ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γυαλό γυαλό

Γυαλό γυαλό



Ο Δήμος τίμησε τον κατασκευαστή αρμάτων Γρηγόρη Παπαθεοδώρου, έναν θρύλο αυτής της ιδιότυπης μορφής εικαστικής τέχνης, που μαζί με τον αείμνηστο Τσαϊλάκη και τους ενεργούς Βούρτση και Βρυώνη συναποτελούν το πάνθεον των ιερών τεράτων στο καρναβαλικό άρμα, το οποίο στην Πάτρα έχει εξελιχθεί σε σχολή, αν και οι κριτικοί της εικαστικής τέχνης και οι μελετητές της παράδοσης δεν έχουν εμβαθύνει στην περίπτωση. Το καρναβάλι στην Ελλάδα περιφρονείται από τους ανθρώπους των σοβαρών γραμμάτων και των τεχνών, ορισμένοι από τους οποίους το αντιμετωπίζουν με δυσανεξία λόγω της μαζικότητας του φαινομένου και της δικής τους υπερευαισθησίας ή και αγοραφοβίας. Θα άξιζε ωστόσο να ενσκήψει κανείς στο συγκεκριμένο καλλιτεχνικό φαινόμενο, στο οποίο ανακλάται η επινοητικότητα, ο έρωτας προς το «παλιό», η συνομιλία με το παρελθόν, η συγκατάβαση προς την ανθρώπινη φύση, ο αυτοσαρκασμός, το κωμικό στοιχείο του ερωτισμού, η σεξουαλικότητα ως παιδιάστικη ροπή, η αθώα φύση του αγνού γλεντιού που ενώνει τους ανθρώπους και τους επιτρέπει να συνυπάρχουν συναδελφωμένοι, συμφιλιωμένοι με τα ελαττώματά τους και τη θνητότητα.
Η καρναβαλική κατασκευή δεν εξαντλείται φυσικά μόνο στα άρματα. Η ενδυματολογία των ομάδων της παρέλασης, όπως και αναρίθμητες άλλες μεμονωμένες ή παρεακές μεταμφιέσεις έχουν στηριχθεί σε παρεμβάσεις πάνω σε ύφασμα και αντικείμενο που υπέχουν χαρακτήρα καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης, που πολύ συχνά εμπίπτει πλήρως στην περιοχή της τέχνης υψηλών αξιώσεων. Αλλοι δημιουργοί, ερασιτέχνες συνήθως, ενδιαφέρονται να αξιολογηθεί ως τέτοια, και άλλοι ενδιαφέρονται κυρίως για το βραβείο, τη χαρά, τη χαρά για το βραβείο, αλλά και την ικανοποίηση του καρναβαλικού ναρκισισμού, που σε ελέγξιμη μορφή είναι απολαυστικός, ενώ σε μη ελέγξιμη μετατρέπεται σε χαρταετό.
Η Ντούλη Δημητροπούλου ( η ίδια διασκέδαζε πολύ με τη μορφή του Γαργαντούα, μοντέλο με αναγωγές σε πομπώδες καρναβαλικό στοιχείο), η οποία έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Σεπτέμβριο, θήτευσε ως καρναβαλική δημιουργός σε πολλαπλά πεδία. Στην άσφαλτο για λογαριασμό πληρωμάτων, στην παραγγελιά φίλων για ατομική συμμετοχή σε κάποια εκδήλωση, στις γκροτέσκ κωμωδίες του Καρναβαλικού Κομιτάτου. Ούσα η ίδια γόνος του αστικού κόσμου της πόλης, εκδήλωσε μια αντίληψη που μπορεί να αποτελέσει επιτομή του φαινομένου «Πατρινό Καρναβάλι», αξιοποιώντας πλείστα στοιχεία- σύμβολα του στιβαρού παλιού κοινωνικού καθεστώτος, για να παρωδήσει τις ατομικές της μνήμες και το συνολικό αστικό οικοδόμημα, άλλοτε χαριτωμένα, και άλλοτε σαρκαστικά. Για τον λόγο αυτόν, όσοι- θορυβημένοι που το Καρναβαλικό Κομιτάτο απειλούσε το αδειανό πουκάμισο της δημαρχιακής καρναβαλικής αυθεντίας, πολιτική αρχή και αυλές- καταλόγιζαν ελιτισμό στο σωματείο, αστοχούσαν οικτρά και άδικα. Το Καρναβαλικό Κομιτάτο, πρωτίστως με τη σφραγίδα της Ντούλης Δημητροπούλου, αναδείκνυε ένα από τα στοιχεία της μοναδικότητας του Πατρινού Καρναβαλιού, που είναι η (αυτο-)παρώδηση της σοβαροφάνειας της έννοιας «πολίτης με αστική καταγωγή», συνεπώς η απογύμνωση της ψυχής του ατόμου και η παράδοσή του σε έναν αρχαιότροπο, αλλά καλοκάγαθο (συνήθως), διονυσιασμό. Το δεύτερο στοιχείο του Καρναβαλιού της Πάτρας είναι η μαζικότητα. Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη πόλη στον κόσμο όπου το Καρναβάλι αφορά όλον σχεδόν τον πληθυσμό, και μάλιστα με τη μορφή της συμμετοχής και όχι της παθητικής θέασης.
