ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Μάρω Δούκα έρχεται στην Πάτρα και μίλησε στην «ΠτΚ»: «Εδώ και χρόνια, ανακαλώ τη ζωή μου με τα βιβλία που έχω γράψει»

Η Μάρω Δούκα έρχεται στην Πάτρα και μίλησε στην «ΠτΚ»: «Εδώ και χρόνια, ανακαλώ τη ζωή μου με τα βιβλία που έχω γράψει»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Το Σάββατο 16 Μαρτίου θα επισκεφθεί την Πάτρα, καθώς είναι το τιμώμενο πρόσωπο στην εκδήλωση που συνδιοργανώνουν στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πατρών, ώρα 7 μ.μ., το φροντιστήριο Οραμα/18plus, το ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό www.diapolitismos.net και το βιβλιοπωλείο «Γωνιά του βιβλίου». Η βραβευμένη συγγραφέας Μάρω Δούκα μιλάει στην «ΠτΚ» για την περιπέτεια της συγγραφής, τις συνήθειές της όταν γράφει, τους νέους και το βιβλίο, κατακρίνει την υποκρισία «αυτών που κόπτονται για τη ''χαμένη τιμή'' της Αριστεράς», αποκαλύπτει τις καθημερινές της «ανάσες».

Σαράντα χρόνια έχουν μεσολαβήσει από το πρώτο σας βιβλίο «Η Πηγάδα» (1974) έως το δέκατο έκτο «Τίποτα δεν χαρίζεται» (2016). Πώς θα χαρακτηρίζατε αυτή τη μακροχρόνια περιπέτεια με τις ιδέες και τις λέξεις;
Θα σας φανεί ίσως υπερβολικό, ή και εγωκεντρικό, αλλά τη ζωή μου, μεταφορικά και κυριολεκτικά, εδώ και χρόνια, την ανακαλώ με τα βιβλία που έχω γράψει. Λέω τότε που έγραφα το «Εις τον πάτο της εικόνας» ή τότε που έγραφα τις «Λεύκες ασάλευτες». Οχι μόνο για τα προσωπικά, τη γέννηση, ας πούμε, του γιου μου, αλλά και για τα κοινωνικά και τα πολιτικά θέματα. Λέω, για παράδειγμα, τότε που εκδόθηκε η «Ουράνια μηχανική» είχαμε τα γεγονότα με τον Οτσαλάν και τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Τη χρονιά που εκδόθηκαν οι «Αθώοι και φταίχτες» είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα. Να το πω και αλλιώς: Μέσα από τη μακρόχρονη τριβή μου με τις λέξεις και τις ιδέες-θέματα των βιβλίων μου ορίζεται και η ζωή μου. Αυτός είναι πια ο δικός μου τρόπος για να ζω. Η δική μου περιπέτεια, το ταξίδι μου. Και μέσα από αυτό το ταξίδι πιστεύω ότι έχω κερδίσει πολλά, ότι μπόρεσα να δω αλλιώς τον κόσμο, να συμπονέσω αλλιώς τον άνθρωπο.

Κάθε φορά που φθάνει η στιγμή να καθίσετε να γράψετε, πώς βιώνετε τη διαδικασία; Τηρείτε κάποιες συνήθειες/κανόνες;
Συνήθως έχει προηγηθεί μια μακρά περίοδος «φαινομενικής» απραξίας. Φαντάζομαι με την ησυχία μου δυο τρεις-πέντε δέκα ήρωες-χαρακτήρες. Φτιάχνω το χρονολόγιό τους: Πότε γεννήθηκαν, πού ζουν, πώς ζουν. Τους σκιαγραφώ. Ούτε τον τίτλο του βιβλίου όμως γνωρίζω, ούτε πώς θα πορευτώ. Μοναδική σιγουριά, πυξίδα, όταν πια έχω αρχίσει να γράφω είναι οι επινοημένοι ήρωες, τα «οχήματα», όπως συνηθίζω να αποκαλώ, της κεντρικής ιδέας, της ραχοκοκαλιάς του θέματός μου. Αλλά και αυτοί οι ήρωές μου διαρκώς δοκιμάζονται μέσα από τις δικές τους επιλογές, τη δική τους συνείδηση. Ετσι, αν και εγώ τους έχω «δημιουργήσει», αυτοί με τον τρόπο και τη δυναμική τους καλούνται να με δοκιμάσουν. Ωσπου με αυτούς οδηγούς, αλλά χωρίς να χάνω ποτέ τον έλεγχο της συγγραφής, οδηγούμαι σ' ένα τέλος που ούτε φανταζόμουν όταν άρχιζα να γράφω.

