λαπατά έρχεται την...
[χθες 19:52]  Αφιέρωμα στα σονέτα του Σαίξπηρ...
[χθες 16:23]  Την Τετάρτη, στο Αίγιο, η...
[χθες 15:20]  Πάτρα:Παρουσίαση βιβλίου, του...
[χθες 22:15]  Παρουσιάζονται οι «Λέξεις στο Φως»...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:40:11]