Αλλά τα χρόνια περνούν, και το κοινωνικό πνεύμα εξελίσσεται πάνω σε μεταβαλλόμενες συντεταγμένες. Αντικαθιστώντας την Ντούλη Δημητροπούλου στην φετινή παράσταση του Κομιτάτου η Ολγα Μοσχόβου και η Ελίζα Σιγαλού, απέφυγαν τις συγκρίσεις, τις αντιγραφές, το άγχος της ανταπόκρισης και αναμετρήθηκαν, απλώς, με τις απαιτήσεις της σκηνογραφίας. Η δική τους οπτική γωνία είχε έναν κοινό τόπο, ωστόσο, με την αντίληψη της Ντούλης: Πρόκειται για την αξιολάτρευτη και ιντριγκαδόρικη πρακτική του «ομιλούντος σκηνικού». Δημιουργίες που συνεργάζονται με το κείμενο, εμπνέονται από αυτό και το σχολιάζουν, σκανταλιάρικα. Κατά κάποιο τρόπο, το αποτέλεσμα συγκροτεί σχεδόν μια παρέλαση από κινούμενα σχέδια. Πλέον όμως, η αστική μνήμη υποχωρεί. Μιλάμε για μια νεότερη γενιά που ακουμπάει μεν στις μεταπολεμικές καταβολές της πόλης, δεν έρχεται ασφαλώς από κάποιο πουθενά, αλλά ζυμώνεται σε ένα πνεύμα πιο ροκ, πιο ελευθέριο, πιο αναρχικό, πιο κατεδαφιστικό. Αυτό θα απεικονιστεί στην σκηνογραφική δουλειά που ξεδιπλώθηκε στη σκηνή του «Μηχανουργείου»: Ηταν σαν ένα αίτημα για περισσότερη χαρά στη ζωή. Τσαχπίνικο, μάλιστα. Και αισθητικά άρτιο και προχωρημένο.
Ο Δήμος τίμησε τον Γρηγόρη Παπαθεοδώρου. Και ορθά. Αλλά περισσότερο τιμάμε τους δημιουργούς, παλιούς και νέους, όταν τους στηρίζουμε, αναδεικνύουμε τη δουλειά τους, τη σπουδάζουμε, τη μεταλαμπαδεύουμε. Αν την Πάτρα τη διοικούσε μια άλλη αντίληψη, η πόλη θα ήταν μια σταθερή παραμυθούπολη, μια διαρκής έκθεση. Μας δίνεται η ευκαιρία, εντοπισμένα έστω, στην εγκατάσταση που θα αναπτυχθεί στα Παλαιά Σφαγεία. Αλλά θα πρέπει να εξεταστεί η μεταφορά δειγμάτων της τέχνης αυτής στο θαλάσσιο μέτωπο, όπου ήδη κατέθεσε ιδέα (εμπράκτως) ο Αντώνης Παπαντωνόπουλος με μεγάλες απομιμήσεις οστρακοειδών. Γυαλό γυαλό πηγαίναμε, λέει το τραγούδι. Η Πάτρα είναι Πόλις Παραλιακή.
Η πόλη έχει παράδοση, ιστορία, ανθρώπους, παρόν, ενεστώσα δημιουργία, αστείρευτη έμπνευση. Ο αυτοδιοικητικός κόσμος οφείλει να κατανοεί καλύτερα την ουσία του τοπικού γίγνεσθαι, χωρίς στερεότυπα, δογματισμούς, διδακτισμούς, ανασφάλειες, καχυποψίες, πολιτική ιδιοτέλεια. Αλλά επειδή αυτά θέλουν άλλες αντιλήψεις και ψυχοσυνθέσεις, την ιστορία θα συνεχίσουν να τη γράφουν οι παρέες.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:30:01]