«Να προσπαθείτε να μη βαρύνετε τη γραφή σας με τα αισθήματά σας» σας είχε συμβουλέψει ο Τσαρούχης. «Η ζωή από μόνη της περιβάλλεται από έναν ωκεανό αισθημάτων, αλίμονο αν τη βαρύνετε κι εσείς με τα δικά σας, θα χάσετε τότε την επαφή με τη μυστηριώδη πραγματικότητα που τόσες χαρές και τόσες λύπες μας δίνει». Είχε κάποια επίδραση πάνω σας αυτή η συμβουλή;
Τη συμβουλή αυτή του Τσαρούχη, όπως και τις συμβουλές όλων των ξεχωριστών ανθρώπων, των δασκάλων, που είχα την τύχη να γνωρίσω, ποτέ δεν τη λησμόνησα. Για να είμαι όμως ειλικρινής, από τα πρώτα μου βήματα στο γράψιμο, από το πρώτο μου κιόλας βιβλίο, είχα αρχίσει να νοιάζομαι για την ισορροπία ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα. Αυτή άλλωστε (η ισορροπία) είναι για μένα και το κύριο μέλημα του πεζογράφου. Η επινόηση χαρακτήρων ικανών να ανεβοκατεβαίνουν με μέτρο τη ρηματική κλίμακα των συναισθημάτων της ζωής.

Οταν ακούμε νέους ανθρώπους να εκφράζουν από αδιαφορία έως και απέχθεια για το διάβασμα, κι όταν τα παιδιά ζομπιοποιούνται από κινητά/τάμπλετ κ.λπ., πώς μπορεί το βιβλίο να παλέψει με τα θεριά;
Και γιατί να παλέψει; Στο κάτω-κάτω, ποτέ το βιβλίο δεν ήταν πρώτο στη λίστα των ενδιαφερόντων, όχι απλώς των νέων, των μαθητών, αλλά και των ενηλίκων. Και γενικότερα ως λαός, δεν νομίζω ότι φημιζόμαστε για τη φιλαναγνωσία μας. Παρ' όλα αυτά, η δυνατότητα επικοινωνίας του νέου με το βιβλίο υπάρχει πάντα. Εστω και μόνο να γνωρίζει ότι σε μια δύσκολη στιγμή θα μπορούσε ανοίγοντας ένα βιβλίο να παρηγορηθεί, να δώσει απαντήσεις στις απορίες του, να γνωρίσει νέους που του μοιάζουν, με τα ίδια όνειρα, τις ίδιες αγωνίες… Και ας μη διαβάζουμε, αρκεί να ξέρουμε ότι το βιβλίο υπάρχει δίπλα μας και μας περιμένει με υπομονή.
Η υποκρισία, η «μακεδονική» και οι «ανάσες»
Η χώρα μας έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου. Ζορίζεται πολύ και σήμερα. Το παρόν σάς έχει απασχολήσει σε βιβλία σας. Τι σας προβληματίζει, τι σας εξοργίζει και τι θεωρείτε αδιανόητο αυτή την εποχή;
Αυτά που με προβληματίζουν δεν είναι μόνο σημερινά. Είναι και χθεσινά και προχθεσινά και προαιώνια... Εχει νόημα να τα επαναλάβω; Θα περιοριστώ μόνο στην ανελευθερία και στην ευτέλεια μερίδας του αντιπολιτευτικού Τύπου σήμερα. Στην υποκρισία όλων αυτών που κόπτονται για την «χαμένη τιμή» της Αριστεράς. Θα επιμείνω στην αναισχυντία όσων ισχυρίζονται ότι θα μας σώσουν επειδή αυτοί θα εφαρμόσουν καλύτερα τα νεοφιλελεύθερα προγράμματα για τα οποία κατηγορούν ως αντιλαϊκή την κυβέρνηση, όλων αυτών που ασκούν κοινωνική αντιπολίτευση διακηρύσσοντας: «Εχεις λεφτά; έχεις παιδεία. Εχεις λεφτά; έχεις υγεία». Και να σας πω; Αρκετά τα παράπονά μου, έντονος, ώρες-ώρες, ο θυμός μου με την Κυβέρνηση. Αρκεί όμως να παρακολουθήσω για ένα πεντάλεπτο μόνο τον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι και να αρχίσω πανικόβλητη την τρεχάλα…

Η ονομασία της γλώσσας της Β. Μακεδονίας ως «Μακεδονική» έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις περί των κινδύνων που ελλοχεύει. Η δική σας άποψη;
Δεν είμαι γλωσσολόγος. Δεν είμαι πολιτικός. Δεν φιλοδοξώ να έχω άποψη επί παντός του επιστητού. Ούτε και θα ήθελα ποτέ να αποφανθώ για τα εθνικοπατριωτικά ως δημογεροντία. Περισσότερο από χαρακτήρα, παρά από άποψη, ως άνθρωπος που σέβεται τον διπλανό του, δεν θα μπορούσα ποτέ, στο όνομα του δικού μου αδιαπραγμάτευτου πατριωτισμού να απαγορεύσω σ' έναν λαό τον αυτοπροσδιορισμό του και την ονομασία της γλώσσας του. Απ' όσο γνωρίζω, εξάλλου, οι Ελληνες Μακεδόνες μιλούν Ελληνικά. Ποιοι κίνδυνοι ελλοχεύουν αν οι Βόρειοι Μακεδόνες μιλούν μια γλώσσα που την ονομάζουν μακεδονική;

Στην καθημερινότητά σας τι σας δίνει «ανάσες»;
Τα ίδια τα καθημερινά, όσο κοινότοπα και αν είναι. Οι δουλειές στο σπίτι, για παράδειγμα, μ' ευχαριστούν πολύ. Τις αντιμετωπίζω και σαν γυμναστική. Ανάσα για μένα είναι επίσης ένα βιβλίο που θα διαβάσω. Μια ταινία που θα δω. Η μουσική. Ο ποδαρόδρομος αλλά και το φέισμπουκ. Βρέθηκα από «ανάγκη» εκεί και επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά ότι από μας εξαρτάται η χρήση του όποιου «μέσου».
Ετοιμάζετε κάτι αυτό τον καιρό;
Εχω τελειώσει εδώ και καιρό ένα, ας πούμε, μυθιστόρημα. Το άφησα να ξεκουραστεί για λίγο, να κατασταλάξω κι εγώ. Θα το επεξεργαστώ μέσα στην άνοιξη για τελευταία φορά και θα το παραδώσω στην εκδότριά μου. «Πύλη εισόδου» ο τίτλος του. Θέμα του μια γυναίκα που μιλάει.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 09:57]  Μ.Πολίτου στην «Π»:«Η δικαίωση της...
[χθες 23:39]  Παρουσιάζεται το βιβλίο του Ανδρέα...
[χθες 23:48]  Παρουσιάζονται οι...
[χθες 10:42]  Πάτρα:Παρουσίαση βιβλίου «Μικρές...
[χθες 09:53]  Η Γαλάτεια Βέρρα στην «ΠτΚ»:...
[χθες 19:36]  Ο Θανάσης Κούστας στην «ΠτΚ»:...
[χθες 22:00]  Πάτρρα:Παρουσίαση του βιβλίου, του...
[χθες 21:30]  Πάτρα:Παρουσίαση της ποιητικής...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:18:48]